Filmi “Zgjoi” nuk ishte interesant për institucionet e Kosovës, përderisa lajmi u trajtua nga e gjithë bota

Arben I. Kastrati

Kryelajmi i djeshëm, shpërblimimi i trefishtë në Sundance Film Festival për filmin “Zgjoi” të Blerta Bashollit, nuk u trajtua fare. As nuk u trajtua nga institucionet, as nga b-analistët e përnatshëm televiziv, as nga gazetarët, as nga kandidatët për deputet, as nga liderët politikë, madje edhe pse është kohë fushate.

Lajmi, u trajtua nga e gjithë bota. Një lajm jo i rëndomtë që vie nga Kosova, sepse ishte lajm i mirë. Por, ja që ne nuk rrojmë në botë. Ne jetojmë të veçuar brenda botës sonë primitive.

Aq sa u trajtua lajmi për një arritje të jashtëzakonshme, aq rëndësi ka arti dhe kultura në këtë vend të pazakontë. Ky është një vend i turpshëm, me liderë të turpshëm, që marrin vendime të turpshme.

Në këtë vend, më shumë rëndësi ka mendimi primitiv i një hajni të ardhshëm institucional, se krijimi i një artisti.

Sa turp. Madje edhe për një vend primitiv, si ky, në të cilin ne rrojmë vetëm fizikisht./ KultPlus.com

Bagëti dhe Bujqësi

Nga Arben I.Kastrati

Të të drejtohem me: “I dashur Arben”, nuk më je i dashur.
Të të drejtohem me: “I nderuar Arben”, është mëse qesharake, sepse të nderuar nuk mund të të quaj assesi, as unë dhe askush nga komuniteti besoj.

Të të drejtohem me: “Z. Arben”, vetëm zotëri nuk je. E dimë të gjithë ne, se ti e ke kompleks të përjetshëm origjinën tënde; se ti vjen nga – bagëtia dhe bujqësia. Ti nuk bën përjashtim nga shumica e udhëheqësve të institucioneve, prandaj mos u shqetëso.

E di që nuk shqetësohesh, sepse ti nuk je shqetësuar për dëmet kolosale dhe të pariparueshme që i ju ke shkaktuar kineastëve dhe kinematografisë. Nuk shqetësohesh as që e vjedh rregullisht buxhetin e QKK-së në baza vjetore.

Nuk shqetësohesh që bënë borde dhe juri tërësisht në shërbim tëndin vetanak. Nuk shqetësohesh që je partner në kompani që fiton çdo vit projekte të financuara nga juritë tua që ndajnë paratë nga buxheti i QKK-së. Nuk shqetësohesh që ke lëndë në gjykatë. Nuk shqetësohesh sepse të mbronë politika, konkretisht një politikan mjeran, që ka nevojë për përqindjen që siguron nga veprimtaria jote.

Nuk shqetësohesh, sepse shqetësimi është virtyt i njerëzve të edukuar dhe të arsimuar dhe jo i origjinës tënde – bagëtisë dhe bujqësisë. Kur kinematografia udhëhiqet nga – bagëtia dhe bujqësia, një vend i tillë është i mbaruar. Sepse çobenjtë (shumësi i çoban), që përfshinë dhe politikanin tënd protektor, fatkeqësisht udhëheqin pothuajse me të tëra instutucionet vitale të vendit, dhe i trajtojnë njerëzit me mentalitetin e udhëheqjes së kafshëve. Bagëtia dhe bujqësia i kanë rregullat e veta. Dhe ti e di mirë këtë fakt. Se vjen nga bagëtia dhe bujqësia.

Shpresa se një ditë do të bëhet mirë, ka kohë që na është shuar. Mjeranët si Arbeni dhe protektori i tij politikan, kanë kontribuuar në shurajen e shpresës. E dinë këtë fakt, prandaj nuk bezdisen nga ligjet. Sepse i vetmi ligj i mirë-instaluar në këtë vend, është – papërgjegjësia. Për këtë soj, drejtësia është është në shërbim të tyre. Drejtësia gjenë zbatim vetëm për të dobtit.

Ambicia jote, është ambicie e njeriut të uritur. Ti do të fitosh shumë, sepse ke frikë se mos kthehesh në origjinë, se mos kthehesh tek – bagëtia dhe bujqësia. Kthimi në origjinë, atje prej nga dikur ëndërroje ardhjen në qytet vetëm për vizitë, do të do të ishte i papërballueshëm. Do të ishte kthim me fatalitet.

