Kur Jusuf Gërvalla i këndonte nënës: Sa fort më mundon vetmia, o nanë

I lindur në Pejë, Gërvalla ndërroi jetë në Gjermani në vitin 1982.

Ai njihet si këngëtar dhe bashkë me Bardhosh Gërvallën na lanë disa melodi e këngë të cilat e bëjnë të pavdekshëm talentin dhe zërin e këtij njeriu.

Jeta e Jusuf Gërvallës ka qenë e vështirë, vdekja e tij ka qenë tragjike. Për këtë është thënë e shkruar shumë dhe do të thuhet e do të shkruhet shumë. Por, edhe shkrimtari J. Gërvalla pësoi vështirësira të mëdha. Për poetin, prozatorin dhe dramaturgun Gërvalla është thënë e shkruar relativisht pak. Vepra e tij letrare nuk është tepër e njohur, me gjithë botimin shembëllor që ia bëri J. Gërvallës më 1992 Sabri Hamiti (Jusuf Gërvalla: Vepra letrare. “Ora”, Prishtinë, 1992). Opinioni e respekton dhe adhuron dëshmorin e kombit, simbolin e luftës për liri, shembullin e kurajës prej qytetari dhe intelektuali, ndërsa duket se e harron shkrimtarin e rëndësishëm që ishte dhe mbetet. Roli i tij prej simboli të qëndresës e hijesuaka faktin se ishte poet i dorës së parë.

Në letërsi, ai nuk i takonte qarkut të “lapidaristëve” të poezisë fjalëpakë që e shoshiste të tashmen me shkrimin simbolplotë alegorik në petkun e arkaikes mbikohore e në frymën e visarit të traditave të lashta gojore.

Sa fort më mundon
Vetmia, o nanë
E votrën braktisa një ditë
N’vendlindje ështe vjeshtë
Tani është vonë
Më presin të korrat e brengat

N’mendime më ke tretur
Tani, o nanë
Për birin që të la në vetmi
Shikimi përhera kah dera përgjon
Trokitje të lehta dëshiron.

Kthehu shpejt më ke pas thënë
Se brengat më kanë molisur
Të presin shokët një varr nën bli
Porositë e babit tënd

Kaluan pranvera e vjeshta o nanë
Që kur ti e ndjell veç një kthim
Nëse vetë nuk do të mundem
Do i them birit tim
Në vendlindje le të shtrojë çdo gëzim

Të lutem jeto me shpresa o nanë
Se dikush një ditë do të trokllojë
Në atë vatër ku së pari zëri im jehoi
Andej nipat do të ngrejnë shtëpinë. / KultPlus.com

‘Vuejtja’

Poezi shkruar nga: Migjeni

Vuejtja

Ka do dit
që po shof fare mirë
se si nga vuejtja syt po më madhohen,
nepër ball dhe ftyrë rrudhat po më shtohen
e si buzqeshja m’asht e hidhun…
… dhe po ndij
se si mëngjeset e mia
nukjanë ma mëngjese hovi e pune,
as ndërtimi, por të shtymt dita më ditë
e një jete që s’durohet.
Dalngadalë po shof
si jeta një nga një
secilin ndjesi
me tradhti
po ma vulos
dhe s’po më mbetë asgja
që me u nda
si shej gëzimi,
përpara
nuk e dishe, ojetë,
se kaq i tmerrtë
asht grushti i yt
që mbyt
pa mëshirë.
Por kot
në pasqyrë po shof
se si nga vuejtja syt po më madhohen
nëpër ballë dhe në ftyrë rrudhat po më shtohen,
dhe shpejt do të bahem
flamur i vjetruem
i rreckuem
ndërluftat e jetës. /KultPlus.com

‘Kam shumë shpresë’

Poezi shkruar nga: Naim Frashëri

Kam shumë shpresë 
Te Perëndija. 
Që të mos jesë 
Kshu Shqipëria, 
Po të ndritohet 
Të lulëzohet. 

Pa vjen një ditë 
Që të na sjellë 
Të madhe dritë 
P’ajo të pjellë: 
Qytetërinë, 
Fatbardhësinë. 

Vëllazërija 
Edhe bashkimi 
E njerëzija 
Është shpëtimi, 
Lum kush t’arrijnë! 
Pa do të vijnë. 

