A guxoj ta prek me gisht Sarandën

Poezi nga Xhevdet Bajraj

Saranda Bogujevcit

Isha në Rockuzinë bar

me një mik të mirë

(ende dua të besoj

që e kam mik të mirë)

i cili po përpiqej ta shkruante

historinë e re të Kosovës

Dëgjohej muzikë me të cilën isha rritur

birra ishte e ftohtë ashtu si e do Zoti

rrugët e qytetit ishin përplot me njerëz

dielli i muzgut në Prishtinë

me forcat e fundit që i kishin mbetur

vazhdonte të buzëqeshë

Kur më pyeti miku

a po e njeh këtë vajzën e ulur pranë teje

mbeta i habitur

Është Saranda Bogujevci

e mbijetuara e masakrës së Besianës

Oh Zot

e mbaja mend vajzën

që i humbi katërmbëdhjetë anëtarë të familjes

vajzën e vogël

trupin e së cilës e kishin përshkuar

plot gjashtëmbëdhjetë plumba

por që kishin refuzuar

t’ia shuajnë jetën

Mbeta i ngrirë

duke e shikuar

gojëhapur

dhe e dëgjova veten

duke e pyetur mikun

A guxoj ta prek me gisht Sarandën

ajo buzëqeshi

ende pa ma kthyer përgjigjen

miku i habitur

e zgjata dorën dhe e preka në krahë

tmerrin

luftën

fluturimin e plumbave

granatave

lëvizjet e thikave

mbi civilë

I preka edhe sorrat e majmura

gjatë luftës

dhe si me pahir

edhe këto të majmura pasluftës./ KultPlus.com

Me zemër në qese najloni

Poezi nga Xhevdet Bajraj

Kur e përzunë me forcë nga atdheu

me zemër në qese najloni

arriti në dhé të huaj

(nëse ka dhé të huaj ndokund)

Ia filloi ditës së re

me dëshirën e vjetër

ta prekë jetën me dorë

Kur e zë gjumi

i kujtohen ditët

e dhunës

që ranë si gjethe

të pemës së jetës

që kurrë më

nuk u vesh me to./ KultPlus.com

Dielli i një qielli tjetër

Poezi nga Xhevdet Bajraj:

Pas një nate
në tokën ku vazhdojnë të çelin lulet e fëmijërisë
ku vazhdojnë të kalben ëndrrat
mes lisave të përgjumur
fillojnë të zgjohen sorrat
dhe dielli i një qielli tjetër
(nën të cilin kuptohet
se ka shumë më tepër mënyra për të vrarë
sesa për të bërë dashuri)
Një burrë
derisa po kthehej në shtëpi
nga turni i natës
ndeshet në park
me një prostitutë lakuriq
të vdekur
që kishte të tatuazhuar në kërdhokull
emrin e një shqiptari nga Kosova
E gjora
nuk i kishte dy javë
që kishte dalë nga përralla / KultPlus.com

“Politikanët kurrë nuk e lënë hajninë për ditën e nesërme”

Poezi nga Xhevdet Bajraj

LIRIA… IX

Politikanët kurrë nuk e lënë hajninë
për ditën e nesërme
por vjedhin sot
ditën e nesërme ia kanë lënë popullit
E kanë kuptuar shejtanët
bastardët e atdheut
se fjalorit drejtshkrimor i mungon ajo pjesa
ku shpjegohet se e nesërmja
kurrë nuk vjen / KultPlus.com

Liria

Poezi nga Xhevdet Bajraj

Pesë orë e ka bartur
mbi shpinë
dritaren e shtëpisë së fshatit
kur arriti në qytet
e vendosi në shtëpinë e re
i gëzuar hyri në dhomë
dhe po shikonte nëpër dritare
nuk e kuptonte
pse nuk e shihte peizazhin e fshatit
ishte e njëjta dritare
nëpër të cilën kishte shikuar
tërë jetën
Pas nëntë muajve
vdiq nga trishtimi. / KultPlus.com

Duke vdekur ngadalë

Poezi nga Xhevdet Bajraj

Isha i shtrirë si trevjeçar
në livadhin pranë shtëpisë në Banjë
(herë të Malishevës e herë të Therandës)
kur i pashë për herë të parë
retë e stërmëdha
të bardha
që po lëviznin në qiell
dhe na kërcënonin të na përpijnë
e të vazhdojnë me ne tutje
apo së paku të bien mbi ne
mbi shtëpinë tonë që e kishim me qira
dhe të na rrafshojnë me tokë
Ishte frika ime e parë
e madhe
që ma fshive me buzëqeshje
duke më shpjeguar që ato sjellin paqe
ato ua shuajnë etjen luleve e grunajave
zogjve dhe kafshëve
tokës

