“Merr një buzëqeshje”, poezia e mrekullueshme e Mahatma Gandhit

Poezi nga Mahatma Gandhi

Merr një buzëqeshje,

dhuroja atyre që nuk e kanë patur asnjëherë.

Merr një rreze dielli,

dhe bëje të fluturojë atje ku mbretëron nata.

Zbulo një burim,

bëj të lahen ata që jetojnë në baltë.

Merr një lot

vendose në syrin e atyre që nuk kanë qarë kurrë.

Merr kurajën

dhe vendose në shpirtin e kujt nuk di të luftojë

Zbulo jetën,

rrëfeja atyre që nuk dinë ta kuptojnë

Merr shpresën,

dhe jeto në dritën e saj

Merr bollëkun,

dhe dhuroja kujt nuk di të dhurojë

Zbulo dashurinë,

dhe bëja të njohur botës.

“Një mendim vetëtimthi”, vargjet e trishta të Dritëro Agollit mbi kalimin e viteve dhe moshimin…

I humba të gjitha, po lypës s’u ktheva,
S’ia zgjata dorën askujt dhe veten e mbajta.
Ç’u bënë vajzat më të bukura, Drita, Maria dhe Eva?
Atyre dorën me gaz mund t’ua mbaja.

Po të gjitha ato u plakën si unë
Dhe bukurinë e dikurshme s’e kanë,
Megjithatë drejt tyre synoj nganjëherë më shumë
Sesa drejt guhakerve me qyrk e famë.

I humba të gjitha, më mbetën vetëm kujtimet dhe kockat,
Më mbeti lëkura dhe bebja e syrit tok me shkëndijat.
Tani përballë shtëpisë sime këndojne bretkosat,
Gëzohem se janë të gjitha të mijat

“Nëna e zë vendin e cilitdo, por vendin e saj, nuk e zë dot askush”

“Zemërmi i nënës është si bora e pranverës. Bie shumë, por shkrin shpejt”.

“Nëna është ajo që mund të zërë vendin e kujtdo, por vendin e saj nuk mund ta zërë askush”.

“Çdo mbretëreshe ka madhështinë e saj, por madhështia e nënës është mbi të gjitha mbretëreshat e botës”.

“Nënë është fjala më e bukur në buzët e njerëzimit”.

“Nuk gjen në botë jastëk më të mirë se sa prehëri i nënës, e as trëndafil më të bukur sesa thellësia e shpirtit të saj”.

“Në këtë botë egoiste, vetëm nëna dëshiron të të shohë gjithmonë të lumtur”.

“Një nënë shikon gjithçka, flet pak, sakrifikon çdo gjë , ankohet pak, jep shumë dhe pret pak. Gjithçka që ajo dëshiron është që fëmijët e saj të jenë të lumtur”.

“Gjithçka që është e bukur te njeriu, është krijuar prej rrezeve të diellit dhe prej qumështit të nënës, dhe kjo na mbush me dashuri, përjetësisht…”.

“Dora që përkund djepin, është ajo që rrotullon fatin e njerëzisë, sepse ajo dhe vetëm ajo e drejton jetën drejt horizonteve të ndritura ose të errta”.

“Nëntë muaj je ushqyer nga gjaku i saj, ke marrë frymë nga oksigjeni i saj. Në hapat e para të jetës je mbajtur nga duart e saj… Mundohu që pjesën tjetër të jetës të bëhesh shkaku i lumturisë së saj…”./ bota.al

‘Ç’është jeta për ty?, ‘flluska sapuni’, m’u përgjigj’

Sterjo Spasse, “Pse?!”

Ç’është jeta për ty? – e pyeta.
-Flluska sapuni, – m’u përgjigj.
-Po vdekja?
-Shpërblimi i jetës!
-Ç’është bota?
-Një pikë helm në hapësirë!
-Ç’është me e kuptuar në Botë?
-Vdekja?

-Cila është kafsha më e egër?
-Njeriu!
-Po më e butë?
-Ajo që s’ka lindur!
-Cili njeri ju duket më i poshtër?
-Ai që ndryshon veten me një emër të huaj dhe ai që punon aq mizorisht sa që nuk kujton as vdekjen!
-Ç’është budallallëku?
-Të duash një gjë që s’e ke dhe të kujtosh se je ai që s’je!
-Po puna më e mençme?
-Te gëzosh të tanishmen!

