‘E kujt është kjo zemër që rreh përmbi zëra e gulçima’

Nâzım Hikmet

Çdokënd prej jush e kam mes krahësh
qytetin mbrëmjen dhe ty
rrezitja juaj, era e flokëve tuaj
ndrijnë në faqen time

E kujt është kjo zemër që rreh
përmbi zëra e gulçima
tëndja, e qytetit apo e natës,
apo mos është imja krejt?

Ku merr fund nata, ku nis qyteti?
qyteti ku merr fund e ku nis ti vetë?
ku marr fund unë,
ku është pikënisja ime?

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

‘Sot është më e thjeshtë të thuash trapllëqe të cilat nuk qëndrojnë në këmbë dhe kurrkush s’i vë re’

Nga historiani Alessandro Barbero

Gjithë periudhat e historisë janë të ndryshme njëra nga tjetra; ama ka një veçori në ata që i quajmë “shekuj të errët” e cila sot, sipas meje, është duke u shfaqur përsëri.

Kur themi “shekuj të errët” e kemi fjalën në veçanti për qindra vitet e vërshimeve barbare dhe periudhën menjëherë pas tyre, jo të gjithë Mesjetën – periudha e Dantes apo e ndërtimit të Katedrales së Zojës Tonë në Paris nuk janë pjesë e “shekujve të errët”, afërmendsh.

Ama shekujt V, VI, VII, janë periudha në të cilat shkruhet pak dhe veprat e përpiluara asokohe na bëjnë disi përshtypje, pasi nuk përmbajnë logjikë të patundshme, arsyetimi ecën paksa kuturu, vërtetim të të dhënave nuk ka, bestytënia mbizotëron.

Këtë zvetënim të aftësive logjike ndër dijetarët e “shekujve të errët”, une e shoh disi edhe sot; për shembull në ligjërimin publik ose edhe në gazetari. Parimi aristotelian i mos-kundërshtisë, logjika e ndjekur në argumentim, rrjedhishmëria në pohimet që bëhen…

S’e di nëse ka qenë kështu që më parë, por më duket se sot është më e thjeshtë të thuash trapllëqe të cilat nuk qëndrojnë në këmbë, e që madje kundërshtojnë njëra-tjetrën, dhe kurrkush s’i vë re.

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

Vitet

Poezi nga Alex Dimitrov

Tërë ato festa shtëpie që ke kaluar
duke parë dhomën
prej ballkonit
atje ku dikush të bashkohej
sa për një cigare dhe kthehej brenda.
Dhe sesi dilte që asnjëri prej tyre
s’e pati fëmijërinë që do kish dashur
dhe sesi ta thoshin këtë gjë
paksa të pirë, pak si tërthoras
në më pak kohë se ç’u ish dashur
për t’i dhënë fund cigares
për shkak se brengave
s’u jepet dot shpjegim.
Pas xhamit, brenda
miqtë e tu zukasnin.
Mund t’ia ndjeje trajtën
zërave të tyre. Mund të thoshe
se, për nga zëri, ata ndodheshin
dikund tjetër. Më 1999
apo 2008, apo qershorin e fundit.
Sigurisht, vajtja nëpër festa
ka rëndësinë e vet. Ta kthesh
jetën në veshje apo në pije
apo këpucë kamoshi që ndokush vesh
kur bie shi. Rrugës për në shtëpi,
prapa në makinë, qielli i mbrëmjes
kurdiste rrengat e veta. Yjet
gjenin vendin përkatës pa bërë zë.
Personi që po mendoje, ngiste makinën
nën yjet. Larg festave,
(tamam si ti) nëpër vite.

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

‘Bujarë kur janë të pasur, si dhe kur janë të varfër’

Poezi nga Kostandinos Kavafis

Thermopile

Nderim për ata që jetët i
çojnë dhe mbrojnë Thermopile.
Kurrë nuk zmbrapsen nga detyra,
kah të drejtës dhe të vendosur në çka bëjnë,
paçka se me keqardhje dhe dhembshuri;
bujarë kur janë të pasur, si dhe kur
janë të varfër, sërish nga pak bujarë,
sërish ndihin me sa munden,
duke pohuar gjithnjë të vërtetën,
veç pa mëri për gënjeshtarët.

Edhe më nderim lypet ndaj tyre
tek parashikuan (dhe shumë e parashikuan)
se Efialti do të shfaqej në fund,
dhe medët përfundimisht do të mësynin.

