Washington Post: Kolonia e pelikanëve në Shqipëri lulëzon gjatë pandemisë

Pandemia ka sjellë një gjë të mirë në Lagunën e Divjakë-Karavastasë në Shqipërinë Perëndimore, qetësinë për pelikanët dhe rritjen e numrit të tyre, shkruan gazeta e njohur amerikane “The Washington Post”.

Zyrtarët e Agjencisë Rajonale të Zonave të Mbrojtura thonë se numri i çifteve riprodhuese të pelikanëve është rritur me një të pestën në dy vitet e fundit, nga 68 në vitin 2019 në 85 në vitin 2020 dhe i njëjti numër edhe këtë vit.

Ata janë shpendë të mëdhenj, që arrijnë deri në dy metra gjatësi dhe më shumë se tre metra pas hapjes së krahëve.

Parku Kombëtar bregdetar Divjakë-Karavasta mbulon rreth 55 000 hektarë duke përfshirë një plazh të gjatë me rërë, një lagunë me ujë të kripur dhe ishuj të vegjël si edhe pyll me pisha. I ndodhur 90 kilometra në jugperëndim Tiranës, ai është shtëpia e rreth 260 specieve të zogjve.

“Por, më i njohuri është i ashtuquajturi “pelikani kaçurrel”, siç e quajnë vendasit gjigantin Pelikani Dalmat, që kanë këtu koloninë e tyre të vetme në Shqipëri dhe ku vijnë në dhjetor dhe ikin në qershor.

Pelikanët kanë qenë një specie e rrezikuar në Shqipëri, kur numri i tyre ra në 2001-2003 deri në 19 çifte, krahasuar me 250 një shekull më parë.

“Por, paqja dhe qetësia gjatë pandemisë na kanë ndihmuar shumë në ruajtjen e ishullit të pelikanëve”, thotë Adrian Koçi, kreu i Agjencisë Rajonale të Zonave të Mbrojtura.

Në 2014, Koçi dhe stafi i tij filluan të kujdeseshin për ishullin 150-200 metra katrore.

Njerëzit me varka u ndaluan të afroheshin më afër se 180 metra. Një rrjetë mbante larg anijet e peshkimit. Dhe një roje 24-orëshe u vendos për t’i mbrojtur ata. Gardhe të vogla prej druri përgjatë pjesëve të rrugëve ujore parandalojnë erozionin.

Koçi kontrollon rregullisht në ishull me një dron gjatë periudhës riprodhuese janar-qershor.

“Ne kemi liruar ishullin e peshkatarëve që shqetësonin pelikanët. Ne kemi ngritur foletë e tyre të kërcënuara nga batica, por peshkimi intensiv përreth ka zvogëluar numrin e peshqve që hanë pelikanët”, shton Koçi.

Koçi, me profesion veteriner, gjithashtu kujdeset për zogjtë e tjerë të plagosur që vijnë nga larg si Kosova fqinje dhe Mali i Zi. Disa vjet më parë, Programi i Zhvillimit i OKB e ndihmoi atë të krijontë qendrën e parë të rigjenerimit të shpendëve në Shqipëri.

Një shkabë e rrallë, e gjetur e plagosur dhe që vinte nga Mali i Zi, u trajtua për dy muaj atje dhe më pas u la e lirë të vazhdonte udhëtimin e saj drejt Afrikës.

Dy pelikanë dalmatë, të quajtur Xhoni dhe Vlashi, ndodhen aty prej tri vitesh. Xhoni nuk mund të fluturojë për shkak të një krahu të dëmtuar. Por Vlashi mundet, dhe të dy janë të relaksuar me vizitorët. Personeli i konsideron ata si pjesë të familjes së tyre dhe shpesh blejnë vetë peshk për t’i ushqyer.

Që nga financimi fillestar, kjo qendër ka pasur pak mbështetje financiare nga donatorët.

Sidoqoftë, numri i vizitorëve ka ardhur duke u rritur. Nga 1 300 në 2014, vizitorët u rritën në një 550 000 në 2019. Vitin e kaluar, ky numër u përgjysmua për shkak të pandemisë. Stafi thotë se në përgjithësi do të ishte më mirë të rifitoheshin vizitorët e humbur nga kufizimet e koronavirusit pasi donacionet e tyre janë shumë të nevojshme.

Klara Perinova, 28 vjeçe, u largua nga Praga për të kaluar dy javë në Shqipëri me të dashurin e saj. Ajo vlerëson “bukurinë e pazbuluar” të Divjakës.

“Ne jemi këtu sepse ka një natyrë shumë të bukur, specie vërtet të rrezikuara, jo të njëjtën natyrë që mund të shihni në pjesë të tjera të Shqipërisë”, thotë ajo.

Koçi po përpiqet shumë të ruajë të pashqetësuar mjedisin e lagunës duke u kërkuar autoriteteve lokale të zëvendësojnë motorët e pesë varkave me varka elektrike ose të instalojnë më shumë panele diellore.