-Ç’është më e afërme?
-Vdekja!
-Po më e largët?
-Zemra ime me tënden dhe fillimi e fundi i hiçit.
-Çfarë është e pavdekur?
-Hapësira!
-Çfarë është më e bukur?
-Fantazia!
-Po më e shëmtuar?
-Sëmundja!
-Më e hidhur?
-Jeta!
-Më e ëmbël?
-Hiçi!

-Ç’gjë e është më e madhe?
-Libri i Botës!
-Po më e rëndë?
-Fjala!
-Më e pamundur? – Këtu u mendua pak, sikur donte të çlodhej. më shikoi një copë herë në fytyrë si me habi e pastaj duke m’i shtrënguar të dy duart, më tha me butësi:
-Edhe në të pyetur duhet mjeshtëri! Çfarë pyetët tani?
-Çfarë gjë ju duket tani dhe do t’ju dukej mbas disa mijë vjetëve – sikur të jetonit – si e pamundur?
-Të ndryshosh veten dhe formën, dmth jam unë të bëhem ti, dhe jam njeri dhe të bëhem pëllumb!

-Kur shpërblehet njeriu?
-Kur e kujton veten të lumtur!
-Çfarë gjë ju duket më e mërzitur?
-Çdo send është më i mërzitur se njeri tjetër!
-Çfarë gjë ju duket më e vështirë?
-Të jesh njeri!
-Po më e lehtë?
-Të krijosh krijesë njerëzore!
-Cili është ngushëllimi i të pasurit?
-Pesha e qeses!
-Po i të vobektit?
-E ardhmja!
-Nuk ju kuptoj, – i thashë për së dyti.
-Vdekja! -mu përgjigj serioz
-Po ç’përmban jeta e njeriut?
-Vetëm dyshime!

Vlora Çitaku: Asnjëherë nuk kam parë aq shumë emocione në Kongresin Amerikan

Vasfije Krasniqi Goodman ka dhënë dëshminë e saj në Komitetin për Punë të Jashtme në Kongresin Amerikan. Duke iu dridhur duart, ajo e ka shpjeguar të gjithë historinë e saj të dhunimit nga policë serbë gjatë luftës, kur ajo ishte 16-vjecare, shkruan KultPlus.

Pas kësaj ka reaguar edhe ambasadorja Vlora Çitaku e cila përmes një postimi në Facebook, është shprehur se asnjëherë më parë parë kaq shumë emocione dhe solidarizim nga ana e përfaqësuesve amerikan.

“Kur foli Vasfija, në sallën e Kongresit Amerikan zotëroi heshtja. Dhe lotët. Kam përcjellur shumë seanca në Kongresin Amerikan. Anjëherë nuk kam parë aq shumë emocione dhe aq shumë solidarizim nga ana e përfaqësuesve amerikan. Faleminderit Vasfije Krasniqi Goodman, heroina jonë”, ka shkruar Citaku. / KultPlus.com

Madalena kthehet në Prishtinë

Të enjtën dhe të premtën ( 2 dhe 3 maj), pas bujës që bëri në Tiranë rikthehet në Teatrin “Dodona” në Prishtinë, shfaqja “Dashuritë e virgjëreshes Madalenë” e autorit Ridvan Dibra, në regji të Ben Apollonit dhe intepretim nga aktorja shqiptare Arjola Demiri, shkruan KultPlus.

Monodrama “Dashuritë e virgjëreshës Madalenë” rrëfen historinë e Madalenës në tri etapa të jetës së saj, etapa kyqe në jetën e një femre. Shfaqja është përplotë situata komike, dramatike e tragjike që aq sa na bëjnë të qeshim, na bëjnë edhe të mendojmë e te qajmë.

Skenografinë e shfaqjes e ka bërë Ben Apolloni, kostumet Valdete Mustafa, fotografitë Arbër Elezi, dizajnin e dritave Skender Latifi, kurse muzikën origjinale e ka kompozuar Memli Kelmendi. Shfaqja është koproduksion mes Arjola Demirit dhe Teatrit “Dodona” dhe është mbështetur financiarisht nga Ministria e Kulturës. / KultPlus.com