1903

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

‘Imja je prej qindra motesh’

Poezi nga Pedro Salinas

“[XII]
S’më duhet kohë
të di sesi je:
të njihesh me dikë është xixëllimë.
E kush mund të t’njohë
aty ku ti hesht, a në
fjalë me të cilat hesht?
Ai që ti mëton në at’jetë
që rron, s’di gjë rreth teje
veç nënkuptimeve, shkaqeve
të rreme pas të cilave fshihesh.
Dhe të t’ndjeki së prapthi
në bëmat e tua, të kaluara,
të mbledhë veprim a gëzim,
mote dhe emra, do të qe
si të t’humbiste. Une jo.
Të njoha në shtrëngatë.
Të njoha, të beftë,
n’atë çarje mizore
mugëtire dhe drite,
atje ku përshfaqet thelli
q’ikën ditës dhe natës.
Të pashë, më pe, dhe tash,
zhveshur nga keqkuptimi,
nga rrjedha, nga e shkuara,
ti, amazonë mbi shkrepëtimë,
regëtin nga e fundmja
e papritura mbërrimë,
imja je prej qindra motesh,
prej kaq kohësh që të njoh,
sa në dashurinë tënde sytë i mbyll,
dhe bëj përpara pa e humbur,
krejt qorrazi, pa kërkuar gjëkafshë
tek ajo dritë e ngadaltë dhe e bindur
me të cilën shfaqen shkronja
e trajta dhe mbyllen hesape
me besimin se kthjellohet
cila je ti, e padukshmja ime.

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

‘Ia vlen të kesh lindur qoftë edhe sa për të dëgjuar erën që fryn’

Poezi nga Fernando Pessoa

Qenësinë e mahnitshme të gjërave:
Ja se ç’zbuloj ditë pas dite.
Secila gjë është ajo që është,
Dhe e kam të vështirë t’ia shpjegoj dikujt se sa më gëzon diçka e tillë,
E se sa më mjafton.

Mjafton të jesh për të qenë i plotë.

Kam shkruar poezi mjaftueshëm.
Mund të kisha shkruar edhe më, kuptohet.
Secila prej tyre e tregon këtë,
E secila nga poezitë e mia është ndryshe nga të tjerat.
Çdo gjë që është, është mënyrë për ta treguar.

Me raste marr të shoh një gur.
Nuk mendoj se do të kishte ndjenja për gjësend.
Por nuk marr guximin ta quaj binjakun tim.
E dua sepse është një gur,
E dua sepse nuk ka ndjenja,
E dua sepse nuk ka pikë lidhje gjaku me mua.

Nga ana tjetër, dëgjoj erën që fryn,
Ia vlen të kesh lindur qoftë edhe sa për të dëgjuar erën që fryn.

Nuk e di ç’do të mendojnë të tjerët teksa m’i lexojnë këto;
Mua më duken të duhurat sepse janë si më vijnë,
Pa vrarë mendjen nëse dikush po më dëgjon mendimet,
Pasi e mendoj pa mendime,
Sepse e them siç ma thonë fjalët.

Më kanë trajtuar dikur si poet materialist,
Çka më ka lënë pa fjalë sepse nuk mendoj aspak
Se mund të trajtohem si çfarëdo që të jetë.
Unë nuk jam as poet: thjesht vëzhgoj.

Nëse gjërat që shkruaj kanë ndonjë vlerë, unë nuk kam:
Vlera qëndron atje, tek vargjet e mia.
Gjëra të tilla janë krejt të pavarura nga vullneti im.

7 nëntor 1915

Shkëputur nga botimi në frëngjishte: Poèmes jamais assemblés, d’Alberto Caeiro

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

‘Vajto për herën e mbrame’

Poezi nga Giacomo Leopardi

Vetes së vet

Tanimë do prehesh përgjithnjë,
E lodhura zemra ime. Dha shpirt mashtrimi’ tejmë
Q’e dija të përjetshëm. Dha shpirt. Ndiej vërtet,
Ndër ne mashtrime të përzemërta,
Jo se uzdaja, dëshira është shuar.
Prehu përgjithnjë. Shumë
U përpëlite. Kurrgjë vlejnë
Shtytjet e tua, as psheritmat s’i ka hak
Dheu. Hidhësi dhe mërzi
Jeta, hiçmosgjë tjetër; dhe baltë është bota.
Qetim të jep tashmë. Vajto
Për herën e mbrame. Krijesash si ne fati
S’i fali tjetër veç të vdesësh. Tashmë të përbuz
Ty, natyra, rrekje
Shëmtake që, e qasët, sundon zinë botore
Dhe kotësinë pa cak të gjithçkasë.

