Shëmtimi i veprave të Rexhep Hoxhës

Nga: Shpend Hoxha / Shtëpia Botuese, Lugjet e Verdha

Që nga viti 2011, për dhjetë vite me radhë, nga babai Begri Abdullahu dhe djemtë e tij Berat dhe Denis Abdullahu, shëmtohen veprat e shkrimtarit Rexhep Hoxha.

Në vitin 2012, me një letër publike, me titullin “Shtëpia Botuese ‘Berati’ e Prizrenit, mashtruese”, Rexhep Hoxha ndër të tjerash ka shkruar:

“Çka ngjau  me veprat mia? Pas botimit të tri veprave të para Lugjet e verdha 1 dhe 2, kur i shpaloj, janë botuar me aq gabime, sa mos me ta marrë mendja. Nuk ka faqe të librit pa gabime. Në faqet 94, 95 dhe 96, të romanit Ermali hasa në 30 gabime kapitale, athua se kompjuteristi i ka luajtur gishtat me sy të mbyllur, për ta irrituar lexuesin nga libri, për t`i mos i dashur as librat tjerë. Për gabime  të mëdha duhet ta largohet nga shitja libri im Ermali”.

Që lexuesit e vegjël te irritohen dhe të mos e donë librin, që atëherë, e edhe në ditët e sotme, po këto libra janë në shitje në pothuaj të gjitha libraritë e Kosovës, dhe po ashtu janë nëpër sirtarët e të gjitha bibliotekave të shkollave tona të ciklit të ulët.

E kisha bë një pyetje.

Personat kompetentë të komunave të Kosovës, para se të blejnë librat prej librarëve, ti lexojnë ato që të identifikojnë gabimet trashanike që përmbajnë ato libra?

Arsimtarët e shkollave të ciklit të ulët e dinë se çfarë librash u japin fëmijëve të lexojnë nga bibliotekat e shkollave të tyre?

Sa për ilustrim, t`i lëmë anash deformimin e tregimit të librit, që në shumë raste tregimi edhe e humb kuptimin e saj për shkak të deformimit të fjalive, mungesën e fjalëve dhe deformimin e tyre. Vetëm në librin Lugjet e verdha janë identifikuar mbi 1000 gabime trashanike drejtshkrimore, ndërsa në librin Verorja, po ashtu mbi 1000 gabime të tjera drejtshkrimore.

Meritojnë këto libra të lexohen nga lexuesit e vegjël? Edhe po t`i lexojnë i bindur jam se përgjatë leximit e humbin durimin, e edhe interesimin për të lexuar.

Meritojnë shkollat tona, të kenë nëpër bibliotekat e tyre këto libra?

A duhet organet kompetente të largojnë librat e shkrimtarit Rexhep Hoxha nga bibliotekat e shkollave tona të ciklit të ulët, të shtypura pa lejen e autorit dhe të trashëgimtarit të tij,  nga Shtëpia Botuese “Berati” nga Prizreni./ KultPlus.com

‘Kno o zog i malit’, kënga e famshme që është shkruar nga Rexhep Hoxha (VIDEO)

“Kno o zog i malit”, është një ndër këngët më të popullarizauar të muzikës popullore e cila ishte kënduar nga Qamili i Vogël, por që është sjellë në verzione të ndryshme edhe nga këngëtarë të tjerë, shkruan KultPlus.

Po tekstin e kësaj kënge e ka shkruar shkrimtari i njohur Rexhep Hoxha, i cili njihet për romanet për fëmijë “Lugjet e verdha” e “Verorja”.

KultPlus ju sjell dhe videon e kësaj kënge. Në këtë video dëgjohen ta kenë kënduar këtë këngë: Qamili i Vogël, Mazllom Mejzini e Ismet Peja./ KultPlus.com

Fragment nga libri “Kujtime” i shkrimtarit Rexhep Hoxha

Nga: Rexhep Hoxha

Në vitin 1979 kisha botuar veprën “Urithi i verbët i Ezopit”. Më ishte bërë e mundshme ta botoja gati si ilegalisht në shtypshkronjën e Këshillit Krahinor. Këtë ia dija për nderë të dashturit, Ismail Muharremit, drejtor i shtypshkronjës. Mirëpo, kur del në opinion ç`tronditje ngjanë në do qarqe, sidomos ato të larta.
Për ta thënë të vërtetën, i pata qethur mirë me rend Azem Shkrelin, Rrahman Dedajn, Fahredin Gungën, Ali Aliun, Rexhep Qosjen, Ali Sutajn, Bedri Hysën, Anton Pashkun, Rifat Kukajn e të tjerë e sidomos drejtorin e përgjithshëm të Rilindjes, anëtar i Komitetit Qëndror të Lidhjes së Komunistëve të Jugosllavisë, Rexhep Zogajn.
Vepra jehon aq shumë sa kalon si ilegalisht prej dore në dorë.
Më fton Asllan Fazliu, Kryetar i Komitetit Komunal i Lidhjes së Komunistëve të qytetit, i cili më pret mirë.

