Nuk ka asnjë fuqi grimi që mund të sfidojë atë të përsonalitetit

Nga Ambra Hysa

Për gratë që i japin bukuri dhe aromë kësaj bote.

Për gratë që nuk mund ta ngrejnë zërin, edhe përshpërima e tyre dëgjohet.

Gratë janë të bukura, të gjitha pa përjashtim, gjithmonë e kam besuar këtë.

Bukuria është relative, bukuria është në sytë e atij që e sheh, por çdo grua ka diçka magnetike, diçka që e diferencon, diçka që fshihet nën petkun e përsonalitetit të saj por reflektohet dhe së jashtmi e shkëlqen.

Nuk është kusht që gratë të jenë të bukura, ato thjesht janë.

Buzëqeshja është diamant në portretin e tyre, sytë i vezullojnë nga dashuria, dëshira për jetën, familjen, ëndrrat, të bukurën.

Gratë janë pasionante dhe kjo i bën ato jashtëzakonisht tërheqëse.

Nuk ka asnjë fuqi grimi që mund të sfidojë atë të përsonalitetit, një grua që vishet me vetëbesim dhe reflekton forcë karakteri, është më e bukura në botë.

Vetëbesimi është gjithçka që një grua duhet të posedojë, por ai nuk ngjan me parfumet, nuk mund të merret dhe të hidhet mbrëmjeve para se të dalësh, ngjan me virtytet, mësohet dhe përvetësohet ndër vite.

Gratë janë trimëresha, gratë luf-tojnë për të realizuar ëndrrat e tyre dhe kjo i bën ato të pandalshme.

Gratë dashurojnë fort, dhurojnë mirësi dhe përkëdhelje, kjo lexohet në portretin e tyre prej gjysmë hëne.

Asgjë nuk shkëlqen më shumë sesa një grua që ka dashuri brënda saj.
Kur e ke zemrën të mbushur me dashuri dhe je e lumtur, shikon të njëjtën gjë dhe tek të tjeret, kur të ka pushtuar mërzia dhe urrejtja, ndodh po e njëjta gjë. Bota është vetëm një reflektim i qënies sonë.

Gratë nuk duhet të tentojnë t’i përshtaten standarteve të bukurisë që shoqëria ka krijuar, ata nuk duhet të vuajnë dhe të përpiqen të qëndrojnë brënda kornizave që shoqëria imponon.

Gratë duhet të jenë të lumtura, të lira dhe autentike, vetëm kështu mund të ndjehen të bukura.

Ka ekzistuar gjithmonë një “garë e heshtur” bukurie mes grave, është koha që kjo të marrë fund.

Gratë duhet të festojnë autenticitetin e tyre çdo ditë dhe të ecin si mbretëresha duke drejtuar kurorën në kokat e njëra-tjetrës.

Nuk ka asnjë garë, gara e vetme është bukuria në zemrat tona, vetëm ajo bukuri reflektohet së jashtmi. Ne jemi ajo.

Një grua e shëndetshme mbetet e jashtëzakonshme, ata që i kanë krijuar standartet e bukurisë janë po ata të cilët mund dhe duhet ti rrëzojnë.

Një grua me strija është e jashtëzakonshme, një grua me thinja është e mrekullueshme, një grua me “defekte” është secila nga ne, sepse nuk ka qënie perfekte, bukuria vërtet qëndron në imperfeksion.

Ne jetojmë në trupin tonë, është detyra jonë të ushqehemi shëndetshëm, por nuk është detyra jonë ta “vizatojmë” atë për të iu përshtatur modeleve apo kornizave që shoqëria ka vendosur, të cilat ne shpesh përpiqemi t’i ndjekim deri në dëshperim, duke harruar se ata në të vërtetë nuk ekzistojnë.

Gratë janë të bukura.

E dashuroj kur evidentojnë bukurinë e tyre natyrale, të gjithë esencën dhe veçantinë, gra të tilla i konsiderojmë shpesh “të guximshme” , “unike”, ose “plot stil”.