Që Shqipërija 
Do të ndritohet 
Dhe ligësija 
Do të mërgohet. 
Jak’ e vërtetë! 
Pse rri e qetë? 

Për Shqipërinë 
Ditët e mira 
Paskëtaj vinë 
Shkoj errësira, 
Lum kush të rronjë, 
T’a shohë zonjë! 

Se Shqipëtari 
E gjuh’ e tija 
Venë së mbari 
Dhe Shqipërija, 
Lum kush t’a shohë 
Për pakë kohë. 

Pa dituritë 
Dhe mbrothësija 
E mirësitë 
Dhe njerëzija 
Do të burojnë 
Nukë mënojnë. /KultPlus.com

‘Dimri’

Poezi nga: Lasgush Poradeci

DIMRI

Shpirti im qe sot u mbyll
dhe gezimin m’a perzuri.
neper mal e neper pyll
zu debora prej qekuri.

bjene floket nje-nga-nje
mi katundin e shkretuar.
dyke mardhur nene te
dheri fjet e ri mbuluar

flet nga-dal e shpirti im,
dhe ne zi pikoj si fleta,
pa me qit as pipelim
tere fili, tere jeta.

ne kaq heshtje-e qetesi
ndjej vajtimthin e nje shpesi:
psheretin me ze te ti
jet’ e trembur se mos vdesi… /KultPlus.com

Edicioni i dytë i Festivalit të Letërsisë ‘ZaNa’, hapet thirrja për poezi

Festivali i Letërsisë”ZaNa” ka hapur thirrjen për poete dhe poetë nga komunitete të ndryshme të Kosovës të aplikojnë me 3-5 poezi dedikuar gruas në rolin e saj të shumfishtë, shkruan KultPlus.

Keni shkruar ndonjëherë poezi për nënën tuaj, për motrën, shoqen, të dashurën, vajzën, gruan, për zanat tuaja? Doni t’i ndani me ne?

Në kuadër të Festivalit të Letërsisë ZaNa, ftohen poete dhe poetë nga komunitete të ndryshme të Kosovës (mosha 18-35 vjeç/e), të aplikojnë me  3-5 poezi dedikuar gruas në rolin e saj të shumëfishtë.

Aplikimi bëhet duke dërguar poezitë në formatin Word në adresën elektronike: [email protected], më së largu deri më 17.01.2022.

Të përzgjedhurat/it do të jenë pjesëmarrës gjatë netëve poetike që do organizohen në Mitrovicë, e njëherit poezitë e tyre do të botohen në librin ZaNa.

Poezitë do të përzgjidhen nga një komision vlerësues në përbërje prej tre antarëve nga fusha e letërsisë e dramaturgjisë.

Edicioni i 2’të i Festivalit të Letërsisë ZaNa është përkrahur nga UNMIK. /KultPlus.com

‘Sime shoqe’

Poezi nga Mitrush Kuteli

Sime Shoqe

Kaq afër jemi, por kaqë larg
Të lutem mos më prit-
Na ndajnë terre rreth e qark
Dhe yll për mua s’ndrit.

Përse ta lidhësh fatin tënd
Me një pafat si unë,
Kur di se emri im u shëmb
Me dhunë e me përdhunë?

Pra hidhe hapin guximtar
Ndaj jetës së gëzuar.
Dhe më harro këtu, në varr,
Të vdekur pa mbuluar.

Se unë pres, përças po pres
Një udhë fort të gjatë
Dhe një të martë, në mëngjes,
Do hidhem nëpër natë.

Nëpër një natë që s’ka mbarim
Po qetësi për jetë:
Pushim…harrim…pushim…pushim…
Në prehjen e vërtetë. /KultPlus.com

‘Ti dhe Hëna’

Poezi nga: Ismail Kadare

Ti dhe Hëna

Kësaj nate me hënë të vjeshtës
Dola fushës të bredh kuturu
Retë shtuhen me vrap pa reshtur
Hëna duket aty-këtu

Porsi retë mendimet e mia
Po më shtyhen ndër mend më shpesh
dhe pas tyre gjithnjë gjendesh ti
si kjo hënë që duket mes resh.

Hëna shpejt do të zhduket dhe netët
do të mbeten pa të kurse ti
në ëndërrimet e mia përjetë
perëndim s’do të kesh kurrsesi. /KultPlus.com

Zbulohet edhe një variant i ri i mutacionit COVID-19

Autoritetet shëndetësore në Qipro bëjnë me dije se kanë zbuluar një mutacion të ri të koronavirusit, i cili është një kombinim i varianteve Delta dhe Omicron dhe për këtë arsye ka marrë dhe emrin Deltacron.