Frikën e dytë të madhe e përjetova
derisa isha katër vjeç
po ashtu në fshatin Banjë
kur një ushtar gjerman
nën qiellin e hapur
nga ekrani i autokinemasë
nga të gjithë të pranishmit aty
më kishte zgjedhur mua
për të ma drejtuar automatikun

Filmi është si ëndërr e keqe më the
mos e lejo zogun e zi të zhgjëndrrës
të ndërtojë çerdhe
brenda kafazit tënd të gjoksit
as mbi sup
se do të ushqehej me ëndrrat tua
që do të duhej të të hapnin shtigje
kah e ardhmja
Mos lejo të vdesin ëndrrat e bukura
se kur ato vdesin
nuk shkojnë në parajsë
dhe pa ëndrrat tua
ti nuk do të jesh ti
por hija jote e dënuar të jetoj
pa shpirt
në shkallët e pendimit që nuk do ta çojnë lart
por do ta zbresin në honin e përroit të vdekur
që i vdekur ngutet
drejt detit
po ashtu të vdekur

Kur i bëra gjashtë vjet
iu gëzova çarshisë së Rahovecit
kinemasë
bibliotekës
librarisë
rrushit të Rahovecit iu gëzova
dhe derisa më merreshin mendtë nga bukuria
në prehrin tënd mbolla ëndrra
pastaj e blejtë një vresht me babanë
dhe e ndërtuat një shtëpi
unë nuk munda të kontribuoja në atë moshë
përveç që e stolisa shtëpinë nga brenda me libra
e nga jashtë
e mbulova me pëllumba të butë
që shkonin aq bukur me lulet e tua

Kur i mbusha të shtatëmbëdhjetat
një bajloz i zi doli nga balta e Rahovecit
më kafshoi në shpirt
dhe dita e nesërme me kësulë të vdekjes mbi kokë
e me kosë në duar
më priste
në shtegun ku kalonte dielli para se të lindte
Ishte natë e gjatë
e gjatë sa lufta

Mos lejo që të tjerët të jetojnë
të ushqehen
të majmen
nga frika jote
se të nxjerrin nga shtëpia
nga lëkura jote të nxjerrin
dili errësirës përpara
dhe kafshoje
ashtu si e kafshon kafsha e lidhur
litarin
se zemra kur të zvogëlohet nga frika
mërdhin
Mëso se poezia është mënyra më e mirë
për t’u përballur me jetën
dhe nëse dikush duhet të të vras
le të jetë kjo metafora jote
e dalë nga një imazh i gjallë i yti
i realizuar në mënyrë të përsosur

Dikur më lindën fëmijët
Librat
lindi apartheidi
erdhi lufta që kurrë nuk mbaroi
Gjeneralët e rrejshëm
filluan të jetojnë në librat e historisë sonë
që i shkruajnë me jetët e të rënëve
dhe gjakun tonë të përgjumur
Pak para se të vdesësh më the
nëse do të mbijetosh biri im
atëherë duhet të luftosh me gjithçka ke
se tek e fundit
nuk ka më vend në varre
A po e sheh këtë burrë
duke vrapuar për në askund
me fëmijën e tij të vrarë në duar
një herë ishin të varrosur
por nuk i mbajti varri
tash po kërkon varr të ri
për veten dhe për fëmijën e tij
në Kosovë
Se edhe Kosovën e kanë qëlluar me granata
me bomba me plumba me thika
krimbat e bardhë të mishit
nxjerrin kokën nga plagët e saj
por ajo nuk ka forcë për të jetuar
e as për të vdekur nuk ka forcë
Të rënët në luftë
janë të fundit të llojit tonë
që vdiqën si njerëz
Këtyre që kanë mbetur
vetëm gjuha u është rritur
duke u stërvitur çdo ditë
për të lëpirë
çdo gjë që nuk lëpihet te tjetri
përveç nëse je mizë e kalit

Nënë
e kam parë një lis të vdekur
një ujk të vdekur
një zog të vdekur
një lumë të vdekur
një qiell të vdekur
përveç dy-tri dashurive të vdekura
që akoma më dhembin shumë
edhe ty e babanë të vdekur
veç vdekja ime është tmerrësisht e gjallë
dhe po më afrohet ngadalë