Një grua mbahet mend gjithmonë për elegancën e saj dhe të qenurit ndryshe.

Nuk mund të lësh gjurmën tënde në këtë botë nëse përpiqesh të jesh dikush tjetër ose kërkon të përshtatesh me masën.

Rrudhat poshtë syve tregojnë se ti ke jetuar, çdo rrudhë ka një histori, kjo nuk e bën portretin tënd më pak të bukur, përkundrazi, e shton ëmbëlsinë.

Gratë janë të magjishme në çdo kohë, por ata shpesh e harrojnë këtë.

Gratë kanë nevojë të dëgjojnë shpesh se janë të bukura.

Shpirti i tyre i butë, veshur me forcën e një uragani, ka nevojë të ujitet dhe të përkëdhelet njëlloj si trëndafilat.

Gratë, nuk kanë nevojë të përshtaten, ato thjesht kanë nevojë të duhen. / KultPlus.com

I dua gratë që guximi u lexohet në sy, që e veshin dhimbjen si parzmore dhe buzëqeshjen midis stuhive

Nga Ambra Hysa

Një grua më pak…

Një grua më pak për sa kohë që do të festohet se lindi “Djalë”.

Një grua do të vazhdojë të mbetet pa emër, sa herë të citohet shprehja “Djalë dhe goja plot”. Një grua do të vazhdojë të mbetet pa gojë dhe pa fjalë.

Është e trishtueshme që ne Gratë ia bëjmë këtë njëra-tjetrës.

Jo në platformat sociale, aty jemi të gjithë mbështetës dhe “perfektë”…por në përditshmëri, atëherë kur një grua hedh vrer mbi një tjetër, duke dobësuar fillimisht forcën e saj dhe më pas të ardhmen delikate.

Do të ndërtojmë kështjella prej rëre sa herë që solidarizohemi me njëra-tjetren për fasadë dhe nuk e tregojmë këtë mbështetje në jetën e përditshme por bëjmë të kundërtën…drejtojmë gishtin dhe hedhim baltë.

Nje grua më pak, sa herë që një grua flet keq për një tjetër, sa kohe që gratë janë rivale në jetë dhe jo aleate.

Një grua me pak, për aq kohë sa vajzat do të rriten duke dëgjuar refrenin “Pusho se je vajzë” , “Duro se je vajzë” , A do të shkosh tek shtëpia e burrit? ” , “Cili burrë të duron kështu” ?, “Vajza lind në shtëpi të huaj “.

Këto fjalë, të cilat nuk thuhen me qëllime dashakeqe në thelb, në vënd që të përmirësojnë, e përmbysin jetën e një vajze, ndikojnë në vizionin e saj që në fëmijëri, shkatërrojnë fuqine e saj, mendësinë dhe të ardhmen e saj si GRUA.
Një vajze, ia presin krahët që në hapat e parë…

“E kam djalë, është shtylla e shtëpisë”, thotë një nënë në maternitet, e cila sapo ka lindur.

Për aq kohë sa Gratë do ti mbështesin endrrat dhe jetën e tyre mbi atë të dikujt tjetër, ky realitet nuk do të ndryshojë.

Edhe sa kohë do të kalojë, edhe sa gra më pak? Derisa të evidentohet që…

Një GRUA, lind në shtëpinë e saj, një GRUA mund të jetë shtylla e shtëpise, familjes, shoqërisë, e një vëndi, sepse një GRUA është shtylla dhe forca e jetës së saj.

Për aq kohë sa edukata për të kërkuar vetëm nga vetja burimin e forcës, mungon edhe në brezat e rinj, do të vazhdojë të ketë një GRUA më pak.

Kjo “luftë” nuk bëhet kundër burrave.
Gratë dhe burrat janë shokët dhe mbështetësit më të mirë të njeri-tjetrit në një shoqëri të shëndoshë.
Eshtë GRUAJA përballë pasqyrës, në heshtje, përballë vetes.

