“Sado e trashë të jetë maska, e vërteta të gjitha do t’i çjerr”

Nga Hasan Dajaku

– Në emër të shqiponjave flas,
Dëgjuam ç’tha dhelpra me lot e gaz,
Dashka mirënjohje, të derdhet ne bronz,
Dashka, sa shumë dashka, ç’tifoz?!

Vërtet hyri ne shpella dhe ka dalë,
Vërtet u end errësirave, jo për pallë,
As për ndonjë qëllim të lartë si thotë
Dhe nuk di pse derdh lot e lot?!

Flet. E pse të flasim kot se ç’qe dje?
Vepra e bërë të tregon sinqerisht cili je,
Lustra e fjalëve asgjë nuk të mbulon, jo,
E ajo do, kot o tepër do.

Kot, sado e madhe të jetë lustra e territ;
Kot, sado e trashë të jetë maska;
E vërteta të gjitha do t’i çjerri,
Del në shesh tmerri e maskra;

Kot që maskohesh,
Kot që masakrohesh!

Kush i vodhi zogjtë e ketrit mbrëmë?
Ç’ka bilbili si natë pa hënë?
Pse foletë mbeten pa zogj?

Nderi i takon fisit speriolog,
Edhe tmerri,
Edhe sherri,
Edhe kurtha,
Edhe fjalët e buta,
Edhe sytë pa ujë,
Edhe fjalët me bujë…

  • Nga “Poema e Dardanit” (Kuvendi i Dhelprës), vitet 70′ – Hasan Dajaku. / KultPlus.com

Miqësia e lidhur me litar

Nga Hasan Dajaku

Një bretkocë e pakokë,
Në lumë si s’gjeti shokë?!
Doli në breg,
Te një shelg
Me një mi zuri miqësi,
Shtruan sofrën, bënë gosti.

Miu u kujtua njëherë:
“Malli, bretkë, kur t’më merr
Si të thërras,
Ku të trokas?
Ti nuk ke shtëpi, as derë…

Lidhemi, motër, me litar,
Si në dimër, si në behar
Te ky breg,
Te ky shelg
Dalim kur të na merr malli,
Edhe kur të na zë halli!”

Miu brente nëpër tokë,
Bretka në lumë pa shokë…
Ishin lidhur me litar,
Miqësi, vërtet, e paparë.

Një skyftër krahëlehtë,
Që i kalon malet e retë,
E zë miun,
Fatziun,
Pas miut bretkoca shkoi
Se litari nuk e lëshoi…

Foli bota, qeshi bota:
– Ja, fluturoi bretkoca…                                                                       
– E pësoi ashtu si deshi…
– Lidhi këmbë te i keqi…

(Makinëshkrim, e gjetur te letrat e Hasan Dajakut, botuar për herë të parë pas 30 vitesh, 2015 ) / KultPlus.com

Gjyshi ynë foli kështu: E dua Kosovën për qëndresë, e për të bardhën besë!

Poezi nga Hasan Dajaku

“Gjyshi ynë foli kështu”

E dua Kosovën për qëndresë
E për të bardhën besë!

E dua me trimninë e Mic Sokolit,
Me dashurinë e Hasan Prishtinës,
Me urtinë e Shtjefën Gjeçovit,
Me bukurinë e Shote Galicës!…

E dua për bjeshkët harkore
Që e qarkojnë,
E mbajnë në gji
Këtë djep dashuri!

E dua për begatinë,
Për bujarinë,
Për blerimin dhe dashurinë!

Drini rrjedh dashuri,
Ibri rrjedh dashuri,
Lepenci e Nerodimja rrjedhin dashuri
Që nga dardanët,
Dhe përtej tyre
Rrjedhin ëmbël, ëmbël
Si këngët ilire…

Thjesht: Kosovën e dua!

– Gjyshërit e Kosovës – / KultPlus.com

Jo, nuk matet vargu me hap

Nga Hasan Dajaku.


Ç’ka Dardani që rri menduar?
Ç’hall ka ai? Kush e di?…
Ka hyrë në kopsht të madh
Dhe po zgjedh lule për poezi.

Për temë zgjodhi jetën në shkollë,
Marsin e nisi thjesht, me mollë:
Dikush kaloi telat, ulet, përkulet,
Tinëzisht këput frutat pa u rënë lulet,
Dega e këputur rrjedh qumësht të bardhë,
N’mes shoqesh qëndron e zhgrehur n’vaj…

Kush, vallë, që ai
Që s’e pa asnjë sy?!

Dardani mendoi se e kaloi marsin:
“Po hyj në shqoten e prillit mirë…”
Pesë dy herë i kishte fshirë,
Domosdo i kishte shkruar prapë.
“Jo, nuk matet vargu me hap,
Nuk shkruhet vjersha me një frymë!

E sheh se këtu mungon një rimë?…”

Vargu i tetë sikur thirri: ” Hopa… Hopa.
Vjersha nuk i duron gjithë këto gropa!”
“Durim, thirri Dardani, Durim,
Të ëmbëlsoj, o vargu im…”

Nga Droja e Dardanit – Hasan Dajaku / KultPlus.com

“E di, si thitë do të ma buçkasin livadhin që të mos kenë ku të dalin lulet, por nga trimat nuk ndahem”

 

 (Heshtje e gjatë. Sikur i dëgjon fjalët e dikujt).

…E di, e di… do të ma rrethojnë kullën, këtë kullë e kam ngritur me gurë të zgjedhur, një nga një si xhevahirët i mblodha gurët në Qyqavicë e Kosmaq, kam vajtur edhe në Dreth, atje i nxora qemerët, i kam gdhendur ngadalë e me kujdes, i kam përkëdhelur si djemtë, si vajzat e mia, i kam uruar… e di, e di: gurët e vatrës do t’m’i nxijnë, do të ma shkretërojnë truallin; në vend të luleve do të mbijnë ferrat; do të ma presin blirin, në vend të tij do të mbijë kaçë e dreqit… e di, e di: do të ma shterrin kroin, një kohë të gjatë nga ai nuk do të rrjedhë ujë – brevat mbi të do të bëjnë roje; do të m’i përmbysin arat; do të ma thajnë pyllin; si thitë do të ma buçkasin livadhin që të mos kenë ku të dalin lulet, ku të enden fluturat, që të mos kenë delet çka të kullosin… por nga trimat nuk ndahem. Më kanë dhënë besën. Ua kam dhënë besën se do t’i dua siç më donë, se do t’i dëgjoj siç më dëgjojnë, se do t’i mbroj siç më mbrojnë. Nga trimat nuk ndahem!…

_____

Nga monodrama “KOMANDANTI” – Hasan Dajaku. / KultPlus.com

Trembem për njerëzit, Genc

Poezi nga Hasan Dajaku

Trembem për njerëzit, Genc!

Lumi i lotëve nuk ka të sosur.
Armiqësitë e kanë ngrënë botën, mik.
Rri me zemrën tënde, Genc.
Të shtypet zemra është mekat!
Tiranët s’bëjnë gjë tjetër:
Shtypin zemrat,
Shkelin ëndrrat,
Copëtojnë popuj,
Nisin lufta të përgjakshme.
Tiranët s’bëjnë gjë tjetër në këtë botë;
Shkelin, shtypin
E njerëzit heqin të zinjtë!
Trembem për njerëzit, Genc!…