Firenze, 1833

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

‘Duket se shumë gjëra i kam bërë së prapthi’

Poezi nga William S. Merwin

Kësaj here

Duket se shumë gjëra i kam bërë së prapthi
në vegjëli desha të isha më i madh në moshë
ndërsa tani përpiqem të kuptoj përse
dhe se ç’do të thoshte të hiqeshe sikur
ditë pas dite pashë vende të cilat
nuk i shquajta deri sa më vonë
nuk kish mbetur gjë prej tyre
pati takime dhe largime që asokohe
më kaluan siç dritaret e trenave rrëshqasin
gjatë ditëve dhe shumë më vonë
çasti dhe kuptimi i tyre m’u kujtuan
ndërsa digjeshin fytyra që i njihja motesh
dhe m’u bënë të dashura veçse kur
ndjeva mall për to dhe kish stinë
ankthi që ndërmendja plot përzemërsi
gëzime që ikën pa kuptuar mandej duke i kërkuar
pa lënë gjurmë se ku kishin qenë së fundi
me mua dhe atje kish dashuri që mendohet se
është diçka rinore dhe e gjeta
i bindur se ishte ajo që ishte kur
e kuptova sërish ndonjëherë
pa e ditur ndonjëherë duke ngulmuar
së koti mbi emrin e saj por e kuptova
pjesa e saj më të mirë i fundit e ndonëse kjo
mund të jetë rruga më e shkurtër më mirë
do të kishte zgjatur pak kurdoherë qoftë
dhe gjithë sa munda të gjeja më herët
do kish humbur sakaq që arrita tek ato
që duhet të merrja vesh paskëtaj

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

A young W.S. Merwin. (Credit: Estate of W.S. Merwin)

Një këngë pijeje

Poezi nga William Butler Yeats

Vera vjen në gojën time,
Dashuria në sytë e mi;
Ja, kaq gjë duhet të dimë
Para se plakja a vdekja të vijë.
Gotën ngre drejt gojës sime
Të shoh ty, e psherëtij.

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

“Kur të hasësh një burrë që di të të lajë e të t’stolisë me poezi, në gjunjë do të lutem që pas t’i rendësh pa ngurrim”

Poezi nga Nizar Qabbani

Kur të ndeshësh ndonjë burrë
q’e kthen
secilën pjesë tënden
në poezi,
i cili thur vargje
me çdonjë nga fijet e flokëve të tu,
kur të hasësh një burrë,
që di,
ashtu si unë,
të të lajë e të t’stolisë
me poezi,
në gjunjë do të lutem
që pas t’i rendësh pa ngurrim,
s’ka rëndësi
nëse e imje je apo e tij,
por se i përket poezisë.

E dija,
ndërsa ishim në stacion,
se ti ishe duke pritur tjetërkënd,
e dija,
ndërsa mbaja valixhen tënde,
se ti do të niseshe për rrugë me tjetërkënd,
e dija se isha
jo më shumë se një freskore letre në gatishmëri
për t’i bërë ballë
vapës verore përreth teje.
Siç e dija
se letrat e dashurisë që të shkrova
qenë veç pasqyra
ku krenaria jote soditej.

E pavarësisht kësaj,
do të ta mbaj valixhen
bashkë më valixhen e dashnorit tënd,
pasi unë nuk mund
të shuplak një grua
që ka ngarkuar në valixhen e saj të bardhë
ditët më të paqme të jetës sime.

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

“Ëndërroj që të të gjej pranë në zgjim, me po të njëjtat breçka rozë, të dëlirë”

Teksti nga Lucio Battisti / Mogol

Ëndërroj që të të gjej pranë në zgjim,
Me po të njëjtat breçka rozë, të dëlirë,
Jo më si flamur sfilitjeje pambarim,
Por veç stoli e një nuseje plot hir.

