‘Sot është e diel, për herë të parë më nxorën në diell’

Poezi nga Nazim Hikmet

E diela

Sot është e diel

Sot për herë të parë më nxorën në diell,

Dhe për herë të parë në jetën time

U çudita se kaq larg prej meje qenkësh ky qiell.

Kaq i gjerë

Kaq i blujtë

Qëndrova pa lëvizur

Pastaj me respekt u ula në tokë,

Dhe mbështeta shpinën në mur.

Tani s’mendoj më as ahengjet

Tani as lirinë, as gruan time të bukur,

Toka, unë dhe dielli,

jam i lumtur./ KultPlus.com

‘Edhe këtë mëngjes u zgjova, m’u përplas mungesa jote në shtrat dhe ndarja jonë’


Poezia “Edhe këtë mëngjes u zgjova” nga Nazim Hikmet:

Edhe këtë mëngjes u zgjova
dhe muri, perdja, xhamat, plastika, druri
ranë mbi mua në masë
dhe drita e argjendtë e nxirë e llambës

më ra sipër edhe një biletë tramvaji
dhe e verdha e murit dhe tre rreshta shkrimi
dhe dhoma e hotelit dhe ky vend armik
dhe gjysma e ëndrrës së rënë u shua
nga kjo anë
m’u përplas sipër balli i bardhë i kohës
kujtimet më të hershme dhe mungesa jote  në shtrat
dhe ndarja jonë dhe ajo që jemi
U zgjova edhe këtë mëngjes dhe të dashuroj. / KultPlus.com

Përktheu: Faslli Haliti

Hymn jetës

Jeta nuk është shaka e shtrenjta ime.
Merre seriozisht.
Ashtu siç bën me të një ketër, përshembëll
i cili nuk pret asgjë
nga kjo jetë jo e jo, po as nga tjetra.
e kështu nuk të mbetet gjë tjetër, veçse ta jetosh.
Jeta nuk është shaka, e shtrenjta ime.

Merre seriozisht,
aq seriozisht:
si para togës së pushkatimit
me duar lidhur,
si në laborator
me bluzën e bardhë e syze pune.

Ti po vdes që të jetojnë gjithë njerëzit mbi tokë
më mirë,
dhe ato që as një herë si i ke parë me sy
e ndërsa je duke vdekur, mëson
se nuk ka gjë më të bukur e më të vërtetë se jeta.

Merre seriozisht jetën, e shtrenjta ime
Aq seriozisht,
sa në moshën shtatëdhjetvjeç, fillo e mbill ullinj;
jo se mendon se do ti gëzojnë fëmijtë e tu
por ngaqë nuk i beson vdekjes
edhe se i tutesh ca,
vetëm kështu jeta do të peshojë
më shumë se një mal në peshore.

Poezi nga: Nazim Hikmet
Përktheu: Petrit Sulaj

Mungesa

Poezi nga Nazim Hikmet

Mungesa lëkundet në ajër,
Dhe si një çekiç hekuri,
Godet fytyrën time,
Dhe habitem.

Unë iki, mungesa më ndjek,
Nuk mund t’i shpëtoj,
Këmbët më thyhen.

Mungesa nuk është as koha, as rruga.
Mungesa është një urë midis nesh,
E hollë si një fije floku,
E mprehtë si një shpatë.

Mungesa është një urë midis nesh,
Edhe kur përballë njëri-tjetrit,
Gjunjët tanë preken.

Nazim Hikmet

Mungesa

Nga Nazim Hikmet

Mungesa lëkundet në ajër,
dhe si një çekiç hekuri,
godet fytyrën time
dhe habitem.

Unë ik, mungesa më ndjek,
nuk mund t’i shpëtoj,
këmbët më thyen.

Mungesa nuk është as koha, as rruga.
Mungesa është një urë midis nesh
e hollë si një fije floku, e mprehtë si një shpatë.

Mungesa është një urë midis nesh,
edhe kur përballë njëri-tjetrit,
gjunjët tanë preken.