‘Gjyqi i vetvetes’, poema e jashtëzakonshme e Arthur Rimbaud

Nga Arthur Rimbaud

Ç’jemi ne?

Viktima të njëri-tjetrit.

Ç’jemi ne?

Nxënës të ideve absurde.

Ç’jemi ne?

Vegime të turbullta në pellg.

Ç’jemi ne?

Fëmijë me arsyetime të mbrapsht.

Ç’jemi ne?

Pranga të mbetura jetime.

Ç’jemi ne?

Kometa të rritura në vazo.

Ç’jemi ne?

Polumbarë që zhytemi në tokë.

Ç’jemi ne?

Çelsa më të mëdhenj se dyert.

Ç’jemi ne?

Forma të gjalla të vdekjes.

Ç’jemi ne?

Vullkane të shuar instiktesh.

Ç’jemi ne?

nsekte që koleksionojnë shkencëtarë.

Ç’jemi ne?

Palaço të shfaqjeve ku qeshim e gajasemi vetë.

Ç’jemi ne?

Pula të mallëngjyera nga veza.

Ç’jemi ne?

Asketë të ëndërrave tona.

Ç’jemi ne?

Testamente të lënë pa trashëgimtarë.

Ç’jemi ne?

Plumba me objektiv kokën.

Ç’jemi ne?

Muskuj që urdhërohen nga pesha që mbajnë.

Ç’jemi ne?

Gjak i përgatitur në laborator.

Ç’jemi ne?

Lepuj që adhurojnë qentë.

Ç’jemi ne?

Proteza të ngulura e të mbetura mbi bukë.

Ç’jemi ne?

Ujë i papërfillshëm nga devetë.

Ç’jemi ne?

Aktorë të dështuar tragjikë.

Ç’jemi ne?

Lapsuse memecësh.

Ç’jemi ne?

Herkulë që vetëvaren se nuk i kundërshton njeri.

Ç’jemi ne?

Peshkatarë që i hedhin grepin vetes.

Ç’jemi ne?

Robër që luten për të mos u liruar.

Ç’jemi ne?

Ne jemi ata që bëjnë pyetjen:

E ç‘jemi ne?

Ne jemi:

Ura midis dy humnerave.

Ne jemi:

Dashuria midis dy epsheve.

Ne jemi:

Flakadanë zjarresh që trembin egërsirat.

Ne jemi:

Kështjellarë të rrethuar nga padrejtësia.

Ne jemi:

Lamtumira e fundit e majmunit.

Ne jemi:

Optimizmi i diellit në agim.

Ne jemi:

Kënaqësi e dhimbjes në lindje.

Ne jemi:

Orteqe të shndërruar në barrikada.

Ne jemi:

Shkallare që të çojnë te perënditë.

Ne jemi:

Karvane që vdesin nga etja për të vërtetën.

Ne jemi:

Ata që i bindën oqeanet të heqin dorë.

Ne jemi:

Ata që nga pema prodhuam letrën, ku u vizatua rrënja.

Ne jemi:

Ata që trupin prenë për ta shëruar.

Ne jemi:

Ata që shpikën pasqyrën për të parë të metat.

Ne jemi:

Ata që jetën e shndërruan në qëllim.

Ne jemi:

Ata që me ide e mbushën zbrazëtirën.

Ne jemi:

Ata pa të cilët toka do të ish anonime.

Ne jemi:

Bij të etërve tanë dhe etër të bijve tanë.

Ne jemi:

Njerëz, njerëz dhe ky fakt zhduk çdo dyshim. / KultPlus.com

Porosija

Nga poema “Loja e eshnave” nga Fahredin Gunga.

Mos shkelni
në hirin e eshtrave
të dorës për respekt të lotit –

mos shkelni
në hirin e eshtrave
të etshëm për shiun e prillit –

të etshëm për shiun e prillit –
të ngujuar ndërmjet nofullave
të fëmijëve pa va,

mos shkelni
në hirin e eshtrave –
se ngjallen ujqit e fjetur,

se ngjallen
erërat e çmendura,
se ngjallen ujqit e fjetur,
se ngjallen
erërat e çmendura

mos shkelni në hirin eshtrave
ju lutem,
si për lulen e bardhë,
si për fëmijërinë time
të varur në udhëkryq.

Taylor Swift shpjegon zhdukjen e saj në një poemë personale

Albumi i ri i Taylor Swift “Reputation”, e riktheu fuqishëm këngëtaren në skenë. Duke qenë se ajo ishte larguar për një kohë të gjatë nga publiku dhe ka qenë pasive në rrjetet sociale , ajo rikthehet me një shpjegim përmes poemës “Why She Disappeared”, shkruan KultPlus.

Poema e titulluar “Why she disappeared” tregon arsyet pse ajo u zhduk dhe shpjegon se ajo ndihej e dëshpëruar nga miqtë të cilët i qëndrojnë pranë vetëm në ditë të mira. Brenda letrës përfshihen edhe akuza të tilla si “Mirësia jote është false” dhe “Dhembshuria jote është manipuluese”.

Poema vazhdon të shpjegojë se gjatë largimit të saj nga skena, ajo ëndërronte për “hakmarrjen” dhe për një dashuri që “ishte me të vërtetë diçka” dhe jo vetëm ide e diçkaje. Poema përfundon me dy rreshta që shumë të fuqishëm që lidhen me rikthimin e saj: “Dhe në vdekjen e reputacionit të saj / Ajo u ndie vërtetë e gjallë”./ KultPlus.com