Sipas profesorit të shkencave në Universitetin e Qipros, Leondios Kostrikis, deri në këto momente janë identifikuar 25 persona të infektuar me këtë variant, por është ende herët për të arritur në konkluzione rreth tij.

Kostrikis dhe ekipi i tij gjithashtu bëjnë me dije se rastet e të infektuarve më këtë variant janë më të shpeshta në mesin e pacientëve të shtruar në spital për Covid sesa pacientët që nuk janë shtruar në spital.

Sekuencat e 25 rasteve të Deltacron u dërguan në “Gisaid”, bazën e të dhënave ndërkombëtare të Institutit “Pasteur” në Paris që gjurmon ndryshimet në virus, më datë 7 janar. /KultPlus.com

‘Jetësore’

Poezi e shkruar nga Teodor Keko

Ja ra mbrëmja, ti s’je më,
Ku ke shkuar, unë s’e di!
Ne u prishëm për hiç gjë,
Edhe gjatë, do mbajmë mëri…

Dhe kështu, gjersa një ditë,
Të na thotë jeta “Harro!”
Në do kthehemi ne përemra,
Unë “Ai” dhe ti ” Ajo” .

Do harrohen telefonat.
Sytë tanë do thahen pellgjeve,
Si prelud do bjerë nga qielli,
Një dëborë, zbokth i reve…

Por s’do bëhemi qaramanë:
“Eh, m’u thye mua ëndrra!”
Sytë tanë kur të takohen,
S’do të kenë urrejtje brenda. /KultPlus.com

‘Eja ashtu si je, mos humb kohë me tualet, nëse gërsheti t’është prishur, apo flokun s’e ke drejt’

Poezi nga Rabindranath Tagore
Përktheu: Ag Apolloni

Eja ashtu si je, mos humb kohë me tualet,
Nëse gërsheti t’është prishur, apo flokun s’e ke drejt,
Nëse kordelin në bel s’e ke lidhur, nuk ka dert,
Eja ashtu si je, mos humb kohë me tualet.
Eja mbi bar me hapa të shpejtë,
Nëse këmbët t’i njomë vesa, nëse mbetesh pa sandale,
Nëse perlat të këputen nga xherdani, mos ki dert.
Eja mbi bar me hapa të shpejtë.

A po i sheh retë duke u mbledhur në qiell?
Varg lejlekët fluturojnë lart dhe era shpejton mbi shkurre.
Kafshët të trembura nisen vrap në stane.
A po i sheh retë duke u mbledhur në qiell?

Ti kot ndez llambën për t’u stolisur; ajo dridhet dhe e fikë era.
E kush mund ta vërejë se bloza qepallën s’ta ka prekur?
Se sytë i ke më të zi se retë e shiut?
Ti kot ndez llambën për t’u stolisur; ajo dridhet dhe e fikë era.

Eja ashtu si je, mos u vono me tualet
Nëse kurorën s’e ke thurur, s’ka dert?
Nëse zinxhirin e dorës s’e ke lidhur, ashtu lëre.
Është vonë; qielli u bë terr nga retë.
Eja ashtu si je, mos u vono me tualet. /KultPlus.com

Sabri Hamiti me poezi për Anton Pashkun në 85 vjetorin e lindjes

ANTON PASHKU

Kur rri në heshtje e vetmi:
Shpalon kujtimet e drurit
Njeh ngjyrën e gjakut në gur
E librin e rrënjëve thur.

Kur gjuha s’është krejt çka kemi;
Provon gjuhën e Nënës, Babës, Dheut
Se gjuha e huaj i mashtron kuptimet
Që vyshken nëpër dy cenzura.

Kur lëviz ngadalë, sigurt:
Gjoksin e hapur, duart paluar
Hapi bie rëndë, sikur të mbijë
Në kokë plisi i bardhë i moshës.

Kujdes për shëndetin e rrënjës:
Të jetë sa më thellë në Tokë
Se degët habiten, përndahen
E fryti pikë në dhé të huaj.

A mbin fara në dhé të huaj?