– Rexhep, – më thotë, – ke botuar këto ditë një broshurë të vogël.
– Po.
– A ke marrë leje?
– Prej kujt?
– Prej organeve.
– Jo.
– Ke fyer faktorë udhëheqës.
– Unë?
– Ti.
– A më kishit dhënë ju leje?
– Kurrë.
– Së pari po ju them, ata si kam fyer, por i kam cilësuar ashtu si janë. Mandej, unë jam ushtar, që s`e dëgjoj komandantin kur s`ka të drejtë. Dhe po të them edhe një gjë!
– Çka?
– Kurrë kultura jonë nuk mund të shkojë përpara me njerëz të tillë.
– Mos u bë kokëfortë!
– Nuk jam kokëfortë, por i vendosur.

S`e bëjmë as një gjysëm ore bisedë dhe e thërrasin Asllanin në një mbledhje.
– Asllan, unë kisha dashur të flas gjysëm dite me ty, për gjithë çka mendoj.
Por Asllani kishte qëllim vetëm ta çojë në vend për çka i kishin thënë si Kryetar Komiteti. Ai më njihte mirë dhe s`kishte gjë që s`mund të pajtohej me mua. U ndava prej Asllanit dhe tjetër s`më ra kurrë të bisedoj me të. Ma bënte vetëm me dorë nganjëherë prej veture.
Për aq sa kishte mundësi Asllan Fazliu ishte i mirë. Njerëzit gjithë çka mund të flasin.

(Marrë nga Shpend Hoxha. Libri së shpejti do të ribotohet nga Shtëpia Botuese ‘Lugjet e Verdha’, Prishtinë) /KultPlus.com

Hoxha: Maks Velo, Shesheli i Shqipërisë

Nga: Rexhep Hoxha (1929-2019)

Reagim ndaj mendimeve të Maks Velos, të shprehura në gazetën “Java”, më 2006

Në gazetën “Java” e lexova me kureshtje shkrimin e Maks Velos se si “kosovarët akoma janë primitivë, qaramanë. Do të votoja kundër bashkimit të Shqipërisë me Kosovën, kosovarët janë popull i kategorisë së dytë. Kaherë isha i bindur nga vetë kosovarët. Prandej edhe Qosjen e marr akademik të dorës së dytë. Ai, duke e goditur Kadarenë, na ka fyer të gjithëve sepse ai është krenaria kombëtare. Qosja na detyroi t`i hiqnim këpucët në shtëpinë e tij. Çfarë fyerje! Kosovarët gjithmonë do t`i bëjnë gropa Shqipërisë si Ajdin Sejdia. Po, pas mbylljes së asaj grope Qosja hapi një gropë tjetër, virtuale. Për çfarë patriotizmi mund të flasin ata, që e tradhtuan fenë e të parëve dhe fenë e gjithë Ballkanit, Krishterimin. Të paktën tani, pasardhësit e tradhtarëve të heshtin”, e çka e çka mos tjetër u njoha mirë me habitusin kosovarofob, krishteromesjetar dhe racor të Maks Velos, sipas Virion Graçit, “njeri me aftësi të shumanshme krijuese si arkitekt, piktor, shkrimtar, publicist dhe antikomunist i hershëm”, që të jetë edhe më i rrezikshëm se kosovari “primitiv” nga ngarkesa me urrejtje ndaj njerëzve dhe bindjeve, që s`i përgjigjen atij.

Ndoshta prej ndonjë Maks Velo tjetër të Shqipërisë do të cilësohesha si primitiv po të deklaroja se kurrë nuk kam dëgjuar për këtë emër me reputacion aq të lartë në jetën publike shqiptare. Mirëpo, nganjëherë, më llogari është që njeriu të jetë primitiv i sinqertë se filozof dinak, i ngarkuar me emocione të tmerrshme të shpirtit, të qesë në shesh qyqarinë e tij pse s`ka arritur t`i realizojë synimet e veta të paarritshme, pikërisht ai që pledon me vendosmëri për krishterimin, sipas të cilit, ai që urren dhe e sheh të uritur, jepi bukë, nëse është i etur, jepi ujë me qëllim që, të gjitha qeniet t`i gjesh në vetvete dhe vetveten në të gjitha qeniet. Mirëpo, duket se për protagonistin tonë krishterimi nuk është aq bindje shpirtërore e tij sa është lule politike për t`u stolisur para krishterimit ballkanik dhe evropian.