“Kafe me nënën”, Armagedoni. / KultPlus.com

Bajraj: Këtyre që nuk shohin mirë nga interesat personale, u mjegullohet realiteti aq shumë, sa që fiket edhe drita e diellit

Se çka është poeti dhe cili është vendi i tij në një shoqëri, janë pyetje që shpesh ju adresohen shkrimtarëve. E këtyre pyetjeve të cilat i janë shtruar shpesh edhe poeti kosovar Xhevdet Bajraj, e kanë nxitur atë që të flasë më gjerësisht përmes një statusi në Facebook, si një formë që të ju përgjigjet të gjithë atyre që po i shkruajnë.

Sipas poetit Bajraj, ata që ju i njihni si poetë (se unë nuk e di kënd e quani ju ashtu), e që janë larg jetës së njeriut a kombit, ata janë edhe larg, shumë larg, tepër larg, poezisë.

Ky është statusi i plotë i poetit Xhevdet Bajraj:

STOP

Një përgjigje për disa që më japin publikisht këshilla miqësore (e që nuk i kam as miq në Fb) në lidhje me atë se çka është poeti, dhe më tej, cili është vendi i poetit në një shoqëri. YA BASTA! Poezia ka turp për shumicën absolute të poetëve të sotëm, e liria turpërohet nga ju. Ata që ju i njihni si poetë (se unë nuk e di kënd e quani ju ashtu), e që janë larg jetës së njeriut a kombit, ata janë edhe larg, shumë larg, tepër larg, poezisë.

Një ditë një kafshë apolitike u fut mes ezanit të hoxhës dhe të një vargu tim?! Dje mora shumë ‘udhëzime’ dhe ‘këshilla’ rreth një postimi?! Këto më bëjnë të kuptoj se për disa nuk qenka e mjaftueshme ajo që them përmes vargut.

Pajtohem se jeta e çdo njeriu të thjeshtë, të zakonshëm, është e vështirë, por rruga e artistit është plot gjemba, prandaj edhe me lehtësi e ngatërrojnë artistin me iriqin. Jeta është një lojë, dhe si në çdo lojë, të fitosh ose të humbësh nuk është njësoj, artistët, në këtë rast poetët, janë lojtarë që nuk heqin dorë. Në fund të fundit, atyre nuk intereson ajo thënia se gjëja më e rëndësishme në një lojë është të marrish pjesë e jo të fitosh. Këtë e dinë mirë edhe fituesit edhe humbësit. Letërsia vazhdon të jetë një punë serioze, e jo argëtim i lehtë. Realiteti e ka komoditetin të duket jo i besueshëm, poezia, arti, nuk e ka këtë komoditet, se përndryshe nuk do t’i shërbente njeriut e as njerëzimit. Një numër i konsiderueshëm i pushtetarëve tanë, përdorin të gjitha stilet e notit, në lumin tonë të jetës, në lumin tonë të shterur të jetës, në brigjet e të cilit akoma nuk janë zhdukur njollat e gjakut të njerëzve tanë. Pra është koha e fundit, që secili të ulet aty ku e ka vendin, në spital psikiatrik, në burg apo në një karrige që ia ka caktuar historia, qoftë në pjesën e errët, qoftë në pjesën e ndritshme të saj.

Mua nuk më pëlqen ky realitet i krijuar, prandaj nuk mund të rri duarkryq, ajo që më së paku mund të bëjë, është të shkruaj poezi, dhe nëpërmes saj, të mund të dal së paku nga ky realitet. Tek e fundit, letërsia ekziston sepse nuk i mjafton realiteti, çfarëdo qoftë ai, besa nuk i mjafton jeta më gjithë çka ka. Një poet nga Amerika veriore thoshte: “Poeti është një kafshë detare, që jeton në tokë dhe do të dëshironte të fluturojë”. E tërë bota duket se është shndërruar në një spital të madh. Mbrojtja nga kjo “ngrehinë” është arti. Arti është vet liria, me të poetët përballen çdo ditë, duke u përpjekur t’i japin kuptim. Në poezi kjo do të të thotë, ta asimilosh, mbizotërosh gjendjen në të cilën e ke gjetur ofertën estetike (po ashtu atë etike), dhe ta përshkosh, ta bësh një hap më tutje, në të panjohurën, nuk është edhe aq vështirë, traditën e ke me vete. Përndryshe njeriu akoma do ta ndizte zjarrin me fërkimin e dy krandeve apo goditjen e dy gurëve mes veti. (Ky ka qenë hap i madh për njerëzimin, hapi tjetër i madh ka qenë kur kanë vizatuar me gaca të fikura në shpella.) Nga ajo liri vjen origjinaliteti, një nga gjërat më të rëndësishme në poezi, në art në përgjithësi, dhe ai vjen, ekskluzivisht, nga sinqeriteti. Natyrisht, Salman Rushdie do të thoshte, duhet të jeni vrazhdësisht të ndershëm me vetveten. Unë nuk shkruaj për t’i argëtuar masat e gjëra popullore që gjenden në kllapi, por për ta zgjuar ndonjërin prej tyre nga ajo kllapi, t’ia prishi ëndrrën e keqe.