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

“Mendoj për ty, të zhveshur në kuzhinë gjatë beharit, e përkulur mbi libër për të lexuar qartë”

“Të çlirojmë nga zgjedha kujtime” nga Yehuda Amichai

Ditëve si këto mendoj flladin ndër flokt’ e tu,
vitet që kalova para se ti të lindje,
përjetësinë që do të ndesh përpara teje,

plumbat që s’më vranë në betejë,
edhe pse vranë shokët e mi,
më të mirë se unë pasi
nuk jetuan përtej sikundër unë,
mendoj për ty, të zhveshur në kuzhinë gjatë beharit,
e përkulur mbi libër për të lexuar qartë
nën ndriçimin e ditës që dalëngadalë vdes.

Hidh një sy, kemi jetuar më shumë se një jetë,
tani duhet që ta peshojmë gjithçka
në kandarin e ëndrrave dhe të çlirojmë nga zgjedha
kujtime e ato ta përpijnë gjithë të tashmen.

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

“Por dua të zgjohem herët edhe një mëngjes tjetër, të paktën”

‘Të paktën’ nga Raymond Carver

Dua të zgjohem herët edhe një mëngjes tjetër,
para se të lindë dielli. Para zogjëve, madje.
Dua të shpëlaj fytyrën me ujë të ftohtë
dhe të ulem në tavolinën e punës
kur dita të zbardhë dhe tymi
nis të dalë nga oxhakët
e shtëpive të tjera.
Dua të shoh dallgët të plasen
mbi këtë plazh shkëmbor, jo thjesht t’i dëgjoj
tek plasen siç bëj unë natën në gjumë.
Dua të shoh sërish anijet
të kalojnë përmes Ngushticës, si vijnë nga
çdo vend i botës që laget me det –
transportues të vjetër mallrash që mezi lëvizin,
si dhe lundrues të rinj dhe të shpejtë
me ngjyra të llojllojshme nën diell
që çajnë ujërat teksa kalojnë.
Dua t’i mbaj nën vëzhgim.
Edhe varkën e vogël që brazdon
ujin mes anijeve
si kapitenerinë e portit pranë farit.
Dua të shoh ta zbresin dikë nga anija
dhe të hipin dikë tjetër mbi kuvertë.
Dua ta shpenzoj ditën duke parë gjithë këto të ndodhin
dhe të nxjerr përfundimet e mia.
S’më pëlqen të dukem i pangopur – më takon
të jem mirënjohës për sa kam.
Por dua të zgjohem herët edhe një mëngjes tjetër, të paktën.
E të shkoj tek cepi im me një filxhan kafe dhe te pres.
Veç të pres, që të shoh se ç’do të ndodhë.

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

‘Në Parajsë kurrë s’kam qënë; por e njoh mirë atë vënt sikur leje t’më kishnë dhënë’

Poezi nga Emily Dickinson

Kurrë nuk pashë kënetë
Kurrë nuk pashë unë det;
Por di sesi është shqopa,
Di edhe si dallga ngjet.

Me Zotin kurrë nuk fola
Në Parajsë kurrë s’kam qënë;
Por e njoh mirë atë vënt
Sikur leje t’më kishnë dhënë.

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

AMHERST, MA – SEPTEMBER 4: A daguerrotype of Emily Dickinson at age 16, is displayed at the Emily Dickinson Museum in Amherst, Wednesday, Sept. 4, 2013. (Photo by Wendy Maeda/The Boston Globe via Getty Images)

“Njeriu s’është shtazë, është mish plot urtësi, por me raste shëndetlig”

Poezi nga Fernando Pessoa

Dashuria është thelbësore.
Seksi, krejt rastësor.
Mund të jenë një
Ose tjetër gjë
Njeriu s’është shtazë:
Është mish plot urtësi,
Por me raste shëndetlig.

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

‘Mandej gjethja zbret në gjethnajë, prandaj Edeni zi do të mbajë’

Poezia ‘Asgjë e artë nuk mund të mbetet’ nga Robert Frost

I artë blerim’ i herët natyror,
Ngjyrim që mbahet me më zor.
Lule është gjethja e saj fillore;
Por jo më ashtu pas veç një ore.
Mandej gjethja zbret në gjethnajë.
Prandaj Edeni zi do të mbajë,
Prandaj agimi në ditë tretet.
Asgjë e artë nuk mund të mbetet.