Ja që ti e dëshmove që: erdhe, shikove dhe fitove. Soji juaj, jeni të fituar, vlerësuar nga këndvështrimi i juaj. Vlerësuar nga këndvështrimi im, dëmi që i keni shkaktuar këtij vendi, është i pariparueshëm. Ju keni mungesë të organit vital, të quajtur ndërgjegje (nëse ndërgjegjia mund të quhet organ). Mungesa e ndërgjegjes, ju bënë të lumtur, vetëm sepse jeni të plotësuar materialisht. Ky “virtyt”, është motiv bazë i sojit tuaj, që vjen nga uria e vazhdueshme që ju karakterizon. Ju jeni të uritur. Ju jeni shumë të uritur.

Dikur, njerëzit edhe pse të uritur, i karakterizonte dinjiteti, që ju gjithashtu e keni të munguar. Dashuria për atdheun, ishte karakteristikë e të gjithëve. Tani, dashuria për atdheun është konvertuar në mundësi për tu pasuruar. Dhe është karakteristikë e njerëzve të uritur pa dinjitet.
Sot, ndjenjë për shtetin kanë vetëm të mirë-edukuarit dhe të mirë-arsimuarit. Fatkeqësisht, ata që duan të kontribuojnë në ndërtimin e shtetit janë të paktë dhe kanë kufizime të përhershme, sepse nuk janë të uritur.
Sot, shteti është ekskluzivitet i të uriturve.

Unë nuk ndjejë urrejtje për ty. Unë nuk mund të kem urrejtje për një përfaqësues të dinjitetshëm të sojit tënd. Për dikë si puna jote, unë kam vetëm përbuzje. Sinqerisht, ndjejë keqardhje për mjerimin tënd. Sepse më shkaton neveri të skajshme, një mjeran me post.
Ti je një i mjerë parekselancë. Në mjerimin tënd, ti gjenë motiv për të qenë i lumtur me punën tënde madhore, vjedhjen konstante. Me jargavitjen, poltronizmin dhe servilizmin, që të karakterizojnë, e shtynë mirëqenien tënde. Fundja, pse duhet ti të përbësh dallim nga të tjerët? Vjedh sa të mundesh se nuk të bezdis njeri.

Njeriu nuk lë pas vetes konton bankare trashigimi, por lë veprat. Veprat që do të shënohen në CV-në tënde, janë jargavitja, plotronizmi dhe servilizmi i skajshëm.
Mjer ti për veten tënde dhe projeksionin tënd mbi fitimet joligjore përmes kinematografisë. Ty të solli politika. Dhe politika do të të rrënojë, ditën që nuk do të kenë nevojë për shërbimet tua. Deri atëherë, shijoje pozitën dhe mundësitë që të ka dhënë ky vend, se shtet nuk mund ta quaj. Se shteti ka ligje dhe rregulla…

Në këtë vend, ku zotëron bagëtia dhe bujqësia, unë nuk dua të krijoj. Heq dorë nga krijimi.

Pa asnjë respekt për ty dhe sojin tënd.

Ky shkrim është opinion i Arben Kasratit dhe nuk paraqet qëndrimet e KultPlus. / KultPlus.com

Kjo gjë tani, që dikur e quanim atdhe!

Shkruan: Arben I. Kastrati

Historikisht, shqiptarët nuk kanë pasur vetëm mungesë budallallëku. Madje në çdo etapë kohore, e kanë pasur me tepri.

Kjo gjë tani (që dikur e quanim Atdhe), përmbanë sasira të mëdha të degjenerimit politik. Dhe kuantitet papërgjegjësie kolektive. Kjo gjë tani, është rezultat i paaftësisë tonë për t’u zhvilluar. Në këtë gjë tani, ne rrojmë të poshtëruar. Prandaj, kudo që ne vemi, bartim me vete sasira të mëdha turpi, që na mveshin politikanët tanë. Unë trajtohem me turp, për shkak të identitetit tim. Unë trajtohem i pshtirë, për shkak të origjinës sime. Jo për shkak të individualitetit tim, por për shkak të përkatësisë time. Sepse kjo gjë tani (që dikur e quanim Atdhe), është bërë strehë e marrisë.