Cila GRUA je ti?…mbrëmjeve, kur heq grimin dhe e lodhur shtrihesh në jastekun e butë ku të shoqërojnë veçse mendimet.

Permes gjithë luf-tës së çmendur dhe pla-gëve të jetës, ka disa gra që janë “mbijetuese”. Ato ndahen nga turma.

I dua këto GRA.

E dua forcën dhe buzëqeshjen e tyre përmes stuhive, dua guximin qe i lexohet në sy.

Gra të thjeshta me një buzëqeshje zemre.

Gra, që e veshin dhimbjen si parzmore.

Gra që i lartësojnë Gratë.

Gra pasionante, me nje besim të palëkundur në ëndrrat e tyre.

Gra frymëzuese që mbajnë aromë dinjiteti.

Perballë pasqyrës në mbrëmje, cila GRUA je ti? / KultPlus.com

Ambra Hysa publikon ‘Dashuria në kohë Koronavirusi’, një vepër që ndërthur tragjiken, frikën e dashurinë

Xhemile Hysenaj

Periudha në të cilën po kalon bota ka rezultuar të jetë mjaft e vështirë për secilin individ, mirëpo ata që shfrytëzuan këtë periudhë për inspirim dhe punë ishin artistët, të cilët me artin e tyre shfaqën herë dhimbje e herë shqetësim për pandeminë që kaploi botën. Kështu, edhe Ambra Hysa, një krijuese e re në botën e letërsisë, publikoi librin e saj të dytë të titulluar ‘Dashuri në kohë Koronavirusi”. Një libër ky që ndërthur tragjiken, frikën dhe dashurinë në një temë të vetme.

Ambra Hysa për KultPlus ka treguar më detajisht rreth librit, duke potencuar se gjithçka rreth realizimi të tij ka lindur natyrshëm dhe se nuk e kishte menduar më parë të trajtonte një temë të tillë, por ishin rrethanat ato që e inspiruan dhe e shtynë atë të ulej në tyrezën e shkrimit, duke i dhënë kështu një formë tjetër në letër gjithë kësaj katrahure e këtij përjetimi.

”Është punuar natë dhe ditë, në mënyrëqë produkti final të vinte shpejt por njëkohësisht të ishte i mirëmenduar dhe i kuruar deri në detajet më të vogla’, shprehet Hysa për KultPlus.

Hysa poashtu tregoi se kjo periudhë për të ka qenë mjaft e ngarkuar emocionalisht edhe pse si natyrë tregoi të jetë mjaft optimiste. ‘Prirem ti shoh situatat me shumë pozitivitet dhe kjo ka ndikuar edhe në mesazhet plot dritë dhe shpresë që jepen nëpërmjet fragmenteve të librit…ka “filiza” shprese që “çelin” në çdo varg’, vazhdon tutje Hysa për KultPlus.

”Dashuri në kohë Koronavirusi“ vjen si libri i parë i kësaj periudhe të trishtë të pandemisë globale, që jo rrallë herë, është cilësuar si “Lufta e Tretë Botërore”.

Tronditës, i dhimbshëm, po aq sa edhe artistik.

“Dashuri ne kohë Koronavirusi” është bazuar dhe frymëzuar në histori të vërtetë.

Në këtë dramë me përmasa tragjike, autorja shfaqet si ‘‘dëshmitare okulare’’, vijëzon me lot copëza jete të viktimave të pafajshme, bën homazh dhe nderim të thellë për mjekët ”Gardianët e Jetës”, bëhet “zemra dhe dora e ngrohtë mbi plagë”, dhuron lule për fitimtarët!

U shkrua, në mes të Luftës, dhimbjes, frikës nga e panjohura dhe humnerës shpirtërore e cila la gjurmë dhe ndryshoi përgjithmonë, mënyrën e jetës së njerëzimit.

Duke zbuluar edhe një herë, se Dashuria do të na shërojë dhe se, në të gjitha kohërat, vetëm ajo është përgjigjia.”, thuhet në recensionin e Dëshira Shehut.