1923

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

Photograph by Louis Untermeyer / Courtesy Plymouth State University

‘Mos më jep pra shpirtin tënd, më jep trupin tënd, që të mos i gjej kurrë fundin’

Poezi nga Jehuda Amihai

Trupat e njerëzve janë të ndyshëm njëri nga tjetri
kurse shpirtrat e tyre janë përplot me të njëjtin fryt buçitës
njësoj si aeroportet.
Mos më jep pra shpirtin tënd,
më jep trupin tënd, që të mos i gjej kurrë fundin,
më jep qypin, jo se ç’ka brenda.

Ji pra me mua brenda aeroportesh
atje ku mbështillen brenga ndarjesh
fjalë të ndjera, jetime,
ku ushqimi dhe pija kushtojnë shtrenjtë
e ku njerëzit dhe fatet e tyre kanë pazar të mirë.

Bisedohet në telefon
goja përtyp hidhërimin dhe dashurinë në aparat.

Kush vajton ka duar po aq
të bardha sa gratë që martohen,
ndërsa ato krahë që nuk kanë kë të pushtojnë
si do ta shtynë përndryshe këtë jetë?

Shpirti im le të vdesë tok me trupin tim.

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

Yehuda Amichai in 1986. (Moshe Shai/Flash90)

Gota boshe

Poezi nga Louise Elisabeth Glück

Kërkova shumë; m’u dha shumë.
Kërkova shumë; m’u dha pak, s’m’u dha
thuajse gjë.

E mes tyre? Pak çadra të hapura përjashta.
Një palë këpucë pa dashje mbi tryezën e kuzhinës.

E pandreqshme, sa e pandreqshme – e tillë isha unë. Isha
zemërgur, e akullt. Desha veç
veten, e ngurtë deri në pikën e shtypjes.

Ama kam qenë gjithmonë kështu, madje edhe në fëmijërinë e hershme.
Vocërrake, flokëzezë, u druhesha fëmijëve të tjerë.
Nuk ndryshova kurrë. Thellë gotës, rryma
e paprekshme e fatit ulej
e ngrihej brenda natës.

Për shkak të detit? Që ndiqte, ndofta,
shtysën qiellore? Që të shpëtoja,
unë u luta. U përpoqa të jem njeri më i mirë.
Shpejt mora vesh se ç’nisi si llahtari
dhe hodhi shtat si vetëkënaqësi morale
mund të kishte qenë në të vërtetë
rritje njerëzore e mirëfilltë. Ndofta
për këtë e kishin fjalën miqtë e mi, tek më merrnin dorën,
duke më thënë se e kuptonin
keqpërdorimin, mutin e pamat me të cilin bëra ujdi,
duke nënkuptuar (kështu mendoja asokohe) se nuk isha dhe aq në rregull
që jepja aq shumë dhe shpërblehesha me aq pak.
Ndërsa mendonin se isha njeri i mirë (duke ma shtrënguar dorën fuqishëm)
mikeshë e mirë dhe njeri gjithaq, assesi krijesë e zjarrtë.

Nuk isha e zjarrtë! Dukesha sheshit
si një mbretëreshë a një shenjtore.

Po mirë, se gjithë këto shkonin në dobi hamendësimesh që ia vlenin.
Dhe më bën të mendoj se rëndësi ka besimi
në përpjkjen vetjake, besimi se thjesht të rrekesh nxit vullnetin e duhur,
të mirë e të panjollosur fare nga hovi fillestar dhe prishës
për ta bindur apo joshur tjetrin –

Ç’do të ishim pa këtë të fundit?
Vetmitarë, frikacë, të paaftë për të ndikuar fatin
në vorbullën e gjithësisë së errët –

Në të vërtetë, çfarë kemi në dorë?
Dredhira të trishta me shkallë dhe këpucë,
dredhira me kripë, orvatje të vazhdueshme,
aspak të dëlira, për skalitjen e karakterit.
Çfarë kemi në dorë që t’i qetësojmë fuqitë mbizotëruese?

Dhe mendoj se tek e fundit kjo qe arsyeja
që shkatërroi Agamemnonin, atje në ranishtë,
me anijet greke në gatishmëri, detin
e padukshëm përtej skelës së paqtë, të ardhmen
që paralajmëronte vdekje, të paqëndrueshme: budallai, mendonte
se mund ta kishte nën zgjedhë. Duhet t’i kishte thënë
s’kam gjë në dorë, jam në mëshirën tënde.