(Sabri Hamiti, “Trungu ilir”, 1979)

Në redaksinë e botimeve të Rilindjes. Photo credit ©Enver Bylykbashi). /KultPlus.com

‘Kam shumë shpresë’

Kam shumë shpresë
Te Perëndija.
Që të mos jesë
Kshu Shqipëria,
Po të ndritohet
Të lulëzohet.

Pa vjen një ditë
Që të na sjellë
Të madhe dritë
P’ajo të pjellë:
Qytetërinë,
Fatbardhësinë.

Vëllazërija
Edhe bashkimi
E njerëzija
Është shpëtimi,
Lum kush t’arrijnë!
Pa do të vijnë.

Që Shqipërija
Do të ndritohet
Dhe ligësija
Do të mërgohet.
Jak’ e vërtetë!
Pse rri e qetë?

Për Shqipërinë
Ditët e mira
Paskëtaj vinë
Shkoj errësira,
Lum kush të rronjë,
T’a shohë zonjë!

Se Shqipëtari
E gjuh’ e tija
Venë së mbari
Dhe Shqipërija,
Lum kush t’a shohë
Për pakë kohë.

Pa dituritë
Dhe mbrothësija
E mirësitë
Dhe njerëzija
Do të burojnë
Nukë mënojnë. /KultPlus.com

‘Mu zu një mall’

Poezi nga Lasgush Poradeci

Më zu një mall dhe sot,
E s’mund t’a shuaj.
Ri vasha largë-o Zot,
Që kaq po vuaj.

Kalojnë kot më kot
Muaj me muaj.
S’vjen vasha sot as mot,
Pa heq e vuaj.

Nuk vjen, e më s’di dot
Ç’t’i them t’i shkruaj!
Ah! mëndja po më lot
Që s’plas e vuaj!

Në vëndin t’im o Zot,
Jam vetë i huaj.
M’a sill ti vashën sot,
Që kaq po vuaj.

‘Faleminderit’, një ndër poezitë finaliste në konkursin poetik “KultStrofa”

FALEMINDERIT…!

Faleminderit,
o njeri i mirë, o At!
N’perëndim jete, po ma mëson
gjanë ma t’dhimbshme t’jetës:
Gja muti paska qenë
me ndie fort përgjatë jete,
e me mendue,
e me logjikue,
e me derdhë djersë,
e me veprue,
si rrallë njeri!

Paska pas qenë e nevojshme,
me jetue pa mendue,
e me u knaqë,
e me qenë për veten,
tamam shok,
tamam dashni!

Paska pas qenë e nevojshme,
me jetue tuj mos ta ndie,
për askend e për asgja!

Paska pas qenë e nevojshme,
me qenë
paksa prind,
paksa njeri,
por edhe derr ngapak,
ngapak thi i egër,
ngapak ujk,
e nuk di ç’tjetër!

Paska pas qenë e nevojshme,
me qenë i mençun
qysh n’mote t’reja,
e me e ba zap, disi,
ndjenjën e mendjen,
e mos me jetue
tuj mendue,
e tuj u frikue,
e tuj u mundue,
madje, as për Zogjt
e Zemrës tande!…

Hahhhh!
Plakun e shpisë
duheshka ushqye,
veç me shikim t’ambël
e me Fjalë Zemre!

Kur t’ndodhka ramja,
kur bie e plakesh,
e rrudhesh e ligesh,
askush, ma, s’ta futka
për asgja!

Askush, ma,
as pesë para nuk jepka,
për mundin tand,
për djersën tande,
për lodhjen tande,
për pleqninë tande,
për sëmundjen tande,
për gjendjen tande!

E ku mbet ma,
e ku mbet ma,
me t’u gjetë dikush,
me t’ndejtë ngat,
e me t’ushqye,
e me t’gëzue
me nji shikim t’ambël,
a me nji fjalë zemre,
a me t’dhanë,
s’paku, nji gotë ujë,
a nji  krah mbështetjeje,
n’Perëndimin e Vonë
t’Ditës e t’Jetës!!!…

Poezi e shkruar nga Shazim Mehmeti, njëra nga poezitë finaliste në konkursin mbarëkombëtar të poezisë ‘KultStrofa’, organizuar nga gazeta online për kulturë KultPlus./KultPlus.com

Poezia e Liridon Mulaj, njëra nga poezitë finaliste në konkursin e poezisë “KultStrofa”