Autorja e librit potencoi se në vepër trajtohen ngjarje ku janë të përfshira përjetimet e saj personale dhe rrëfimet e disa personazheve të tjerë të cilët në mënyrë anonime kanë ndarë historitë e tyre të pazakonshme të cilat i kanë përjetuar si pasojë e asaj se çfarë solli me vete Covid19.

Kur së pari lexojmë titullin e veprës së Hysës, nuk ka sesi të mos na kujtohet vepra e njohur botërore e Markezit ‘Dashuri në kohërat e Kolerës’, për të cilin autorja deklaroi se është e ndikuar nga kjo vepër vetëm në emocionin që tenton ta përcjellë, mirëpo kur libri të mbetet pas në kohë, sipas saj do të jetë shumë e lehtë për ta veçuar dhe identifikuar ngjarjen. Dhe se përveç titullit nuk ka diçka të përbashkët në përmbajtje.
”Dashuri në kohë Koronavirusi si Dashuri në kohë Kolere, sepse dashuria është ilaç dhe shërim në çdo kohë’, shprehet Hysa.

”Letërsia është pasioni im i hershëm, nuk mbaj mend që kur kam nisur të shkruaj, por duhet të kem qenë shumë e vogël. Shpirti më mbushet plot kur ulem në tryezën e shkrimit. Më pëlqen ti zhvilloj pasionet që kam brenda vetes dhe besoj e shpresoj fort, që “Dashuri ne kohë Koronavirusi” do të pasohet edhe me botime të tjera’, tregon Hysa për KultPlus.

”Forcë dhe kurajo për të ecur përpara, jeta nuk ndalon, veç vrapon…edhe kur ne gjunjëzohemi, nuk mund të na presë sa të shërojmë plagët, është në ligjet e padiskutueshme të saj. Gjithçka që kemi është “ky moment”. Ky moment, është jeta jonë. Nuk ka të nesërme. Gjithçka që kemi është sot, prandaj duhet të duhemi, me atë lloj dashurie që të nesërmen nuk e njeh si premtim.’, përfundon Hysa. / KultPlus.com

Lamtumirë

Ambra Hysa

Lamtumirë,
trëndafilat që thurëm në diell u vyshkën,
edhe brengat,
më rëndojnë në xhepa si plumb.
Nuk mund të nisim një tjetër jetë nga e para,
një tjetër dhimbje,
një tjetër fund.

Lamtumirë,
sikur të kishim një të nesërme që na bashkon,
e plagët një e nga një
të na i mëkonte.
Sikur të kishim një yll që na mbron,
sikur të rrije tek unë veç sonte.

Lamtumirë,
mungesës do ti vesh
një jetë të re,
dhe në tinguj do ta përkthej,
atë që ishim dje.

Lamtumirë,
me gishtat e kujtimeve,
do të përkëdhel,
çdokush e ka një dhimbje,
një muzë që mbi të fle.

Lamtumirë,
zbraze mallin,
e dashnisë pa zà.
Lamtumirë,
unë po nisem,
ma s’kena me u pa./KultPlus.com

“Dashuri në kohën e Coronavirusit”

Poezi nga Ambra Hysa

Do të tregojmë dikur,
kur koha të fshijë
gjurmët në lëkurë,
si jetuam
“Kohën e Coronavirusit”,
mikrobit të vogël,
të padukshmit.

Do të tregojmë,
si iu fshehem,
të voglit ushtar,
si për njëri-tjetrin,
ndjemë mall.

Si luftuam me paqe
dhe qetësi,
si qëndruam në shtëpi,
me ndërgjegje,
i bëmë ballë luftës
duke i thënë JO rrugës.

Duke ndryshuar çdo rutinë,
për jetën në karantinë.
Kur përditshmërinë,
ta lyejme me lenten
e nostalgjise,
do ia tregojmë
si përrallë fëmisë,
“Dashuri, në kohën e Coronavirusit”
kështu ishte,
në kohën e gjyshit.