Tmerrohet artisti i Shqipërisë pse Qosja e ka atakuar si antimusliman krenarinë e tij kombëtare. Sipas Virion Graçit, “Veloja paska qenë antikomunist i hershëm”. Një paradoks i tij ky për të na habitur. Një diademë letrare e Partisë së Punës së Shqipërisë, krah i fortë i Enver Hoxhës, i marksizëmleninizmit dhe i komunizmit, për t`u përbe në kokën e tij të gjithë anëtarët e Byrosë politike, të thehen edhe ligjet për shkak të tij e që, mandej, me ndryshimin e situatës, të bëhet diametralisht i kundërt, ta shpall veten edhe disident ndaj regjimit komunist të diktaturës evropiane, një lojs t`i ndërrojë drejtimet si gjeli i erërave, e të konsiderohet krenari kombëtare, kjo vërtet bie në sy si një paradoks i “antikomunistit të hershëm” të Shqipërisë, Maks Velos, ta bëjë njeriun për të qeshur.

A mund të jetë njeriu nderi i kombit kur flet herë kështu e herë ashtu, kur i ndërron fytyrat sipas kohës. Karakteri i njeriut, është sikurse ëmbëlsira. Një mizë e fëlliqur t`i bierë, s`e ha kush. Në karakterin e Kadaresë nuk ka rënë vetëm një mizë. Mirëpo, publicisti i Shqipërisë është një kalkulant i mirë dhe pragmatist i shkëlqyeshëm. Ai edhe pse e merr Kadarenë si krenari kombëtare, nuk e harron se është pasardhës i tradhtarëve të dikurshëm të krishterimit, i pëlqen çka flet, por s`është i sigurt çka në brendësinë e shpirtit të shkrimtarit. Po, Kadareja, i biri i Hatixhes e stërnip i Hoxhë Dobit, pasi është deklaruar si antimusliman, për t`u kthyer në krishterimin e stërgjyshërve, i falen të gjitha mëkatet për `tu ngritur në zenitin letrar e patriotik, t`i fitojë të gjitha çmimet nga andartët fanariotë grekë, të cilët privuan nga jeta Dhaskal Thodrin dhe Papa Kristo Negovanin.

Për çfarë patriotizmi mund të flasin ata, që tradhtuan fenë e të parëve, bënë pyetje retorike muslimanofobi pankristina. Të paktën pasardhësit e tradhtarëve të heshtin, urdhëron pandarti i krishterimit. Ç`fyerje e madhe për mijëra e mijëra patriotë muslimanë, që derdhën gjakun për lirinë e Shqipërisë, për mijëra e mijëra fatosa që qëndruan në këmbë për ta ruajtur nderin dhe hijen e flamurit të Skënderbeut. Ismail Qemali është dashur të heshtë nga pesha e fajit të stërgjyshërve të tij, që janë kthyer ne fenë muslimanë. Ta pyesim ”mikun” e kosovarëve, a e ka festuar ndonjëherë Ditën e Flamurit, kush e ngriti flamurin kombëtar më 28 nëntor 1912. Po është e kot t`i bëhen pyetje të tilla njeriut me logjik të sëmurë.

Sipas mendimit të Maks Velos kosovarët na qenkan primitivë dhe qaramanë, që don të thotë të pagdhendur, të paedukatë, larg rrjedhave të civilizimit, njerëz me bisht, si i ka cilësuar dikur Vlladan Gjorgjeviqi, dhe lepuj për t`i ndjekur përtej Bjeshkëve të Nemura, si i cilëson Shesheli i kohës sonë. Nuk është larg mendësh se në çdo popull ka njerëz me tipare të tilla, tradhtarë, kriminelë të pabesë, cmirëzi, të padrejtë të t`i bëjnë njerëzit e ndershëm të skutaten diku si personazhe të Franc Kafkës. Por që, një kolektivitet të tërë, një popull apo një komb, të cilësohet si i tillë, më duket është rasti i dytë, që lexoj në shtypin shqiptar. Rasti i parë ka qenë i një “intelektuali” kosovar, i cili, ndoshta i ndërsyer prej serbëve për t`i armiqësuar shqiptarët me turqit, për popullin gjashtëdhjetë milionësh turk deklaron se “populli turk është populli më i fëlliqur në botë”. Po ky i Maks Velos së Shqipërisë është edhe më drastik, për t`u shprehur haptas si i krishterë fanatik dhe eksponent i nacionalfashizmit sheshelian kundër shqiptarëve të Kosovës.

A është kush që s`e di çka na kanë bërë kriminelët serb? Maks Velo ndoshta edhe qenka lutur para Krishtit të na masakrojnë e të na dëbojnë prej vatrave tona stërgjyshore. Mirëpo, mua as zemra as goja s`ma qet të deklaroj se populli serb është popull primitiv dhe kriminel. Është krijuar situata të dalë mbi sipërfaqe një shtresë kriminelësh të kombit serb që arrin të mbizotërojë t`ua imponojë edhe shumë serbeve t`i shkelin porositë e nënës së shenjtë serbe, Jevrosima.