Limya Eltayeb, përfaqësuesja rezidente e UNDP, tha se organizata e OKB-së po mbështet Shqipërinë në zbatimin e “zgjidhjeve të bazuara në natyrë” në Divjakë dhe gjetkë dhe duke ndihmuar qendrën, përtej financimit të vogël të shtetit dhe donacioneve private.

“Turistët janë mirëpritur këtu. Edhe Xhoni dhe Vlashi e duan këtë gjë”, thotë Ervin Allushi, një nga ekspertët e qendrës.

” Vizitorët shpesh ndihmojnë edhe financiarisht, megjithëse pelikanët atje në ishull nuk i duan pranë tyre”, thekson ai. / KultPlus.com

Për herë të parë, një grua në krye të gazetës prestigjioze ‘Washington Post’

Për herë të parë në historinë 114-vjeçare të gazetës prestigjioze ”Washington Post”, një grua është zgjedhur të drejtojë këtë gazetë.

Sally Buzbee i “Associated Press” mori detyrën nga Martin Baron, i cili doli në pension në fund të shkurtit. Buzbee, aktualisht kreu ekzekutiv dhe zëvendëspresidente e AP, do të marrë drejtimin e një zyre editoriale prej një mijë personash në qershor, përcjell KultPlus.

Emërimi u bashkohet emërimeve e fundit të grave që kanë marrë drejtimin e gazetave prestigjioze, përfshirë një muaj më parë italianen Alessandra Galloni, gruaja e parë që drejton “Reuters”. / KultPlus.com

142 vjet nga botimi i gazetës prestigjioze “Washington Post”

Gazeta “Washington Post” numri i parë i së cilës është botuar më 6 dhjetor të vitit 1877, është njëra nga më të mëdhatë në Amerikë që vazhdon të botohet në Uashington, shkruan KultPlus.

Deri më tani “Washington Post” ka fituar 47 çmime Pulitzer, kurse gazetarët dhe reporterët e saj ndër vite kanë fituar shumë çmime të rëndësishme. Kah fillimi i viteve ’70 reporterët Bob Woodward dhe Carl Bernstein u bënë të njohur për raportimin e tyre rreth skandalit “Watergate”, ndërsa pas këtij raportimi dha dorëheqje Presidenti Richard Nixon.

Kjo gazetë konsiderohet ndër kryesoret jo vetëm në Amerikë, por edhe në mbarë botën. Ajo ka të vendosura zyra në shumë vende të botës si në Bejrut, Pekin, Bogotë, Hong-Kong, Jerusalem, Londër, Meksiko Siti, Moskë, Nju-Delhi, Paris e Tokio. “Washington Post” si gazetë është dalluar për raportimin politik dhe mbi punën e Shtëpisë së Bardhë.

Që nga maji i vitit 2013 qarkullimi mesatar i gazetës për ditë ishte 474, 767 sipas Byrosë së Auditimit të Qarkullimeve duke u bërë kështu gazeta e shtatë më e madhe në Amerikë për nga qarkullimi. /KultPlus.com

Washington Post publikon letrën e Mehmet Krajës, drejtuar Akademisë Suedeze

Akademia Suedeze, këtë vit ngjalli debate të mëdha, pasiqë dekoroi me çmimin më të rëndësishëm, një njeri që ishte përkrahës i Miloseviçit, shkruan KultPlus.

Shumë shkrimtarë, artistë e fytyra të njohura kombëtare e ndërkombëtare reaguan në mënyra të ndryshme dhe shfaqën pakëknaqësitë e tyre në raport me nobelistin më të ri, Peter Handke.

Mehmet Kraja, Kryetari i Akademisë së Shkencës dhe Artit në Kosovë, letrën që ia ka drejtuar Akademisë Suedeze, i është publikuar edhe në gazetën e njohur amerikane Washington Post.

Bashkangjitur gjeni linkun:

https://www.washingtonpost.com/opinions/2019/10/18/why-was-nobel-prize-awarded-man-who-celebrated-war-criminal/?outputType=amp&fbclid=IwAR0vrD39zalnOnW2yZ57tyj_5NrdEg68IGLpN3gOkdghau93X8EIST-qC7w

/KultPlus.com

Washington Post shkruan për zyrtarët e Kosovës që u helmuan nga kutitë e votimit


Sot është bërë e ditur se rreth 26-të persona janë helmuar gjatë numërimit të votave, të ardhura nga Serbia.

Helmimi ndodhi në objektin e Ministrisë së Infrastrukturës, aty ku edhe po verifikoheshin votat e serbëve, shkruan KultPlus.

Kjo gjë, ka bërë bujë edhe jashtë vendin tonë. Njëra nga gazetat më të mëdha amerikane, Washington Post, ka shkruar për ndodhinë e fundit në Kosovë.