Ti, nuk e beson sot,
por në atë kohë
nuk shkoje dot,
nga Shkodra në Tirane,
kufinjtë u mbyllën anëmbanë.

Kjo luftë,
nuk njihte shpata,
dhe pse gjak kulllonin plagët,
luftohej veç me mënçuri,
nuk ishte kohë për trimëri.

Ne u deshëm,
pa u përqafuar,
të gjithë bashkë
dhe solidarë,
shiheshim veç në celularë.

Armiku ishte i vogël,
por kishte zënë pritë kudo,
udhëtonte prej nga Kina,
ndalte aeroplanë dhe makina.

Mjekët, ishin heronjte tanë,
engjëjt me bluzat e bardha,
sfidonin ditë për ditë
betejat, me duart e arta.

Ishte kohë për këshilla,
ishte kohë të bëhemi nji,
s’kishte politikë,
të na ndante,
as parti dhe as kufij.

Ishte kohë për dashuri.

Shqipëria do të ishte një vend më i mirë, nëse do të kuptonim se ajo ka shumë nevojë për ne

Nga: Ambra Hysa

Në ambientet ku gjendet rinia shqiptare, gëlon një dëshirë e fortë e përbashkët, të cilën nuk ngurrojnë ta shprehin hapur, dhe me zë të lartë: “Dua të largohem nga Shqipëria” , “Dua të iki sa më parë prej këtu”. “Dua të largohem me çdo kusht nga ky vend që nuk bëhet kurrë”. “Nga ky vend i keq, ku njerëzit e kanë humb njerëzillekun dhe çdo e mirë e këtij vendi ka rënë në kthetrat e hajdutëve, mashtruesve dhe të pangopurve”.

Për fat të keq, e tillë është Shqipëria jonë, ka këtë portret, është e bukur, e dashur, na pret me zemrën e dhembshur, por me sytë e ligështuar nuk mund të na kërkojë të qëndrojmë kur nuk ka çfarë të na ofrojë, nuk mund të na kërkojë të largohemi, kur ne jemi bijtë e saj, të vetmit të cilët mund ta shërojmë. E megjithatë, nuk flet… e vrarë, e gjymtuar, pa drejtim, pa shpresë, pa forcë, pa rrugëdalje…do të pranojë fatin e saj me dinjitet, do të jetojë, zgjedhjet tona.

Në syrin tim është një shqiponjë e madhe, e sëmurë, e cila lëngon, të cilën e vjedhin çdo ditë, e infektojnë çdo ditë, e copëtojnë çdo ditë. Do të marrin prej saj, deri kur mos të ketë më për të marrë, se Shqipërisë i ka mbetur vetëm shpirti.

Askush, nuk mendon ta shërojë, të shërojë plagën në mendjen dhe në trupin e vet. Do ta lëmë kështu të dergjet, duke u larguar, për një jetë jo më të mirë, siç është shprehja klishe, por për një jetë që së paku të mund të jetohet dhe konsiderohet e tillë.

Secili nga ne, ka absolutisht të drejtën dhe lirinë të bëjë zgjedhjen e tij, ama shpesh e pyes veten, çfarë do marrim nëse largohemi nga Shqipëria? Çfarë do marrim përveç vetes tonë?

Nuk ka asnjë “tokë të premtuar”, nuk ka asnjë “shkop magjik”, ndryshimi i vetëm fillon nga vetja jonë, ndryshimi i vetëm mund të krijohet nga vetë ti, në çdo vend të botës. Kudo që të shkojmë, ne do marrim me vete njeriun që kemi ndërtuar, veten.

Atë vete, e cila nuk ia doli dot në Shqipëri… për mijëra arsye, apo për mijëra “justifikime”, që ne ia ushqejmë vetes çdo ditë, si një formë e pandershme, për “të larë” papërgjegjësinë tonë.