Fatkeqësi e madhe për Maks Velon, hije e keqe për Shqipërinë, të thotë se kosovarët janë primitivë, se kosovarët janë popull i kategorisë së dytë se s`kisha votuar të bashkohet Shqipëria me Kosovën. Perëndia mos e dhashtë të ketë Shqipëria edhe më shqiptarë të tillë. Prej nga gjithë ajo mëri se kosovarët gjithmonë do t`i bëjnë gropa Shqipërisë. Mos është preku në sedër se kosovarët gjithmonë kanë qenë me sy e zemër kah Shqipëria? Ajo gjithmonë e jetë ka qenë shpresa dhe ngushëllimi i tyre. Ata edhe në situata më fatale e kanë ndi vedin të fortë se kanë nënën Shqipëri. Sa kosovarë janë kalbur nëpër burgjet jugosllave për dheun e shqiponjave S`e kishte për primitivizëm kosovari, shekuj me radhë i robëruar, ta shikonte me madhëri shqiptarin e Shqipërisë, pa fije xhelozie ta konsideronte më të dijshëm, më të aftë, më me kulturë, pa e cenuar aspak dinjitetin dhe vitalitetin e vet për të qenë burrë i një fisi të përmendur, me gjithë tiparet e njeriut të një race alpike, të qëndrojë në këmbë edhe në çastet më tragjike të fatit të tij.

Fëmijët e Kosovës mësuesit e ardhur nga Shqipëria s`i kanë dalluar a janë muslimanë, katolikë apo ortodoksë, a e kanë emrin Muhamet, Dhimitër apo Ndue, se ata ishin mësuesit e tyre. Sa kolektive mësuesish, arsimtarësh, profesorësh të Kosovës, nxënësish të shkollave fillore e të mesme kanë vizituar Shqipërinë, të pësojnë shpesh edhe aksidente rrugës, të sulmohen edhe prej cubash të veriut, vetëm pët ta njohur e për ta nderuar tokën e Naimit, të Fishtës, të Çajupit, Vaso Pashës, Filip Shirokës, të cilët për shpirt e zemër i kishin mësuar nëpër shkolla, shpesh edhet të persekutuar për veprat e tyre të ndaluara. Dorë më dorë kanë kaluar veprat e Haki Stërmillit, Sterio Spases, të Foqion Postolit, të Migjenit. Janë botuar e stërbotuar veprat e tyre, madje edhe kompletet e veprave të tyre, që s`e bënin as shtëpitë botuese të Shqipërisë, pa u lëkundur fare nga nënçmimi, që i bëhej krijimtarisë letrare të Kosovës. Autorit të këtij shkrimi, Rexhep Hoxha, ndonëse është shkrimtari i parë për fëmijë në Kosovë, tek në vitin 1974 Shtëpia Botuese “Naim Frashëri” ia boton një tubëz vjershash me titull “Le të çelin lulet” në format xhepi letre të dobët. Po, për t`u habitur më së shumti, redaktori, Odhise Grillo, aq ndryshime bën në vjersha, sa të mos i konsideroj të mijat. S`ka vjershë ku të mos ketë intervenuar. Ka hequr vargje, ka shtuar strofa, ka prishur masën e vargut, rimën, ritmin, për të thënë se asi vjershash të dobëta nuk kam shkruar as si fillestar në moshën dymbëdhjetëvjeçare. Nuk besoj ta ketë bërë me qëllim Odhiseu të thotë se çfarë vjershëtarësh për fëmijë ka Kosova.

Maks Velo, Maks Velo! Shikohu pak në pasqyrën e Gogolit! Kosovarët s`ua ngjesin emrat e të gjitha qyteteve të Shqipërisë, të maleve e të lumenjve, fëmijëve të tyre për t`i dhënë bukë Shqipëria, por për dashurinë e madhe, që kanë ndaj saj. Sa emra Berat, Elbasan, Vlorë, Korçë, Shkodran, Labinot, Milot, Butrint, Sarandë, Migjen, Asdren, Shkumbin, Valbonë, Vjosë, Tomorr, Korab, kanë fëmijët e Kosovës. A ka ngjarë qytetarët e Shqipërisë t`u ngjesin fëmijëve ndonjë emër nga Kosova e Bajram Currit, e Isë Boletinit dhe e Idriz Seferit? Euforinë e kosovareve s’është për ta arsyetuar. Por, edhe euforinë e shqiptarëve të Shqipërisë s`është për ta lëvduar. Ndërsa euforia e shqiptarëve të Kosovës është e orientuar kah Shqipëria, ajo e shqiptarëve të Shqipërisë kah rusët, italianët, grekët, francezët, anglezët. Sa Vlladimira shqiptarë janë me emrin e Vlladimir Iliç Leninit. Të mos flasim për emra kombesh të tjera evropiane.

Atëherë, a s`janë këto gropa shpirtërore, që ua kanë çelur vetëvedit shqiptarët, për t`i shkelur porositë e patriotëve të mëdhenj shqiptarë në rojën e identitetit kombëtar. Një poete shqiptare, me përkatësi muslimane, pse i ka pëlqyer personazhi i një romani anglez, djalit ia ka vu emrin Darling. Kjo, kuptohet, i ka pëlqyer Maks Velos, s`ka gjë pse s`është emër shqiptar pasi është emër i krishter.

