Letër dashurie e shkruar në një ndërtesë që digjet

Nga: Anne Sexton

Përktheu: Roland Gjoza

Unë jam në një arkë, kjo është arka jonë
mbushur me këmishë të bardha dhe sallatë jeshile
troket kutia e akullit nga lëvizjet tona prej kënaqësisë
dhe unë kam filmat në sytë e mi
dhe ti ke vezët në tunelin tënd
dhe kemi luajtur me çarcafë, me çarçafë, me çarçafë
tërë ditën, dhe në vaskë si lunatikë.
Por sot e lashë shtratin në flakë
dhe tymi mbushi dhomën.
Aq nxehtë u bë sa muret u shkrinë
dhe kutia e akullit u shkri dhe një dhëmb i bardhë që e kisha të ngjitur.

Unë vë një maskë për të shkruar fjalët e fundit
që janë për ty dhe i vendos
në kutinë e akullit ku lemë vodkën dhe domatet.
Dhe ndoshta janë vërtet fjalët e fundit.
Qeni s’duket gjëkundi. Gjurmët e tij janë zhdukur.
Letrat e vjetra janë kthyer në një bletë të zezë
fustanet e natës janë grirë e bërë
letra; të verdha, të kuqe, të purpurta
shtrati duket kaq i bukur, çarcafët janë kthyer në ar-
në ar të forte, të fortë dhe dysheku
po puthet me një gur.

Sa për mua, i dashur Foxx
vjershat e mia për ty, edhe mbërrijnë, edhe s’mbërrijnë te kutia e akullit.
Dhe shpresa për një përjetësi divine
a është e mjaftueshme për ty?
Po emri yt krahas emrit tim
për të drejtat e autorit?
Në qofte se gishtat e mi s’të ngrenë dot
unë do të tregoj tërë historitë-
jo vetëm historinë e çarçafëve
po dhe historinë e bizhusë në kërthizë
dhe historinë qepallave të lyera
të wiskit-thartuckave- historinë e thithkave të gjinjve-
ta marrin me lopatë dashurinë tonë dhe ta flakin atje ku i takon.

Pavarësisht dorezave të mia prej asbesti
nga kollitjet e shpeshta më mbushen mushkëritë me pluhur të kuq dhe të zi
arka jonë e vogël zbret poshtë e më poshtë publikisht
sa, pa kuptuar asgje, ju do te shikoni, në një akt solo
krematoriumin e dashurisë.
Ne, përkundrazi, na duket se po zbresim në një rrugë në Rusi
flakët nxjerrin fshikullima
kamzhikësh mbi kuaj
kamzhikësh që rrahin e rrahin e ngjallin admirim
të triumfit njerëzor
ndersa mizat presin, plima plima vijnë
drejt e nga United Fruit, Inc.

Dashnorit tim që kthehet te gruaja

Nga Anne Sexton

Ajo është e gjitha atje.
Për ty, mjeshtërisht shkrirë dhe derdhur,
për ty, qysh prej fëmijërisë sate farkëtuar,
me njëqind guralecët e tu
kanakarë është ndërtuar.
Ajo ka qenë gjithherë atje,
i shtrenjti im.
Ç’ është e vërteta, është e hirshme,
fishekzjarre në një shkurt të zymtë,
e prekshme si një tenxhere gize.
Le ta themi shkoqur.
Unë kam qenë kalimthi.
Një luks.
Një fllugë zjarr e kuqe
në liman.
Fërfëllojnë si tym dritares së makinës flokët e mi.
Përnjëmend. Jam midhjet jashtë sezonit.
Ajo është më tepër se kaq.
Është çka ti meriton,
të zhvilloi rritjet
e përditshme dhe tropikale.
Nuk është një provë kjo.
Ajo është harmonia e tërë.
Ajo kujdeset për rremat dhe guzhmën e anijes,
ajo vendos lule në parvaz të dritares në mëngjes,
ajo ulet në rrotën e qeramikës në mesditë,
lindi tre fëmijë nën hënën e plotë,
tre kerubinë pikturuar nga Mikelanxhelo,
e bëri me këmbët hapur
krejtësisht
në muajt e lodhshëm në kishëz.
Nëse hedh një sy, fëmijët janë atje lart,
si tollumbace të brishta
varur në tavan.
Ajo, po ashtu, i ka shpënë në shtrat pas darke,
dhe ata, kokëvarur të tre,
përplasin këmbët e vogla,
qaramanë dhe ngurrues,
dhe fytyra e saj kuqëlon
me një këngë
dhe me gjumin e tyre të vogël.
Po ta kthej zemrën tënde mbrapsht.
Të jap leje:
për fitilin që regëtin zemërueshëm në të,
për bushtrën që në ndyrësi
pështjellohet
dhe për plagën e saj
të varrosur,
për varrosjen së gjalli
të plagës së saj të vogël alle,
për lëbardhjen vetëtitëse
drithëruar nën brinjë,
për marinarin e dehur në pritje në kyçin majtas,
për gjunjët e nënës,
për çorapet,
për zharrtjerën, për thirrjen,
thirrjen kureshtare
kur ti do të qerthullohesh
në krahë dhe gjinj
dhe tërheq nga flokët e saj fjongon e portokalltë
duke iu përgjigjur thirrjes, thirrjes kureshtare.
Ajo është aq e zhveshur, sa është unike.
Është shuma jote dhe e ëndrrave të tua.
Ngjite atë si një monument, hap pas hapi.
Ajo eshte solide.
Sa për mua, jam një akuarel.
Tretem.

Shqipëroi: Rielna PajaKultPlus.com