Me le t’i flas sonte,
veç dy fjale,
ndoshta i huazoj prej poetëve
të mëdhenj
a prej psalmeve biblike ,
ma të bukurat kangë.
Prej atyne qi iu kapërthyen shpirtit
prej lindjes deri në dekë,
tuj mos ba kompromis me çastet e
rëndomta të jetës,
me peshën e saj mbytëse
e kryqin e randë që kalb shpinat e
kërrusuna të njerëzimit.
Veç dy fjalë,
punë sekondash
aq sa zgjat mishi i puthitun ne mish,
analogji e randomtë e puthjes,
Aq sa zgjat pendesa jonë
ndaj mëkatit e Zotit.
( Zoti asht i joni edhe pse ne
s’ditëm me kenë të tijtë)
Du me i thanë veç dy fjalë
për atë çka iku e ma s’vjen,
njëjtë si vegimet e nadjes
që përziehen me andrrat ma të bukura,
e na përshfaqen në thik të pragut
të ditës,
njatëherë kur duhet me u çu e lumtuninë
me e kërkue në zgjandrra
( zor boll e di , paj njeriu rron për nji lumtuni krejt të vogël)
Dy fjalë për ne që bashkuam shpinoret
e u shtyem me vrik drejt kaheve të kundërta,
Keshtu e ndertuem veten,
njani – tjetrin
botën tonë
e kështu e shuajtëm gacën e parë të zjarrit
që kurrë s’mori hov.
Me këtë stof të murrmë
e veshëm substancen e bërthamës sonë
tuj dashtë, pa dashje
e krejt pa dashje, tuj urrye
Dhe lejuem friken,
pezmin,
dhimbjet,
ngerdheshjet
ta ndërtojnë kështjellën mbrenda nesh.
Mure e mure të nalta që,
s’na lanë as nji rreze dielli me depertue në anë,
por veç syprina terri të ftohtë mbulue me heshtje.
Nëse s’ia kam dalë me fol, e kam heshtë si gur
Tash për krejt këtë pikëllim,
Deshta me i thanë veç dy fjalë,
n’se dikush ia mbrrin me
e njoft vajin tem.
Asht kanga jeme tashma,
amaneti jem…

Poezi e shkruar nga Liridon Mulaj, njëra nga poezitë finaliste në konkursin mbarëkombëtar të poezisë ‘KultStrofa’, organizuar nga gazeta online për kulturë KultPlus./KultPlus.com

‘Liria’, poezia tjetër finaliste në konkursin e poezisë “KultStrofa”

Liria

Letra n’shishe, detit,
s’kapërcen dot valën e parë.
Poseidoni ka ba bè, Rrushe,
mesazhi te ti mos me ardhë.
Shtringatë m’i shtringatë,
regjun ishujve plot ranë.
Kam me i marr’ kambët e erës,
peshë me e qu nji botë të tanë.
Ira e shishes prej jashtë, letrës nuk i ban dam.
Se zhylli qi udha ta hedhë me kashtë,
s’e zhyt mrenën e lamë.
Liria vjen me shishe;
Liria vjen me copa;
Liria vjen me copa letre;
Ajo ashtë fjalë
qi vjen me afishe,
ashtë
zemra e kallun e nji thjeshtre.
Se s’ashtë i lir’ ai qi diamantë mban nën jastak,
e as ai qi bubat i vlojnë nën shtrat.
S’ashtë i lir’ kush ec mb’shtetun në parmak,
as ai qi ashtë i mbushun shtat.
Liria ashtë diku n’mes, shpirt.
Diku n’mes ashtë liria,
n’mes kamb’ve t’tua
e kamb’ve t’mia.

Poezi e shkruar nga Nikas Kaça, njëra nga poezitë finaliste në konkursin mbarëkombëtar të poezisë ‘KultStrofa’, organizuar nga gazeta online për kulturë KultPlus./KultPlus.com

‘Zbresim Shkallëve’, njëra nga poezitë finaliste në konkursin e poezisë “KultStrofa”

ZBRESIM SHKALLËVE

Zbresim shkallët teposhtë
në heshtje
nga kati i shtatë
Me bisht syni i shikojmë
supet e njani tjetrit
dhe siluetën e portreteve
të ngrysuna nën dritën
e paktë