Deklarata e Iamail Kadarsë se “shqiptarët duhet të vuajnë nga një ndjenjë faji pse janë kthyer në muslimanë ka ndihmuar fuqishëm në shpirtërat e prirur për t`u larguar nga vendi, don të thotë nga Shqipëria e jo nga Kosova, qoftë duke e ndërruar fenë, duke e ndërruar kombin, duke i ndërruar emrat, vetëm për të ikur sa më parë nga votrat stërgjyshore. Shënohet në shtyp se rreth 45,000 shqiptarë vetëm gjatë një gjysëmvjetori, zyrtarisht kanë ndërruar emrat për t`u punësuar në Greqi. Prej tyre, më se 70 për qind janë muslimanë, kurse pjesa tjetër katolikë nga veriu i Shqipërisë. Kjo është një tragjedi e vërtetë kombëtare për të menduar se a ka ngjarë një gjë e tillë, për më tepër, kur është mësuar nëpër shkolla për karakterin e fortë të shqiptarit, besën e madhe të tij dhe qëndrueshmërinë për të ruajtur dinjitetin kombëtar dhe njerëzor.

Ç`bëjnë shqiptarët e Shqipërisë në vitin 1997, çfarë shkatërrimesh i bëhen vendit, digjen biblioteka, shkatërrohen çerdhe fëmijësh, fabrika, uzina, sera zarzavatesh, pemishte, të tmerrohet njeriu vetëm për t`i marr me mend ato vandalizma? Ç`u bë me Parlamentin, këto kohët e fundit, ç`mjete përdorën deputetët e anrkodemokracisë për t`i shkelur ligjet e parlamentarizmit? Për të gjitha këto do ta pyetja zotëri Maks Velon në cilën kategori do ta fuste Shqipërinë? Sipas opsesionit racist të tij, kosovarët janë të kategorisë së dytë, edhe pse kosovarët s`kanë bë gjeste të lartpërmendura. Po për çka? Për shkak të mendimeve të Qosjes ndaj Kadaresë, për shkak se Qosja s`e ka lejuar të hyjë në dhomë me këpucë dhe për shkak të gropës së Ajdin Sejdiut në qendër të Tiranës.

Zotëria i mirë, Qosja shumë mirë ia ka bërë. Dhe, nga ato mendime edhe unë ia kam shprehur para dhjetë vjetëve në broshurën time “Nuk është ashtu”, Kadarea nuk don të kthehet në fenë e stërgjyshërve krishterë nga bindja për t`u rrëfyer për fajet e tyre, por për ta mashtruar Evropën krishtere t`i japë shpërblimin Nobël. Kjo s`i ka hije shkrimtarit të madh, nderit dhe krenarisë së kombit. Maks Velo mund ta çojë edhe në qiell, por për t`u kthyer edhe një herë te këpucët. Qosja t`i kishte thënë hyn ne dhomë me këpucë, është dashur t`i dathi vetë. Kah ka shkelur nëpër nevojtore e bagla rrugëve të qytetit, pse të hyjë me këpucë në dhomë, ku, si thotë edhe vetë, ishte e shtruar si në xhami. Në xhami nuk hyhet me këpucë të fëlliqura e mendime të çoroditura.

Sa për gropën e Ajdin Sejdiut në mes të Tiranës, ajo është gropë e tokës. Njeriu mund të hap mijëra gropa në tokë, të mbulohen prapë e të harrohen. Por gropa, që ka hapur Maks Velo në mes të Shqipërisë e Kosovës, është gropë shpirtërore për të mos u harruar kurrë. Ariu ia falë plagën një gjahtari. Por, kur ai i thotë ariut se po të vie erë e keqe, atë s`ia falë kurrë. Prandaj, gjuha sarkastike e këtij zotërie të mirë ndaj Kosovës, duhet të merret vetëm si një gjuhë e djallit për t`u eliminuar për jetë të jetës në mes të shqiptarëve të cilitdo vend qofshin, muslimanë, ortodoksë apo katolikë. Kjo është porosia e rilindasëve tonë të ndritur, të cilët tokën e Skënderbeut e kanë konsideruar si djep të artë të tolerancës fetare.