Washington Post, ka raportuar se si zyrtarët e shtetit të Kosovës, janë dërguar në spital, menjëherë pas hapjes së pesë kutive të votimit, të ardhura nga Serbia.

Më poshtë, mund të klikoni në linkun bashkangjitur, për të lexuar lajmin e plotë të gazetës. /KultPlus.com

https://www.washingtonpost.com/national/kosovo-officials-hospitalized-after-opening-ballot-boxes/2019/10/13/0c73a37c-edaf-11e9-bb7e-d2026ee0c199_story.html?fbclid=IwAR0CIHLZi8485Rr07uwu9B0f7ep5AXwNbZDXlbMKfYubbCwgJcwsVdZ4PQU#click=https://t.co/uxu94RRbBz

Janë gra dhe janë me ngjyrë por arti i tyre nuk ka të bëjë me këtë

Një ekspozitë e re në Muzeun Kombëtar i Grave në Art po përballet me dy supozime të gabuara të cilat janë ngulitur në botën e artit.

Së pari, gratë duhet të krijojnë art femëror dhe së dyti, artistet afrikano-amerikane duhet të bëjnë njëkohësisht art figurativ dhe “aktivist”, pra vepra që ballafaqohen me çështjet e racës, pabarazisë, padrejtësisë dhe historisë së gjatë të dhunës ndaj njerëzve të zinj, shkruan The Washington Post, përcjell KultPlus.

“Fushatë Magnetike: Zgjerimi i Abstraksionit Amerikan, nga 1960 deri më sot” përqendrohet tek artistet me ngjyrë të zezë të cilat punojnë përtej ose jashtë këtyre diktateve. Puna përfshin abstrakte në ngjyrë të zjarrit të bëra me oqeane të ngjyrosura me ngjyra dhe printime delikate duke përfshirë ngjyrime të trëndafilave të kuq dhe të rafinuar. Disa piktura dilnin nga muret dhe dominonin hapësirën, të tjerët pasqyrojnë një heshtje intime dhe tërheqin shikuesit gjithnjë e më afër mendjes së tyre enigmatike. Por të gjitha ndeshen me pritjet estetike të rrënjosura në kategoritë arbitrare të racës dhe gjinisë.

Siç shpjegohet në një ese hyrëse në katalogun e tregimeve, këto artiste janë “duke punuar në një periferi të një periferie”. Ku janë këto periferi të shumëfishta? Në asnjë mënyrë të veçantë të prioriteteve, mos e konsideroni gjininë si abstraksionin e parë. Nëpërmjet mesit të shekullit të kaluar, kjo fushë u dominua nga burra që i paraqitnin idetë e shekullit të 19-të të lidhura me artistin heroik dhe fuqitë e shprehura emocionale. Gratë që punonin në stile jo objektive u anashkaluan, margjinalizuan ose keqinterpretoheshin. Kur arritën të kishin sukses me konceptet e tyre, shpesh ndodhte që gjuha vizuale që ato e përdornin reflektonte pritjet për trupat dhe sjelljet e tyre, gjeste të vogla, delikate, ngjyra të mbytura ose forma të përsëritura që ta zbutnin syrin. Kishte përjashtime, natyrisht, por përjashtimet përforcuan pritjet tradicionale.

Mildred Thompson, një nga artistët më të mirë në këtë ekspozitë, thotë “Për të kopjuar simbolet që dikush nuk i kupton ose përdorimi i qëllimshëm i një formë që dikush nuk di ta analizojë ose vlerësojë ishte për mua kulmi i prostitucionit”.

Dhe ajo nuk ishte e gatshme t’i jepte abstraksion artistëve të “elitës”. “Ndoshta sepse kisha jetuar dhe studiuar me “të bardhët” që kisha mësuar të vlerësojnë ngjyrën time të zezë”./ KultPlus.com

Washington Post: Ismail Kadare favorit kryesor për çmimin Nobel

Shkrimtari i njohur shqiptar, Ismail Kadare, është në mesin e favoritëve kryesorë për ta fituar Çmimin Nobel për Letërsi, shkruan Washington Post.

Industrialisti suedez Alfred Nobel e themeloi çmimin për letërsi në emrin e vet dhe pati thënë në atë kohë se do të dëshironte që çmimi ta njohë “personin i cili do të prodhojë në fushën e letërsisë veprën më të shquar në një drejtim ideal”.

Ndërkohë, nesër, Akademia e Suedeze do ta shpallë fitues atë që e konsideron se e ka plotësuar kriterin e “idealit” për laureat 2017.

Romancieri, dramaturgu dhe eseisti kenian, Ngugi wa Thiong’o është favoriti kryesor, sipas shumë bastorëve, ndërsa menjëherë pas tij radhitet favoriti shumëvjeçar Haruki Murakami, transmeton Express.

Në mesin e favoritëve tjerë të fortë është edhe Ismail Kadare, Amos Oz, Adonis and Don de Lillo./ KultPlus.com