Shqipëroi: Edon Qesari / KultPlus.com

‘Lypet të ulesh mbi grykën e pusit të errësirës për të peshkuar me durim dritën që humbi atje’

Poezi nga Pablo Neruda

Po qe se çdo ditë
bie mbi secilën natë
gjendet një pus
ku rri kyçur kthjellësia.

Lypet të ulesh mbi grykën
e pusit të errësirës
për të peshkuar me durim
dritën që humbi atje.

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

Duke parë ende për më të mirën

Nga Raymond Carver

Tani që do rrish larg pesë ditë,
do tymos gjithë cigaret që m’i do qejfi,
aty ku ma do qejfi. Do gatuaj biskota dhe do i ha
me reçel e proshutë të dhjamosur. Do ngarritem. Do ia bëj
qejfin vetes. Do shëtis në plazh nëse do ma ketë
ënda. Fillikat, nëse do ma ketë ënda, e
duke menduar për kohën kur isha i ri. Pastaj
për njerëzit që më deshën tej mase.
Dhe sa i desha unë më shumë se të tjerët.
Përveç dikujt. Po them se do bëj gjithçka
që ma do qejfi sakaq që je larg!
Ama veç diçka nuk do bëj.
Nuk do fle pa ty në shtratin tonë të përbashkët.
Jo. Nuk më pëlqen ta bëj.
Do fle aty ku dreqin të ma ketë ënda –
atje ku fle më mirë kur ti je larg
dhe ku s’mund të të shtrëngoj siç bëj unë:
mbi divanin e shembur të dhomës sime të punës.

Përktheu: Edon Qesari / KultPlus.com

Vjersha për të panjohurën

Nga Robert Desnos

Përktheu: Edon Qesari

Kaq shumë të kam ëndërruar
sa ti ke humbur qenësinë tënde.
A ka më kohë që të arrij ta prek këtë trup plot jetë
e të puth mbi ato buzë lindjen
e zërit që kam përzemër?
Kaq shumë të kam ëndërruar
sa krahët e mi të mësuar të rrokin hijen tënde
tek kryqëzohen në gjoksin tim nuk spërdridhen
harqeve të shtatit tënd mbase.
Dhe se, ballë dukjes së qenësishme të asaj që më përndjek
dhe më udhëheq prej ditësh e vitesh,
Unë do të shndërrohem afërmendsh në hije,
O mirëpeshim ndjenjash.
Kaq shumë të kam ëndërruar sa pa dyshim s’ka më kohë afërmendsh
të çel sytë. Fle në këmbë me shtat shpalosur
ndaj gjithë dukjeve të jetës dhe të dashurisë dhe ty, e vetmja që merr vëmendjen time,
mund të prek më pak ballin tënd dhe buzët e tua.
se të parat buzë dhe të parin ballë që ndesh.
Kaq shumë të kam ëndërruar
ecur shumë, folur, fjetur me vegimin tënd sa s’më
mbetet mbase gjë tjetër, e kësisoj, të jem
vegim përmbi vegimet, njëqind herë më hijë
se hija që shëtit dhe do të shëtisë
lumturisht mbi orën diellore të jetës tënde.

Nga përmbledhja “Coprs et biens” (1930) / KultPlus.com

@Menerbes / Ayant droit moral sur l’oeuvre de Robert Desnos: Monsieur Jacques Fraenkel

Përflaken yjet

Poezi nga Nâzım Hikmet

Shqipëroi: Edon Qesari

Përflaken yjet
dhe ju dua.
Nata hap sytë
dhe ju dua.
Zemrat tona dy njerëz
dhe ju dua
dy njerëz prej nesh.
Dhe sa ju ngjajnë
dhe sa më ngjajnë.
dhe pastaj sa nuk na ngjajnë.
Nga ne më të mirë
nga ne më të vegjël
nga ne më të guximshëm.
Ne jemi goxha më të shtruar se zemrat tona,
më të matur
ndaj rrëmujës më të prirur.
Jemi ne që ushqejmë si dyshime si besëtytni,
për në frikërat dhe ndodhitë
për ne përmallimi.
Dhe jemi sërish ne, në gaz e në dënesë.
Ne pezmatojmë zemrat tona,
tjetër s’dinë veç dashurisë,
Dritë e syve të mi, jeta ime, sulltanesha ime
Unë ju dua.
zonja Pîrâye,
afërmendsh ju dua. / KultPlus.com