Shpirti skofiar i artistit fyhet pse s`e lejojnë të hyjë me këpucë ku të gjithë të tjerët i dathin. Qosja shumë mira ia ka bërë. Unë, Rexhep Hoxha, do t`ia bëja edhe më mirë. Në emër të kosovarëve të vërtetë, që janë ndera dhe lavdia e fisit arbëror, jo e atyre, që ua kanë mbajtur palltat dikur zotërinve të Beogradit e në një situatë tjetër ua mbajnë atyre të Shqipërisë për të krijuar ndjenjën e grandomanisë e për vete kompleksin e tmerrshëm të inferioritetit, do ta detyroja zoëri Maks Velon që, po t`i mbushet mendja të vijë edhe një herë në Kosovë, t`i dathë këpucët jo pa hy në dhomë të kosovarit, por në kufi të hyrjes në Kosovë. Ato janë këpucë të një Shesheli prej Shqipërie. Shesheli serb asgjë s`ka folur më keq për kosovarët se sa Shesheli i Shqipërisë. /Telegrafi /KultPlus.com

Pranë vorrit të tradhtarit

Shkruan: Rexhep Hoxha

(kushtuar tradhtarëve të kombit)

Në këtë vend toka lejoi
të vorrohet një tradhtar,
ç`hap kah qiti veç helmoi
Juda me shpirt gjakatar.

Bëri çka i erdhi për dore,
t`zeza që s`mbahen në mend,
zemër katile e hore,
çudi vorri si t`len brend`.

Mjera nana që n`jetë të qiti,
mjeri dielli që t`dha dritë
mjerë vendlindja që të rriti,
të bëhesh tradhtar i pashpirtë.

Preve njerëz e miqë e shokë,
fytyrë t`zezë i qite fisit,
nxirre prej vorrit moj tokë,
atë stërvinë, atë turi të pisit. / KultPlus.com

Lepurushi

Poezi nga Rexhep Hoxha

Deshi lepurushi
të bëjë një mrekulli:
të vishej me tesha
po sikur njeri.

Veshi pantallona,
këpucë e jelek,
n’Zvicër porositi
sahat me qostek.

Mirëpo të ngratit
i shkoi puna huq,
sepse veshët e gjatë
s’i ndenjën n’kapuç.

LSHK nesër përkujton me një akademi shkrimtarin Rexhep Hoxha

Lidhja e Shkrimtarëve të Kosovës njofton se nesër, në ambientet e Institutit Albanologjik në Prishtinë, do të mbajë një akademi me të cilën përkujton shkrimtarin e shquar, Rexhep Hoxha, i cili kohë më parë u nda nga jeta.

Kjo akademi do të nisë në orën 12:00.

Për jetën dhe veprimtarinë e këtij shkrimtari e pedagogu të njohur do të flasin studiues e kolegë të tij, kurse në kuadër të këtij aktiviteti do tëdeklamohen edhe krijime nga vepra letrare e Rexhep Hoxhës, ndërsa do të lexohen edhe krijime letrare nga anëtarët e LSHK-së, thekson njoftimi. / KultPlus.com

Dr. Maçorri

DR. MAÇORRI
(Rexhep Hoxha, 1978)

Maçorri im musteqoshi
nuk është tjetër si baloshi.
Në prani të Komisionit:
Dr. Lopës, Viçit, Morrit
mori titull të doktorit.

Maçorri im të lumtë, bre!
Di sa bëjnë tre dhe tre.
Tash gjenia e jote flet
si të dojë në fakultet.

Mos paçim bukë mund të thuash,
kem` doktora sa të duash,
kem` magjistra me vagona,
ç`duhet tjetër n`sofrat tona?

Dikur rob po kemi plasur
pse doktora s`kemi pasur.
Tani lum na, koha nxorri
t`bëhet doktor dhe maçorri
Nga Dr. Lopa, Viçi, Morri.

Të pagëzohet ndonjëra nga bibliotekat me emrin e shkrimtarit për fëmijë Rexhep Hoxha

Po shkojnë në amshim krijuesit letrarë për fëmijë në Kosovë. Po na varfërohet udha krijuese e këtij krahu të leterësisë, që ndër vite për lexuesit e vegjël dhuruan libra me poezi, tregime, drama me mesazhin për rritën dhe edukimin e mbarë të tyre.

Këto ditë na dha lamtumirën e fundit, klasiku i letërsisë dhe mësuesi si shkollë për krijuesit për fëmijë në Kosovë, shkrimtari Rexhep Hoxha.

Ne që u rritëm me krijimtarinë e tij, vepra e tij na mësoi sesi bëhet Atdheu…!

Në këtë nismë letrare, propozoj që Drejtoritë për Arsim dhe Kulturë të komunave në Kosovë të shqyrtojnë mundësitë që ndonjëra nga bibliotekat e qyteteve tona të marrë emrin e shkrimtarit të dashur për fëmijë Rexhep Hoxha.

Kjo nismë letrare mos të mbetët vetëm në letër./Skender Karaçica/KultPlus.com

‘Verorja’, kryevepra e Hoxhës e cila edukoi plot gjenerata

Rexhep Hoxha në letërsine tonë bashkëkohore për fëmijë është i njohur jo vetëm si poet, tregimtar, por edhe si romansier. Romani i tij “Lugjet e verdha” është një ndër veprat më të lexuara të kësaj letërsie. Sikurse “Lugjet e verdha” ashtu edhe romani, “Verorja” është bazuar në letërsinë tonë gojore. Kjo vepër është frymëzuar nga përralla jonë popullore “Mbreti dhe tri motrat”.