Një kat më poshtë bajmë

një ngatërrim të hapave

dhe gati përfundojmë
në përqafim të trembun
E sforcojmë ecjen vertikale

dhe shikimin e rreptë

derisa shkelim të pestin

dhe të katërtin kat
si dy armiq të rastësishëm

E shtrëngon çantën
tuj m’pa si një rrëmbyes
Kurse unë me qëllim
nuk e shpejtoj hapin
Arrimë tek i dyti
tashmë të militarizuem

në mospërfillje

Zhurma e takeve t’ua
e tradhëtojnë heshtjen
e zemrave dhe shpeshtojnë
frymëmarrjen
Për herë të parë
e shoh ngjyrën e syve
të kaltër

Në përdhese
gjithçka fashitet
tokëzohen ndjenjat
e trazueme
dhe kujtimet se dikur
të kisha njohur mirë
Por tash maska
e moshës na kishte
tjetërsue

Ti vazhdon ma tutje
e bindur se shpëtove
nga një vardisës
i mundshëm
i bezdisshëm

Kurse unë vazhdova
për në bodrum
tek fletoret e moçme
të kërkoj përshkrimin
tim 
për portretin tand
në rini

Poezi e shkruar nga Afrim Demiri, njëra nga poezitë finaliste në konkursin mbarëkombëtar të poezisë ‘KultStrofa’, organizuar nga gazeta online për kulturë KultPlus./KultPlus.com

‘Marrja e shpisë’, poezia e tretë fituese në konkursin e poezisë “KultStrofa”

Marrja e shpisë

Kur thonjtë e dorës tem t’vogël janë mbush me dhe t’u lujt “tezesh” n’mahallë
Kur dollapat janë mbush me kukullat e mia të bleme te “Shitoret e Kinezve” te Qafa
E kur fustanin e synetisë e kam mbajt vesh 2 muj ditë rresht,
Nuk jam kanë veç fëmijë i vogël, jam kanë marrja e shpisë.
Kur ent’ i kam la me shumë vullnet
E kur zani jem s’asht kanë si i djemve t’tjerë
E n’mahallë kur çik-o-djalë m’kanë thirre
Nuk jam kanë veç fëmijë i vogël, jam kanë marrja e shpisë.
Kur shoqnia jem asht’ kanë veç me çika
E ecja jem s’asht’ kanë fort burrnore
E as kur me sha nuk kam dijt’.
Nuk jam kanë veç fëmijë i vogël, jam kanë marrja e shpisë.
Kur krejt shkolla “pederr” më ka thirre
E kur jam depilu për herë të parë
Kur për çika s’kam fol me moshatarë
S’jam kanë veç adoleshent, jam kanë marrja e shpisë.
Kur nji djalë për herë t’parë e kam puth
Kur ereksion prej nji mashkulli kam pasë
E kur në za kam kajt t’u ju lut perenisë me m’shëru
S’jam kanë veç adoleshent, jam kanë marrja e shpisë.
Kur kamerat e televizioneve në paradë t’krenarisë m’kanë fokusu
E kur krejt akraballaku e kanë pa
S’jam kanë ma gzimi i familjes, jam kanë marrja e shpisë.
Kur veten e kam pranu si homoseksual
E krenar jam ndje
Kur ftyra m’asht gjakos veç për këtë fakt
S’jam kanë ma sugari i fisit, jam kanë marrja e shpisë
Kur t’shpisë e kanë kuptu që gruja të cilën edhe në ninulla ma kanë përmend
Asht’ burrë, e të njëjtën lumtuni ma jep
E kur botës i kam kallxu sa krenar me veten jam
S’jam kanë ma i tyne, jam kanë marrja e shpisë.
Prej që jam ba me dijt’
Jam kanë marrja e shpisë.
Edhe sot jam, Marrja e shpisë, pa shpi.

Poezi e shkruar nga Agon Rexhepi, fitues i çmimit të tretë në konkursin mbarëkombëtar të poezisë ‘KultStrofa’, organizuar nga gazeta online për kulturë KultPlus./KultPlus.com

May be an image of 2 people, people standing and indoor

‘Paraja njerin’ e mundon, e bije ndë balt’ e rrëzon’

Poezi nga Hasan Zyko Kamberi

Për para njeriu hyn ndë rrusht
për para rrihetë me grusht
për para hapte edhe pusht
ja di kimenë parasë…

Për para njeriu çan denë,
për para ngre muhabenë, 
për para e humb xhenenë,
ja di kimenë parasë…

Paraja të bën të rrihesh,
paraja të bën të fshihesh,
paraja t’ep sedrë e ngrihesh,
ja di kimenë parasë…

Paraja njerin’ e mundon, 
e bije ndë balt’ e rrëzon,
e bën qeraxhi, e dërgon,
ja di kimenë parasë…

Po s’ka gjë të gjallë
që të mos ia ketë mallë,
turli ensaf’ e bakallë,
ja di kimenë parasë.

