“Shkule nga vetja krenarinë, nuk qe njeriu ai që krijoi guximin”

Më 30 tetor të vitit 1885 do të lindte një shkrimtar amerikan, poet dhe kritik i cili do të bënte bujë për letërsinë moderne të shekullit të 20-të.

Nga ajo që ka mbetur pas nga Ezra Pound është krijimtaria e tij e bujshme.

KultPlus ua sjell një poezi nga Pound:

Këngë Pizane

Ajo që ti e do me të vërtetë mbetet,
teprica është skorie
Ajo që ti e do me të vërtetë s’ka për t’u shkulur,
Ajo që ti e do me të vërtetë është trashëgimia e vërtetë
Bota kujt i përket, mua, atyre
apo askujt?
E para erdhi e dukshmja, pastaj i prekshmi
Elize, edhe pse është në banesat e ferrit,
Ajo që ti e do me të vërtetë është trashëgimia e vërtetë
Milingona është një centaur në botën e tij të dragonjve.
Shkule nga vetja krenarinë, nuk qe njeriu ai
Që krijoi guximin ose rregullin ose hijeshinë
Shkule nga vetja fodullëkun, shkule, të them
Mëso nga bota e gjelbërt se cili është vendi yt
Në masën e shpikjeve ose në aftësinë e vërtetë të krijuesit,
Shkule nga vetja fodullëkun,
Paquin shkule!
Kaska e gjelbër fitoi mbi elegancën tënde.
“Sundoje veten dhe të tjerët do të të durojnë”
Shkule nga vetja fodullëkun,
Je një qen i rrahur nën breshër,
Një laraskë fryhet në një gulç dielli
Gjysmë e zezë, gjysmë e bardhë
As ia dallon dot krahun nga bishti
Shkule nga vetja fodullëkun
Sa të mjera janë ligësitë e tua
Të ushqyera me mashtrime
Shkule nga vetja fodullëkun,
Lakmues në të shkatërruar, koprac në mëshirë
Shkule nga vetja fodullëkun,
Shkule, të them.
Por të kesh bërë, në vend që të mos bëje asgjë
Ky nuk është fodullëk. Të kesh, trokitur me maturi
Që një Tarallak ta hapte
Të kesh korrur nga era një traditë të gjallë
Ose nga një sy i bukur antik flakën e padhunuar
Ky s’është fodullëk.
Këtu gabimi është në atë se s’shtë bërë, në mosbesimin që u mëdyshe./KultPlus.com

Papafingo

Poezi nga Ezra Pound

Ejani, t’i qajmë ata që janë më mirë se ne.
Eja, mike, dhe kujto,
të pasurit kanë  shërbëtorë dhe jo miq,
kurse ne kemi miq dhe jo shërbëtorë.
Ejani, të vajtojmë për të martuarit e të pamartuarit.
Agimi hyn me hapa të vegjël
si një Pavlova e praruar,
Dhe unë jam pranë dëshirës sime.
As ka në jetë  diçka më të mirë
Që këtë çast freskie të qartë,
Çasti për t’u zgjuar në dashuri./KultPlus.com

“A girl” (Një vajzë)

 “A girl” (Një vajzë) është një poezi nga Ezra Pound shkruar në bazë të mitit të Apollos dhe nimfës që ai dashuronte. Historia fillon kur Apollo e ofendon Erosin e ky i fundit (me anë të shigjetave të tij të veçanta) e bënë atë të marroset pas Dafinës, kurse nimfën e shtyn ta refuzojë dashurinë e tij. Kështu, për ti ikur ajo kthehet në pemë.

Poezia e Pound-it tregon transformimin e vajzës në pemë. Vajtimi i Apollos në vargun e fundit është tejet i veçantë. Poezia është ndarë në dy pjesë: në pjesën e parë flet vajza, ku e përshkruan transformimin e saj në pemë, kurse pjesa e dytë mund të konsiderojmë që flet Apollo, i cili ende është i dashuruar ndonëse ajo s’është gjë tjetër veç një pemë.

“A girl” The tree has entered my hands, The sap has ascended my arms, The tree has grown in my breast – Downward, The branches grow out of me, like arms. Tree you are, Moss you are, You are violets with wind above them. A child – so high – you are, And all this is folly to the world.

 Një vajzë

Pemët më hynë ndër duar

Rrëshirat m’u ngjitën krahëve

Pema po rritet brenda gjoksit tim

 Teposhtë

Degët që dalin nga unë duken si duar.

Një pemë jeni,

Një myshk jeni,

Ti një lul-vjollcë ndër erë.

Një fëmijë – aq lartë –jeni,

 E gjitha marrëzi ndaj botës.

Përktheu: Rrona Jaka/KultPlus.com