Është komfortuese, është ngushëlluese, dhe funksionon gjithmonë. Në fund, ndihemi mirë me veten, sepse “Shqipëria i ka fajet” , sepse “të tjerët i kanë fajet”, sepse… “unë jam një dhe i vetëm, nuk mund të sjell dot ndryshimin”. “Kur Shqipëria i ngjan një katrahure, drejtësia ime nuk mund të lundrojë, do të mbytet.”

Kështu, paaftësia jonë rritet çdo ditë, ushqehet dhe zë vend në shpirt, në personalitet, në mënyrë jetese. Ne nuk reagojmë më mbi të keqen, nuk reagojmë dhe as pretendojmë të japim një shembull tjetër, me pretendimin e vetëm, se nga një njeri i vetëm nuk vjen dot ndryshimi i madh. Sjellja jonë si shoqëri është ngjitëse, është ngjitëse kur gabojmë, kur qëndrojmë të heshtur, kur dështojmë, kur qëndrojmë duarlidhur, dhe kur të gjithë ndajmë fatkeqësinë e përbashkët, dhe dëshirën e përbashkët: “Të largohemi”.

Sikur ne të përpiqeshim, në vend që të ankoheshim, Shqipëria do bëhej një vend më i mirë. Sikur ne të kuptonim se ndryshimin mund ta sjellë një njeri i vetëm dhe të jepnim shembullin tonë, kjo mënyrë të menduari do bëhej uniformë, do ishim bashkë, dhe do ishim më të fortë, për t’i bërë ballë padrejtësive që na bëhen.

Shqipëria do bëhej një vend më i mirë, nëse i pranojmë gabimet tona dhe reflektojmë, se me punë arrihet gjithçka dhe se ne vetë me zgjedhjet tona të përditshme e kemi sëmurur atë, të gjithë bashkë. Shqipëria do bëhej një vend më i mirë nëse kuptojmë, se forca e mendimit mund të ndryshojë gjithçka, se ankesa nuk është zgjidhje, por është një ves i keq, i cili mund të kthehet në zakon, në virtyt, në mënyrë të pashëndetshme jetese.

Shqipëria do të ishte një vend më i mirë nëse punën e sotme nuk do e linim për nesër. Nëse vendosim të investojmë më shumë mbi veten, nëse do të kuptonim, se asnjë vend në botë nuk ka më shumë nevojë për ne se Shqipëria, nëse do të kuptonim, se kur të ndërtojmë veten siç duhet, në çdo kuptim, do të kemi ndërtuar Shqipërinë.

Shqipëria do të ishte padyshim një vend më i mirë, nëse ti do të shkëlqeje në krahët e saj, por nëse do të dëshiroje të zgjerosh rrugëtimin tënd, duke e sfiduar veten përtej kufijve, ajo do të përcillte me krenari dhe me zemrën plot. Nëse ti ia del në Shqipëri, mund t’ia dalësh kudo në botë, të paktën përpiqu.

Shqipëria do të bëhej një vend më i mirë, nëse ti mëson në shkollë dhe nuk i lë asnjë hapësirë pedagogëve të përfitojnë nga mungesa jote e përgjegjësisë, nëse ti i jep makinës sipas rregullave të caktuara, nëse ti përpara ligjeve e konsideron veten të barabartë me të tjerët, nëse ti nuk jep ryshfet, as shoku yt nuk do e bënte, nëse ti nuk e ushqen korrupsionin në institucione, ai dalëngadalë do të vdiste.

Duhet shumë durim dhe duhet jetuar jeta me integritet. Duhet të bësh më të mirën, kur askush nuk të shikon, ky është çelësi. Duhet të edukohesh, të bësh më të mirën në familje e kur je vetëm me veten tënde.

Sepse ke vetëm atë, vetën tënde…me të do të qëndrosh ose do të shkosh…
Shqipëria nuk qan pse ti po largohesh, Shqipëria qan sepse ti po qëndron… Po qëndron pa bërë asgjë, duke i drejtuar gishtin vetëm asaj. /KultPlus.com