“La Repubblica” për librin e shkrimtarit shqiptar Romeo Çollaku

Gazeta italiane “La Republica” në suplementin “Robinson” kushtuar shkrimeve mbi artin, letërsinë dhe kulturën i ka dedikuar një shkrim edhe shkrimtarit shqiptar Romeo Çollaku për librin e tij “Miele sul coltello” (Mjaltë në thikë).

Në faqet e gazetës prestigjoze italiane shkruhet: Romeo Çollaku, shkrimtar, poet dhe përkthyes i gjuhës shqipe është një person që jeton me gjuhësinë, me atë që ka mësuar në fëmijëri, kujtimet që mban mend nga Shqipëria pas rënies së komunizmit, me atë që dëgjon në të tashmen, duke qenë gjithmonë i vëmendshëm me heshtjen e tij.

Në romanin “Miele sul coltello” (Mjaltë në thikë) vijnë të gjithë këto copëza kujtimesh, kthehen nga mali, ngjiten sërish rrugëve për në mal, deri në një fshat të humbur në Jug të Shqipërisë, vendosur në një skenë ku lëvizin disa personazhe.

Një prift ortodoks, një person thashethemexhi, një e ve italiane, shpesh në shënjestrën e thashethemeve të fshatit, dy të përndjekur, një i vetmuar, një ëndërrimtarë… Secili në karakterin e vet unik dhe bashkë bëjnë një kast personazhesh shumë interesant me histori universale, edhe pse në një fshat të humbur”, shkruhet në recensioni dedikuar librit./ diaspora shqiptare/ KultPlus.com

E verdhë

Odiseas Elitis / Përkthyer nga Romeo Çollaku.

Ca vajza të korithta qëmenatë hodhën zëra
Fishekzjarre e ngjyra që jehonin
Në kishëzën e largët të zefirit…
Hya a bam! Pa ç’u derdh era nga kambanat
Dhe gjithë deti larg hya e bam! hya e bam!
Po baret me kambana çmendurake…

Dhe ato ikën tani lakuriq nga mesi e lart
Me kashtore të gjëra thimba të kërmëzta naze kallëze
Të prirur me një flutur mbi gjirin e djathtë trimoshin
Tri katër gjashtëmbëdhjetë tetëdhjetë a njëqind
Shkojnë e grinden me fëmijët e tokës kësaj konteshe bari
Djegin sanë shkrijnë flori temjanisin me pjalm
Krokujsh parzmin e tokës aq sa ajo tanimë fërgëllon
Lajthitet eteri nga breshëri kanarinash dhe veton parashtur
Vlon me squfur në breg me kallama në fushë..

Vajzani mos! Me ç’ zemër do t’ia thonë bilbilat këngës!
Mos! Me ç’shtjellë uji do harlisen pjergullat!
Si e nxëka qiellin një guaskë e trëndafiltë
Si mund të parandjehet vajzani drita nga sytë tuaj!

Nuk ka dashuri të lumtur kurrherë

Poezi nga Louis Aragon / Përktheu Romeo Çollaku

Njeriut asgjë nuk iu dhurua përfare
As forca as brishtësia as dhe zemra e vet
Hija e tij krahëhapur një kryqi i ngjet
Kur e gjurmon lumturinë gjendet në rrëmet

Jeta e tij një ndarje e kotë edhe vrastare
Nuk ka dashuri të lumtur kurrherë
Jeta e tij ngjason me ushtarët pa pajime
Që kush e di ç’fat i përplas në këtë prag
Edhe pse aq herët u zgjuan sot në ag
Tani sillen të ngeshëm në ditën që u vag
Mos derdhni pikë loti Po thoni Jeta ime
Nuk ka dashuri të lumtur kurrherë

O dashuri e bukur brenga ime e çmuar
Të ruaj thellë vetes si një zog flatrathyer
Dhe ata që na shohin kur kalojmë rrëmbyer
Pëshpërisin gjithë ato fjalë që kam ngërthyer
Për sytë e tu të mëdhenj e që tash janë shuar
Nuk ka dashuri të lumtur kurrherë

Tashmë u bë vonë të mësojmë ç’është jeta
Përkryer zemrat tona qajnë nëpër natë
Këngën të këndohet e ndih një dhimbje e gjatë
S’dridhet tel kitare pa lotë e përgjëratë
Shpirtin e përmbytin vetëm dallgët e vërteta
Nuk ka dashuri të lumtur kurrherë

Dashuri që nuk kapit nuk ka kurrkund në botë
Nuk ka kurrkund dashuri që vuajtjesh s’të flak
Nuk ka kurrkund dashuri që nuk sëmbon e mpak
Pa ty edhe atdheun do ta doja më pak
Nuk ka dashuri që gjallon pa derdhur lotë
Nuk ka dashuri të lumtur kurrherë
Atë veç ne të dy e kemi ndjerë