Kosova është një kapitull tragjik i historisë, po për fatin tonë të mirë, me një fund të bukur. Ama… kujdes, është vetëm një kapitull. Në kapitullin në vazhdim, drita e lirisë po shfaq shumë probleme, herë fiket, herë ndizet. Dhe kur ndizet drita, ajo është shumë e zbehtë, dhe këtyre që nuk shohin mirë nga interesat personale, u mjegullohet realiteti aq shumë, sa që fiket edhe drita e diellit. Ata që na sollën deri këtu, uzurpuesit, kapësit, dhunuesit, shkatërruesit, përvetësuesit, krimbat e lirisë, unë nuk do t’i përkrah më, sepse jam i lirë dhe nuk ka njeri që e shporr lirinë nga qenia ime. Të jesh i lirë do të thotë të mund ta zgjedhësh edhe të keqen, ama ja që ky nuk është opsion për mua.

P.S.“Shqiptarët duhet të jenë të denjë, për të qenë shërbëtorët e Shqipërisë”, Mithat Frashëri.

Xhevdet Bajraj,
21.08.2020, Meksiko Siti. /KultPlus.com

Ku i ke lulediejtë e tu Kosovë

Poezi nga Xhevdet Bajraj

Ku i ke lulediejtë e tu Kosovë

Pranverës i munguan qengjat
e engjëjt që i bartëm mbi supe
vetëvrasje bënë

kur ra shiu

që njëherë kishte qenë shi

Lulediejtë ku i ke Kosovë

Dhembja për ata që shkuan në parajsë
krushq prej balte na bëri

derisa liria si nuse pret

ta zbret dikush
nga kali i vdekjes

Ku i ke lulediejtë ore lulediejtë ku të mbetën

Kjo tufë resh që si dele mitike i është qepur qiellit
s’pushon së përtypuri

atë trohë fytyrë të trishtë që ka mbetur nga dita
para këmbëve të këtij fëmije që dridhet
nën këmishën e përgjakur që ia fali jeta. / KultPlus.com

Ku i ke lulediejtë e tu Kosovë

Poezi nga Xhevdet Bajraj

Ku i ke lulediejtë e tu Kosovë

Pranverës i munguan qengjat
e engjëjt që i bartëm mbi supe
vetëvrasje bënë

kur ra shiu

që njëherë kishte qenë shi

Lulediejtë ku i ke Kosovë

Dhembja për ata që shkuan në parajsë
krushq prej balte na bëri

derisa liria si nuse pret

ta zbret dikush
nga kali i vdekjes

Ku i ke lulediejtë ore lulediejtë ku të mbetën

Kjo tufë resh që si dele mitike i është qepur qiellit
s’pushon së përtypuri

atë trohë fytyrë të trishtë që ka mbetur nga dita
para këmbëve të këtij fëmije që dridhet
nën këmishën e përgjakur që ia fali jeta. / KultPlus.com

Liderëve tanë

Poezi nga Xhevdet Bajraj

Jeta e njeriut është shumë e shkurtër
por elita jonë politike përkujdeset
që ajo të duket shumë e gjatë
Liderëve tanë që janë rritur me gjizë
apo me vezë
do të duhej t’u vinte turp
t’i shikojnë lopët a pulat në sy
e lëre më njerëzit
atyre të njëjtëve që për të satën herë
gjatë zgjedhjeve u premtojnë
se me pështymë
do t’ua ngjesin copët e thyera të shpirtit
ëndrrat e tyre të thyera
se fëmijët e tyre të ikur nëpër botë
do t’ i kthejnë
dhe se me pështymë do t’i ngjesin për atdhe