(Poezia nuk është në versionin e saj të plotë) /KultPlus.com

Gjithmonë do gjenden dy sy gruaje që mbysin gjithkund dhimbjen tënde

Poezi nga Evgenij Jevtushenko

Gjithmonë do gjendet një dorë gruaje,
Që vjen të perkedhel me ëmbëlsi.
Me dashurinë e butë të vëllait,
Të qetëson kur s’ke dashuri.

Gjithmonë do gjendet një sup gruaje,
Ku ti mbështet kokën mendjelehtë.
Dhe, duke marrë frymë me zjarr,
Ajo të beson ëndrrën e vet.

Gjithmonë do gjenden dy sy gruaje,
Që mbysin gjithkund dhimbjen tënde.
Dhe, nëse të mbetet pakëz vuajtje,
Ata, të paktën, të shohin me dhembje.

Por ka dhe të tilla duar gruaje,
Që të sjellin mrekullinë.
Dhe kur të prekin ballin e lodhur,
Ke gjetur fatin, përjetësinë.

Por ka dhe të tilla supe gruaje,
Që do të duheshin përgjithmonë.
Që ti në to veç një natë u mbështete,
Gabimin e kuptove shumë vonë.

Por ka dhe të tillë sy gruaje,
Që të shohin me pikëllim gjithnjë.
Dhe mbeten për ty, sytë e shpirtit,
Deri në çastin kur ti s’je më.

Por ty, kundër dëshirës tende,
Të duken pak ato duar dhelëse.
Të duken pak supet dhe sytë,
Dhe i tradhton në ndjenja dehëse.

Dhe ja,
Ato hakmarrëse ngrihen kundër teje:
Tradhtar! – të thotë shiu nëpër lotë:
Tradhtar! – Era të përplaset në fytyrë:
Tradhtar! – pylli të thotë.

Dhe ti, me shpirt të penduar,
Ndjen turp dhe vetes kurrë s’ia fal.
Vetëm ato duar që ke tradhtuar,
Të falin gjithçka, thjesht pa fjalë.

Dhe vetëm ato supe të lodhura,
Të falin dhe janë gati të falin gjithmonë.
Dhe vetëm ata sy të trishtuar,
Të falin atë që as vetes s’ia lejon. /KultPlus.com

Këndon një zog

Shkruan Dritëro Agolli

KËNDON NJË ZOG

Këndon një zog në gjeth të shtogut,
Po një njeri e ndjek ta vrasë,
Se rrugës gjyshi i lig i zogut
E paska fyer me një glasë.

Magjepset bota nga kjo këngë,
I thotë zogut: ‹‹ Paç uratë ››,
Veç një njeri s`harron një brengë
Dhe mban në shpirt mëri të gjatë.

Ai nën shtog qëndron i strukur
Dhe ha mërzitur thonjtë e trashë:
‹‹ Vërtet këndon bilbili bukur,
Por gjyshi i tij ka bërë glasë. /KultPlus.com

Poezia e Arbër Selmanit botohet në revistën greke ‘TEFLON’

Poezia e Arbër Selamanit është përkthyer në gjuhën greke, duke u njohur kështu puna e tij edhe në nivel ndërkombëtar, shkruan KultPlus.

Përmes një njoftimi në “Facebook”, Selmani ka thënë se ndjehet tepër i lumtur që poezia e tij “I urrej këta deputetë” është përkthyer edhe në gjuhën greke prej përkthyeses Eleana Zhako.

Kjo poezi është në numrin e 26-të të revistës greke “TEFLON”, derisa autori tregon se këtë poezi e pati dërguar në njërin prej konkurseve të poezisë në Kosovë, por nuk e patën pranuar.

