Të parin Shën Valentin pasi humba bashkëshortin mora një buqetë me lule: Dashnija jeme për ty asht e përjetshme

Sue Johnston

Përktheu Arjola Zadrima

Bashkëshorti jem i dashtun dhe unë , ishim së bashku prej 46 vitesh. Çdo ditë të Shën Valentinit ishte ai vetë që më sillte lulet ma të bukura me një pusullë me pesë fjalë : ” Dashnija jeme për ty , rritet”. Katër fëmijë , katërdhetegjashtë buqeta dhe një jetë mbushë me dashuni, kjo ishte pasunia që më la kur ai vdiq para dy vitesh.

Të parin Shën Valentin e vetme mbas dhjetë muej që e kisha humbë, u shokova kur mora një buqetë të mrekullueshme adresue për mue nga John.

Fort e nervozueme me zemër të thyeme telefonova luleshitësin tuj i thanë që duhet ti kishte prue gabim. Luleshitësi më ktheu përgjigje: ” Jo zonjë , nuk i kam prue gabim. Burri juej para se me vdekë ka pague për shumë vite dhe na ka kërkue me i garantu se këto buqeta do ti sillnim dhuratë, çdo ditë të Shën Valentinit’.

Me zemër në fyt mbylla telefonin dhe lexova pusullën.

Thoshte: ” Dashnija jeme për ty asht e përjetshme”./ KultPlus.com

‘Ishte e marrë, por unë e kam dashtë si i çmendun’

Nga Charles Bukowski

Përktheu Arjola Zadrima

” E ke dashtë, apo jo ?
Ai mori frymë thellë,
“Si me tu përgjigjë? Ajo ishte e çmendun”.
Kaloi dorën ndër flokë.
“Një Zot e di sa e çmendun ishte, çdo ditë ishte grue tjetër.
Herë ishte iniciatore e herë zvarritëse, 
herë jepej e tana e tjera herë ishte e turpshme.
E pasigurtë dhe e vendosun.
E amël dhe arrogante.
Ishte njëmijë gra , por parfumi i saj ishte gjithmonë i njëjti, i pangatërrueshëm.
Ajo ishte e vjetmja siguri e jemja,
më buzëqeshte, e dite që ma hidhte me atë buzëqeshje.
kur më buzëqeshte nuk kuptoja ma asgja.
Nuk dija as me folë as me mendu ma,
asgja, zero.
Papritë ishte veç ajo.
Ishte e çmendun krejt e çmendun.
Nganjiherë qante.
Thonë se në ato çaste gratë duen veç një përqafim.
Ajo, jo.
Ajo nervozohej.
Nuk e di ku gjindet tash, por vë bast që asht ende në kërkim të andrrave.
Ishte e marrë, krejt e marrë.
Por unë e kam dashtë 
si i çmendun./ KultPlus.com

A po t’bjen n’mend për mu ?

Arjola Zadrima

Me ndje mungesën e një përqafimi,
e mos me e kërku,
me ndje dëshirë me folë
e mos me bza,
me ndje nji ofshamë në gji,
e mos me kja,
më ndje nji mall prej larg,
pa mujtë me e shu ,

me ndje tue rrjedh nji plagë
pa gjakue,
më ndje kohën tue shku
e mos me ju vu mbas,
më ndje kaos
pa zhurmue,
më ndje stuhi,
ortek në shpirt e mos me u ndi,
me ndje nji kputje pa çilë sytë
e kurrë mos me u anku,
me ndje nji frikë të thellë
me të lanë pa frymu,
me ndje nji dashni të naltë
e mos me e kallzu,
me ndje,
me të ndje
me të dashtë e në gjys të natës
me u zgjue sa më të lshue za
veç pak.
Tash qi trishtimin e kam në prag
a po të bjen në mend për mue?/KultPlus.com

‘Jam mike e grave të dhunueme, jehona e atyne që s’jetojnë ma’

Poezi nga Arjola Zadrima

M’quejnë
Arjola Zadrima
U linda bijë
kjeshë grueja e një burri.
Jam nana e bijve të mi.
Jam GRUEJA që asht ngritë në kambë
mbas çdo rrëzimi,
jam kështjella e unit,
jam unike,
njeriu ma i bukur që njoh.

Jam mike e grave të dhunueme,
jehona e atyne që s’jetojnë ma.
Jam mishi i mavijosun i grave
zani i mrendshëm
rebelimi i mendimeve.

Jam një prej atyne që len gjurmë
në kohë
në shpirt
në plagë.

Jam grueja jote,
jam e dashtuna jote,
jam e mrekullueshmja jote
jam dielli jot,
jam fryma jote,
jam brinja jote,
jam zemra,
jam edhe zani jot
Burrë.

Ndaj kur më pytni si quhem
unë jam çdo gru që njoh
Grueja! / KultPlus.com

M’duej

Poezi nga Arjola Zadrima

M’duej kur çmendem,
kur s’ke ma fuqi me m’ndalë.

M’duej,
veç më duej si i marrë
edhe në atë pesë minutshin
ku e djeg botën mbarë
për dashninë tande.

M’duej kur rrëzohen
e çohem,
prej ferrit a territ
e të lypi në dritë
se bash në atë çast
buza më dridhet
krejt qielli yt më pihet
e Zoti fshehet
tue më pasë frikë…

Por ti m’duej
më puth e mu druej
se të kam fikë. / KultPlus.com

E dashtun vetja jeme, falemnderit që ishe e fortë edhe nji vit ma shumë

Nga Arjola Zadrima

Të falemnderës që më ban me kthy kryet me kuptu ecjen e këtij viti. Të falemnderës që nuk je pendue që je me mu.

Të falemnderës për lehtësinë me të cilën e merr jetën ani pse shpesh ajo asht ma e ashpër. Sinqerisht të falemnderës që më ke rritë kaq shumë këtë vit sa me kuptue që thjeshtësia asht ajo që më gëzon.

Të falemnderës posi për debatet që krijon brenda meje, për peripecitë që më ofron. Më njohe me fasadën e njerëzve dhe boshësinë që i karakterizon. Të falemnderës që më dhe mundësinë me dominu mirësia e jo ligësia jeme. Kuptoj ku gjendem.

E dashtun vetja jeme të falemnderës që nuk eksperimenton me jetën e askujt dhe ekspertët e fushës i largove prej rrugës teme. Të falemnderës që emocionohesh prej lumtunisë së fëmijëve, kujdesit të prindve e dashnisë të atyne pak njerëzve që më rrethojnë. Të falemnderës që familjen e ke kriju brenda shpirtit tem. Të falemnderës që më lekund shpesh themelet dhe krijon vorbullat e sigurive të mia, kjo më ka ba ma të fortë. Të falemnderës që ende beson tek unë, kjo qënie kaq e pashpjegueshme, shpesh e pakuptueshme, kjo qënie kaq e komplikueme dhe e vërtetë.

Të falemnderës që ma dhe mundësinë me të dashtë aq fort sa me i largu njerëzit negativë, mendimet e papjekuna. Të falemnderës që më bane selektive, egoiste dhe mbi të gjitha realiste. Së fundmi të falemnderës që je ndryshe, që pranon diversitetin dhe mundohesh me u gjetë në këtë rruzull fasadash, vitrinash shumë ngjyrëshe, njerëzish hipokritë, me drita elektrike.

Të falemnderës për çdo çast që e përjeton sepse më bane kuptu se jeta asht kaq e pabukur pa mue.

Fort e dashtun vetja jeme e përshpirtshme, e pashpirt të falemnderës, të falemnderës shumë që ekziston./KultPlus.com