I lumtur është populli që i ka këta politikanë
edhe më i lumtur do të ishte sikur të kishte
diçka për të ngrënë
po nejse
nuk mund t’i kenë edhe njërën edhe tjetrën /KultPlus.com

Kësulëkuqja

Poezi nga Xhevdet Bajraj

 

Hiç nuk ma mbush mendjen

që një natë dimri duke u kthyer

në shtëpi

asnjëherë s’kemi ecur nëpër borë

me dorën tënde në xhepin tim

që nuk mbaje në kokë një kësulë

 të kuqe

 dhe çizmet poashtu të kuqe

 i kishe

 Nuk ka kurrfarë mundësie

që të mos jemi puthur

të mos i kemi ngrohur buzët

e njëri tjetrit me avujt e shpirtit

 Nuk ka as edhe pak mundësi

që nuk e kemi gjetur një vend

te ngrohtë

një qiri një shishe verë të kuqe

 e të mos kem bërë dashuri

 Apo po i bie se më paska marrë malli

për ato që i paskam parë në ëndërr

dikur moti

Unë jam ujk por s`më ha palla

 nëse qengji ma turbullon rakinë e rrushit

dhe që më ikin ditët

 duke e pritur kësulëkuqen

në mes të rrugës së verbër të jetës

Zyra për heronjtë e rënë

XHEVDET BAJRAJ

Heronjtë do ta kenë luftën e tyre
varret e tyre
jetimët e tyre
të vejat e tyre
të cilat në Ditën Ndërkombëtare të Vejushave
do të çojnë lule të freskëta në varret e tyre

Udhëheqësit e tyre do t’i kenë zyrat e veta
për heronjtë e rënë
ku do t’i përtypin ngadalë ditët
deri në fund të jetës së tyre

Kur t’u bien ndër mend heronjtë e rënë
në shenjë respekti për ta
do të marrin një dhomë në një hotel luksoz
një shishe verë të kuqe të vitit të rënies së tyre
dhe do të bëjnë seks
me njërën nga dashnoret e shumta të tyre/ KultPlus.com

Pështyma

Xhevdet Bajraj

Jeta e njeriut është shumë e shkurtër
por elita jonë politike përkujdeset
që ajo të duket shumë e gjatë
Liderëve tanë që janë rritur me gjizë
apo me vezë
do të duhej t’u vinte turp 
t’i shikojnë lopët a pulat në sy
e lëre më njerëzit
atyre të njëjtëve që për të satën herë
gjatë zgjedhjeve u premtojnë
se me pështymë
do t’ua ngjesin copët e thyera të shpirtit
ëndrrat e tyre të thyera
se fëmijët e tyre të ikur nëpër botë
do t’ i kthejnë
dhe se me pështymë do t’i ngjesin për atdhe

I lumtur është populli që i ka këta politikanë
edhe më i lumtur do të ishte sikur të kishte
diçka për të ngrënë
po nejse
nuk mund t’i kenë edhe njërën edhe tjetrën./KultPlus.com

Bllacë dhe Vërmicë 1999

Xhevdet Bajraj

Bllacë 1999

Treni ulërinte për në kufi
bora shkrihej në majat e gjinjve të grave
zjarri ngrihej në sytë e burrave

Pranë rrugës
një tufë e luleve të egra kosovare
vyshkej në dorën e këputur të vashës

Mbi copërat e mozaikut të atdheut
ecej nëpër fijen e hollë të çmendjes
ca pleq bartnin fëmijët
ca fëmijë bartnin pleqtë mbi shpinë

Kur binte shi në Bllacë
njerëzit mbështilleshin
me grahmat e vdekjes

Dielli i ferrit
lindte a perëndonte

VËRMICË 1999 / KultPlus.com

Greva

Poezi nga Xhevdet Bajraj.

Të jesh njeri
në zemrën e të cilit jetojnë
kaq shumë të vdekur
dhe të vazhdosh përpara
të hidhesh nga guri në gur
të kapërcesh lumin
duke e lënë në bregun tjetër
jetën
dhe të shkosh ta takosh autorin
e këtij tregimi horror
epo jo 
falëmnderit shumë
më duket shumë më e shëndetshme
të mos lëviz fare nga shtrati

“VITET QË NUK E SOLLËN PRANVERËN”, De Rada, 2018, Ferizaj

Fëmija i talentuar

Poezi e shkruar nga Xhevdet Bajraj.