“Faleminderit Eleanës dhe Eli Krasniqit, të cilat mundësuan që poezia e re shqipe, kjo e imja edhe e disa poetëve tjerë që ‘bërtasin’ shqip, me qenë pjesë e këtij botimi të rëndësishëm grek”, thuhet mes tjerash në shkrimin e Selmanit.

KultPlus ua sjellë edhe poezinë “I urrej këta deputetë” në gjuhën shqipe: /KultPlus.com

May be an image of text

Letërkëmbimi i George Sand dhe Alfred de Musset

Këto letra cilësohen shumë të vështira në përkthim, dhe asnjëherë nuk janë përkthyer në shqip. Loja e fjalëve në frangjisht e bën shumë të vështirë përkthimin.

Nëse letra lexohet e plotë, në dukje, jep përshtypjen e një letre dashurie, por nëse lexojmë vetëm rreshtat me bold, del letër e mirëfilltë erotike. 

Letra e George Sand

I shtrenjti im

Me shumë emocion dua t’ju them se kam

kuptuar në mbrëmjen e kaluar se kishit

një dëshirë të epshme për

të kërcyer me mua. E ruaj në kujtesë puthjen tuaj plot

dashuri dhe do të doja që kjo të tregohet

si provë që më bën të dëshirueshme

edhe nga ju. Jam gati t’ju tregoj

joshjen time pa kurrfarë interesi a llogarie,

pjeshkën time; edhe nëse doni gjithashtu të më shihni

shpirtin tim lakuriq pa shumë mundim

krejt të zhveshur, ejani për një vizitë.

Do të bisedojmë, sinqerisht, si miq.

Do t’ju bind se jam femër

e sinqertë, e aftë për t’ju kënaqur,

shumë e thellë, por edhe e ndjeshme

në miqësi. E thënë troç, prova më e mirë është

ajo për të cilën ju mund të ëndërroni si

shpirt i lirë që jeni. Merreni me mend se jeta në vetmi është si

kalli misri që zgjatet, forcohet e hera-herës

i lodhshëm. Kur e mendoj kështu, shpirti

më dhemb. Nxitoni pra dhe ejani

që të harroj vetminë dhe një kurë dashurie

mua të ma bëni.

Përgjigjja e Musset

Kur para jush, si një hyjni, ju përulem,

doni që për një çast t’ju dukem dikush tjetër?

Ju keni prekur ndjenjat e një zemre,

Krijuesi i bëri vetëm për t’ju adhuruar.

Unë, i dalldisur nga dashuria, me këtë penë në kllapi, dua

ta bëj si në këtë letër, atë që ngurroj të shpreh.

Me shumë kujdes, po të lexoni në këto vargje fjalët e para,

Ju do të kuptoni ilaçin e dhimbjeve të mia.

Përgjigjja e Sand

Këtë vardisje tuaj nuk e quaj kurrsesi,

natë ma bën emrin e në shpirt më kall neveri.

/KultPlus.com
Përktheu: Ergisa BEBJA

Letërkëmbimi i dashurisë së George Sand dhe Alfred de Musset ⋆ Revista  letrare

‘Melodi e këputun’, poezia e Migjenit që rrëfen dhimbjet më të mëdha të një gruaje

Poezi e shkruar nga Millosh Gjergj Nikolla

Melodi e këputun – lot i kjartë nga syni
i një grues së dashun…
andje e përplasun,
xhevahir i tretun,
një andërr e shkelun,
buzë e paputhun
në melodin e këputun.

Nga vaji i heshtun shkunden supat e zhveshun,
verbojnë nga zbardhimi…
e ther, ther hidhnimi
për çastet e rrëshqitun,
për fatin e ikun,
për gëzimin e humbun
në melodin e këputun.

Brrylat ndër gjujë të mpshtetun, ftyrë në shplakë e fundosun:
Qan grueja e pikllueme
me zemër të piskueme
(një kitarë e gjymtun,
za kange i mbytun
në buzë nga dhimb’ e puthun
në melodin e këputun).

Hesht njeriu pran grues që qan e turpnueme…
syni i venitet
në të loti vërvitet,
diçka nxjerr nga xhepi
grues ia lë – dhe së shpejti
e len gruen e humbun
në melodin e këputun.

Por kur vjen ndoj tjetër, epshi kapërthehet,
gjaqet turbullohen,
përzihen, përvlohen,
çohen peshë, tërbohen
… e vetëm ndëgjohen
ahtët e molisun
në melodin e grisun. / KultPlus.com