Mësuesja i detyroi nxënësit të mbanin patate në çanta 1 javë rresht për t’u dhënë një mësim të mahnitshëm

Një mësuese kishte vendosur t’u jepte një mësim nxënësve nëpërmjet një loje.

Mësuesja i tha secilit në klasë që të sillte me vete një trastë me disa patate.

Çdo patateje do t’i jepej emri i një personi që ata urrenin. Pra, numri i patateve që një fëmijë do të vendosë në qesen e tij/saj do të varet nga numri i njerëzve që ai/ajo urrente.

Pra, kur erdhi dita, secili fëmijë solli disa patate me emrin e njerëzve që ai/ajo urrente.

Disa kishin 2 patate, ca 3, ndërsa disa të tjerë deri në 5 patate.

Mësuesja pastaj u tha fëmijëve t’i mbanin trastat me patatet me vete kudo që të shkonin për 1 javë.

Ditët kaluan, dhe fëmijët filluan të ankoheshin për shkak të aromës së pakëndshme që mbanin patatet e kalbura.

Përveç kësaj, ata që kishin 5 patate duhej të mbanin peshë ekstra në çantat e tyre. Pas 1 jave, fëmijët u lehtësuan sepse loja më në fund kishte përfunduar.

Mësuesja pyeti: “Si u ndiet kur mbajtët patatet me vete për një javë?”

Fëmijët i lanë frustrimet e tyre dhe filluan të ankohen për telashe që duhej të kalonin duke mbajtur patatet e rënda dhe me erë të keqe kudo që të shkonin.

Pastaj mësuesja u tregoi atyre kuptimin e fshehur prapa lojës.

Mësuesja tha: “Kjo është pikërisht situata kur mbani urrejtjen ndaj dikujt brenda zemrës suaj. Urrejtja e mbajtur për një kohë të gjatë do ta “kalbë” zemrën tuaj dhe ju do ta mbani me vete kudo që të shkoni.

Nëse nuk mund ta tolerosh erën e patateve të kalbura për vetëm 1 javë, a mund të imagjinoni të mbani urrejtje në zemrën tuaj për gjithë jetën tuaj?”

Morali: Hidhni tutje çdo urrejtje për çdokënd nga zemra juaj, kështu që ju nuk do të mbani barrë të kotë për një jetë të tërë.

Falja e të tjerëve është qëndrimi më i mirë për të marrë. /shkollaesuksesit/ KultPlus.com

Historia e mësueses që i detyroi nxënësit të mbanin patate në çanta një javë rresht

Një mësuese kishte vendosur t’u jepte një mësim nxënësve nëpërmjet një loje. Mësuesja i tha secilit në klasë që të sillte me vete një trastë me disa patate.

Çdo patateje do t’i jepej emri i një personi që ata urrenin. Pra, numri i patateve që një fëmijë do të vendosë në qesen e tij/saj do të varet nga numri i njerëzve që ai/ajo urrente.

Pra, kur erdhi dita, secili fëmijë solli disa patate me emrin e njerëzve që ai/ajo urrente. Disa kishin 2 patate, ca 3, ndërsa disa të tjerë deri në 5 patate. Mësuesja pastaj u tha fëmijëve t’i mbanin trastat me patatet me vete kudo që të shkonin për 1 javë.

Ditët kaluan, dhe fëmijët filluan të ankoheshin për shkak të aromës së pakëndshme që mbanin patatet e kalbura.

Përveç kësaj, ata që kishin 5 patate duhej të mbanin peshë ekstra në çantat e tyre. Pas 1 jave, fëmijët u lehtësuan sepse loja më në fund kishte përfunduar.

Mësuesja pyeti: “Si u ndiet kur mbajtët patatet me vete për një javë?”

Fëmijët i lanë frustrimet e tyre dhe filluan të ankohen për telashe që duhej të kalonin duke mbajtur patatet e rënda dhe me erë të keqe kudo që të shkonin.

Pastaj mësuesja u tregoi atyre kuptimin e fshehur prapa lojës.

Mësuesja tha: “Kjo është pikërisht situata kur mbani urrejtjen ndaj dikujt brenda zemrës suaj. Urrejtja e mbajtur për një kohë të gjatë do ta “kalbë” zemrën tuaj dhe ju do ta mbani me vete kudo që të shkoni.

Nëse nuk mund ta tolerosh erën e patateve të kalbura për vetëm 1 javë, a mund të imagjinoni të mbani urrejtje në zemrën tuaj për gjithë jetën tuaj?”

Morali: Hidhni tutje çdo urrejtje për çdokënd nga zemra juaj, kështu që ju nuk do të mbani barrë të kotë për një jetë të tërë.

Falja e të tjerëve është qëndrimi më i mirë për të marrë. /shkollaesuksesit/ KultPlus.com

“Mësuesja jonë, në zemrat tona do rrosh gjithmonë” (VIDEO)

Irma Libohova, këngëtarja e cila është gjithmonë pjesë e publikut me zërin e saj, vijon të jetë në qendër të vëmendjes për krijimtarinë e saj.

Sot për nderë të 7 Marsit KultPlus ju sjellë këngën “Mësuesja” të këngëtares Libohova.

Jam ende e vogël e ndoshta s’di
T’i rreshtoj fjalët si kam dëshirë

Një tufë me lule kam përgatit
mësuese e dashur për ketë ditë

aaa iii…

Jam ende e vogël e ndoshta s’di
T’i rreshtoj fjalët si kam dëshirë

Një tufe me lule kam përgatit
mësuese e dashur për ketë dite

aaa iii…

Në shenjë dashurie
ty t’i dhuroj
dy fjalë nga zemra urim ty t’i qoj

faleminderit mësuesja jonë
në zemrat tona do rrosh gjithmonë./KultPlus.com

Mësuesja

Poezi e shkruar nga Adelina Mamaqi.

Dhe sot ia dëgjoj zërin e ëmbël,
Dhe sot ia vështroj sytë zjarr.
E desha, o miq, me gjithë zemër,
Mësuesen e klasës së parë.

Ajo më mësoi si të shkruaj
Dy emrat: Atdhe e Nënë,
Këshillat, qortimet e saj,
Ç’mbresa n’shpirt m’kanë lënë!

Një tufë me vjollca e lila
Gjithmonë ia vë mbi varr,
N’zemër me zgjohet dëshira
Ta kem at’ pranë Si më parë.

Ajo zë e flet sërish me mua
Ashtu si kur isha fëmijë!
Në gjirin e kohës së shkuar
Kthehem me mall përsëri.

Dhe dorën që dridhej nga pak
Ndër flokë sërish e ndiej,
Endërrimet e mia miturake
Në sytë e saj prapë i gjej.

Ah, ç’gaz kur dëgjoj zën’ e ëmbël,
Këshillat e saj kur kujtoj!
E desha, o miq, me gjithë zemër
Dhe s’mundem askurr’ ta harroj.