 Mirëpo, nëse e krahasojmë përrallën popullore dhe veprën e Rexhep Hoxhës, vërejmë dallime rrënjësore. Autori i romanit ngjarjen e ka zhvilluar duke mos iu përmbajtur besnikërisht përrallës dhe parimeve të saj. Vetë personazhi kryesor i kësaj vepre, Verorja nuk është bartës i veprimit kryesor. Në shumë situata Verorja as që është e pranishme.

Mirëpo, kjo nuk mund të merret si e metë e kësaj vepre. Parimet e një zhanri gjatë procesit kreativ, mund të mos respektohen, por në këto raste lypset që i procedimi i ri i shkrimit, të sjellë diçka të re dhe të vlefshme në pikëpamje letrare. Jemi të mendimit se në këtë aspekt Rexhep Hoxha një sukses të tillë e ka arritur. Ngjarja zhvilohet nëpërmjet rrëfimit, që rrënjësisht shquhet nga i njejti procedim që e vërejmë në paraqitjen e ngjarjes në përrallë. Nëse krahasohet struktura narrative e kësaj vepre me atë të romanit të parë “Lugjet e Verdha”, po ashtu bie në sy një dallim i qartë.

Tani në mënyrë më të zhdërvjelltë dhe dinamike rrëfehet ngjarja. Lirizmi që ka qenë element i veprës së parë, në romanin e ri pasurohet me elemente të reja shprehëse. Personazhet e romanit si bartës kryesor të ngjarjes, janë paraqitur me mjeshtëri. E tillë është për shembull, Shkelja, gruaja e parë e Dasho Rrapit i cili grabiti për grua Veroren. Ndaj Verores, Shkelja sillet në mënyrë dhelpërake.

Ajo bashkë me Galushen, shërbëtoren e saj, arrin qëllimin e vet për ta përzënë dhe për ta vënë Veroren në pozitë të mjerueshme: faktikisht pasi lind Verorja fëmijë: Hënën dhe Yllin, ia merr foshnjet Verores dhe në vend të tyre ia ven kësaj në gji dy këlysh. Në këtë rast Dasho Rrapi i mashtruar shumë keq nga gruaja e parë, urdhëron që të çohet Verorja në stele bashkë me këlyshët. Siç vërehet edhe emrat Shkelja dhe Galusha kanë domethënie figurative. Ato personifikojnë shpirtëkeqësinë e tyre. Sa i përket karakterit të Veronës mund të themi se ajo pajtohet me fatin e vet. Mu atëherë kur del e vërteta në shesh, që është paraljmëruar, Verorja thotë: “Pse i ngujuat ato, (këtu ëshë fjala për Shkelen dhe Galushën) më mirë të më kishit lënë mua aty”.

Një personazh tjetër, Sqeparti është zog i cili përcjell ngjarjen shqetësuese dhe i ndihmon Verores. Në romanin “Verorja” pikëpamjet sociale dhe etike janë strukturuar me mjeshtëri. Kjo vërehet në mënyrë mjaft të bindshme në dialogun dinamik që zhvillojnë Qeli dhe Quli. Qeli kërkon që në jetë të bëhen kompromise. Ai i thotë Qulit: “Kah shkon bota shko edhe ti”. Ai i përgjigjet: Po të gënjej bota duhet edhe unë të gënjej. Mjaft tërheqëse në këtë vepër është edhe legjenda që flet për Tarapushin, qenien përbindëshe që dikur ka qenë njeri dhë është shndërruar në zog përbindësh, që në vendin e tij, në Rrasën e Gurit, kush shkonte e shndërronte në gur.

Tarapushin, faktikisht e ka mësuar jeta e vrazhdë dhe e padrejtë të sillet në mënyrë të tillë. Në këtë rast imponohet qëndrimi sakrifikues dhe trimëror i Yllit, i cili pasi ka dhënë besën vendos të shkojë atje. Edhe pse e di se ç’e pret në vendin e Tarapushit, ai niset të shkojë. SI thekson Ylli trimërisht: “Më e shtrejtë është besa se jeta ime”. Romani duket se është i papërfunduar. Por kjo nuk duhet të vërehet sipas parimeve të ngurrta tradicionale. Autori mund të vazhdojë ngjarjen në ndonjë vepër tjetër, por nuk është i detyrueshëm. Shumë çka në jetë mbetet torzo, e pambaruar. Kjo është filozofia dhe kuptimi i jetës në përgjithësi. Vështrimi është emetuar në emisionin Tribuna e Kritikës ne Radio Prishtinë, me 1983/ BotaSot/ KultPlus.com

Lepurushi

Poezi nga Rexhep Hoxha (1929-2019)

Deshi lepurushi
të bëjë një mrekulli:
të vishej me tesha
po sikur njeri.

Veshi pantallona,
këpucë e jelek,
n’Zvicër porositi
sahat me qostek.