Djali gjashtëvjeçar vizaton thika
gra pa koka
burra të varur në ura
dhe trupat e larë në gjak nëpër rrugë

Unë nuk shoh asnjë arsye për t’u shqetësuar
ky djalë nesër do të jetë një kompozitor i madh
i muzikës funerale
shitës i automjeteve funerale dhe i luleve plastike
një xhelat
ose kryetar i sindikatës së xhelatëve
tonë

“Lëngu i trëndafilave”, KOHA, 2017

Takimi pas njëzet vitesh

Poezi e shkruar nga Xhevdet Bajraj

Në qorrsokakun e përgjakshëm

ku e vranë foshnjën e sapolindur

dhe babanë e saj

u desh të kalojnë 20 vjet

për t´ia gjetur eshtrat

e për t`ia dhënë nënës së vet

Ajo sapo i mori eshtrat në dorë

i afroi tek gjiri i saj

Më paska pritur

a

se nuk qenka rritur fare tha

e buzëqeshi

mu para se të hapej toka

e ta përpinte

“Vitet që nuk e sollën pranverën”, De Rada, Ferizaj, 2018

Rruga tjetër e kthimit

Poezi e shkruar nga Xhevdet Bajraj.

Një fëmijë me një lugë të varur në qafë
del nga përralla dhe hyn në realitetin tonë
dhe me lugë han pakëz jetë shpejt e shpejt
e shpejt e shpejt kthehet në përrallë
para se vrasësi ta ketë shpikur
një rrugë tjetër të kthimit në shtëpi
një peizazh tjetër
në të cilin fëmija do të rrëshqiste
në gjakun e vet të derdhur

“VITET QË NUK E SOLLËN PRANVERËN”, De Rada, Ferizaj, 2018

Bojken Lako dhe Xhevdet Bajraj bashkojnë forcat për Festivalin e RTSH-së

Bojken Lako vjen në edicionin e 57-të të Festivalit të Këngës me “Jeto jetën”.

“Kam sjellë një këngë që nuk është stil festivali. Është hera e parë që marr pjesë me një këngë të thjeshtë, të pa ngarkuar me tendenca.” – tregon Lako për “Mirëmëngjes Shqipëri”.

Muzikën, Bojkeni e ka realizuar vetë, ndërsa tekstin ja ka besuar poetit Xhevdet Bajraj. Por si erdhi ky bashkëpunim?

“Mendova të bëja diçka me profesorin Xhevdet Bajraj, të cilin kam patur fatin ta njoh personalisht. I kërkova të bënim një këngë me një tekst të tij.” Ky bashkëpunim ndodhi. “Jeto jetën” është një këngë dashurie. “Është një këngë që i kushtohet ndjesisë së puthjes së parë, gjërave naive dhe të pastra në marrëdhënien mes dy njerëzve.” – shpjegon Bojkeni.

I pyetur në lidhje me prezantimin e këngëve përpara festivalit si në vitin e kaluar, kantautori ka një përgjigje: “Transmetimi i këngëve më herët nuk më pëlqen sepse humbet kurioziteti se çfarë do të sjellë një artist në festival.” Bojken Lako e ka prekur për herë të parë skenën e Festivalit të Këngës në vitin 1999, duke u prezantuar me krijime të veçanta siç është dhe ajo e këtij viti, një këngë pop – new R&B. / KultPlus.com

Kur situata politike bëhet e keqe

Poezi e shkruar nga Xhevdet Bajraj.

Kur situata politike bëhet e keqe
gëzohuni
sepse ka mundur të jetë edhe më e keqe
anipse me aktorë të njëjtë
me role të njëjta
në të njëjtin teatër
vetëm maskat do jenë të ndryshme
ose do të jenë të njëjtat por do t’i bartin njerëz të tjerë
Mund të ndodhë që ekipi muzikor të jetë tjetër
por muzika do të jetë e njëjtë
në fund të fundit
ata që duan të duartrokasin le të duartrokasin
por skena politike s’do të jetë asgjë më shumë se skenë
me regjisorin dhe ekipin e tij në rreshtin e parë
derisa pronarët e vërtetë të teatrit
ata që e ndalojnë publikun të pështyen gjak në dysheme
do të vazhdojnë të flenë në ballkonet për VIP-a
me fytyrat e tyre që vizëllojnë
nga djersa a dhjami nuk ka rëndësi