Mirëpo të ngratit
i shkoi puna huq,
sepse veshët e gjatë
s’i ndenjën n’kapuç.

“Kno o zog i malit”, kënga e famshme që është shkruar nga Rexhep Hoxha (VIDEO)

“Kno o zog i malit”, është një ndër këngët më të popullarizauar të muzikës popullore e cila ishte kënduar nga Qamili i Vogël, por që është sjellë në verzione të ndryshme edhe nga këngëtarë të tjerë, shkruan KultPlus.

Po tekstin e kësaj kënge e ka shkruar shkrimtari i njohur Rexhep Hoxha, i cili njihet për romanet për fëmijë “Lugjet e verdha” e “Verorja”.

KultPlus ju sjellë dhe videon e kësaj kënge. Në këtë video dëgjohen ta kenë kënduar këtë këngë: Qamili i Vogël, Mazllom Mejzini e Ismet Peja./KultPlus.com

Thaçi ngushëllon për shkrimtarin Rexhep Hoxha, e quan klasik të letrave shqipe

Presidenti i Kosovës, Hashim Thaçi, me rastin e vdekjes së shkrimtarit Rexhep Hoxha, ka ngushëlluar familjen e të ndjerit, dhe gjithë komunitetin e shkrimtarëve në Kosovë.

Thaçi e ka cilësuar të ndjerin si një klasik të letrave shqipe dhe një shkrimtar të guximshëm me librat e të cilit janë rritur shumë breza në Kosovë.

“Vdekja e shkrimtarit Rexhep Hoxha është një humbje për familjen Hoxha dhe tërë komunitetin e shkrimtarëve në Kosovë. Ishte një klasik i letrave shqipe, një shkrimtar i guximshëm, me librat e të cilit u rriten shumë breza. Ngushëllime familjes dhe gjithë miqve të tij!”, ka shkruar Tha֛çi.

Shkrimtari Rexhep Hoxha ka ndërruar jetë mëngjesin e sotëm në moshën 90 vjeçare./ KultPlus.com

“Diell mos pafsha me sy n’luajsha me ty, Kosovë”

Shirat bijnë

Poezi nga Rexhep Hoxha

Diell mos pafsha me sy
n’luajsha me ty,
Kosovë,
tokë trëndafilash,
ti lindja ime dhe varri,
ti dorë martine,
shqipe me krahë zjarri,
ti besë e përjetësuar,
që vdes vetëm atëherë
kur dielli
për herë të fundit perëndon,
kur jeta shkon,
s’ka njerëz,
kur s’ka stinë,
s’ka lule,
s’ka pranverë. /KultPlus.com

Diell mos pafsha me sy n’luajsha me ty, Kosovë

Shirat bijnë

Poezi nga Rexhep Hoxha

Diell mos pafsha me sy
n’luajsha me ty,
Kosovë,
tokë trëndafilash,
ti lindja ime dhe varri,
ti dorë martine,
shqipe me krahë zjarri,
ti besë e përjetësuar,
që vdes vetëm atëherë
kur dielli
për herë të fundit perëndon,
kur jeta shkon,
s’ka njerëz,
kur s’ka stinë,
s’ka lule,
s’ka pranverë./KultPlus.com

Nënë, o nënë

Poezi nga Rexhep Hoxha

Fjalë e ëmbël, shumë e lartë,
është fjala nënë;
Gjuhë e nënës është e artë,
nënë, o dritë e hënë.
Ajo është zemra e jetës,
që lind burra dheu;
Luftëtarë të së vërtetës
siç ishte Skenderbeu.
Lule e bardhë porsi dritë,
nëna është në botë;
Ajo natën e bën ditë,
t’i bëjë fëmijët e fortë.
Në shtëpi dhe fushë e arë,
derdhë djersën rrëkaj;
Të tërë trimat legjendarë
ishin në prehër të saj.
Ai shpirt i bardhë si dëborë
në jetë nuk pushoi;
Shpesh edhe me pushkë në dorë
për drejtësi luftoi.
Fjalë e njeriut, më e lartë,
që ka për të thënë;
Është fjala e zemrës s’artë,
nënë, o nënë, o nënë./KultPlus.com

Ribotohet përmbledhja e Rexhep Hoxhës “Me sy kah Parnasi”

Këto ditë nga Shtëpia Botuese “Lugjet e Verdha” doli nga shtypi përmbledhja me vjersha për të rritur e autorit Rexhep Hoxha “Me sy kah Parnasi”, shkruan KultPlus.

“Me sy kah Parnasi” për herë të parë e pa dritën e botimit në vitin 1965. Përmbante gjithsejtë tridhjetë e tetë poezi. Atëherë u botua nga Revista Letrare “Jeta e Re”, Prishtinë.

Ballinën për botimin e ri e ka bërë Gurakuq Dobruna, radhitjen kompjuterike Ilir Berisha ndërsa u shtyp në Shtypshkronjën Prograf, Prishtinë./KultPlus.com