Kjo gjë tani (që dikur e qunim Atdhe), është shndërruar në zonë të lirë përgjegjësise, në të cilën glorifikohet marria dhe vlerësohet paaftësia. Prandaj, shqiptari i sotëm, ka nevojë për më shumë ilaçe se sa për arsim.

****

Përditshmërisë sonë klaustrofobike, së cilës patologjitë dhe difektet i janë shndërruar në vlera, i është shtuar edhe zhdukja e parimeve morale, për t’u zëvendësuar me interesa partiake. Njëmendësia e klasës politike shqiptare, edhe pse e falementuar moralisht, edhe pse e përçarë, e ndërurryer dhe e armiqësuar skjashmërisht me njëra tjetrën, është e bashkuar në luftën ndaj emrave të paktë të përvetshëm parimorë të ngelur, me qëllim që t’i diskreditojë. Është i frikshëm brutaliteti me të cilin partia-institucioni i lufton njerëzit parimorë të përvetshëm.

Dyshimi skajshmërisht i frikshëm (që na ka ndjellë politika) i të qenit i panevojshëm, bënë që individi i sotëm të heqë dorë “vullnetarisht” nga parimet, të ç’bëjë personalitetin e tij, që t’i shërbej partisë-institucionit në këmbim të ekzistencës.

Nga të tëra frikërat, më e trishta është përndjekja nga politika shqiptare për të shuar idealistët. Dhe më e frikshme se vet frika është, servimi i profesionistëve dhe njerëzve të ditur në ushqim për masën. Është turp i shumfishtë, servimi i njerëzve të ditur, në argëtim për masën. Për t’i argëtuar dhe ngopur intriguesit, të pabesët, njerëzit më amoral që rrojnë dhe e udhëheqin këtë gjë tani (që dikur e quanim Atdhe). Këto janë veprime diabolike të krerëve të partive-institucione. Politikanët shqiptarë, në këtë gjë tani (që dikur e qunim Atdhe), as pendesë as turp nuk provojnë prej kohësh.

Animoziteti partiak ndaj mendimit të lirë është shndërruar në qëllim prioritar i të jargosurve të përhershëm partiak. Shembulli që të jargosurit partiakë dërgojnë në popull me këto veprime, është trishtues. Dëshira e frikshme për ta shuar njeriun me parime, është shembull i trishtë se si vendi gradualisht por sigurt, po shkon drejt ç’bërjes së lirisë dhe vendosjes së totalitarizmit.

Ankthi kombëtar, në këtë degjenrim politik në të cilin rrojmë, ngelet shndërrimi i ndërmarrjeve të frikshme joqeverisëse në institucione legjitime. Devalvimi i të jargosurve partiakë, ka arritur shkallë të lartë trishtimi. Instalimi i papërgjegjësisë, në këtë gjë tani (që dukur e quanim Atdhe), i ngjanë një ligësie të madhe dhe jo një gjëje që pretendon të jetë – shtet.

****

Si ndodhi humbja e dhimbshme e dashurisë për atdheun, tani më dihet. Si ndodhi kalimi nga dashuria në urrejtje, për këtë gjë (që dikur e quanim Atdhe), gjithashtu dihet. Kush na e voshi atdheun? E kemi mëse të qartë!

Si mund të transformohet njeriu në një gjendje të tillë, që të mos ndjejë asgjë?!!!

Të ndjejë vetëm neveri, për këtë gjë tani (që dikur e quanim Atdhe)! Të ndjejë urrejtje ndaj çdo gjëje që përfaqëson kjo gjë tani (që dikur e qunim Atdhe)?!

Askush më, nuk rron në atdhe. Njerëzit ka kohë që janë shkëputur nga atdheu dhe vetëm fizikisht qëndrojnë në këtë gjë tani (që dikur e quanim Atdhe)!

Atdheu ishte një e shkuar e bukur. Atdheu ishte një ëndërr e bukur. Atdheu ishte një motiv i bukur. Atdheu ishte një ideal i bukur. Atdheu ishte.

Kjo gjë tani, që na mbulon me turp, vetëm atdhe nuk është. Kjo gjë tani, na bënë të ndihemi të turpëruar. Kjo gjë tani, na bënë të ndihemi të ofenduar. Kjo gjë tani, që dikur e quanim – Atdhe, është.

Ikja, na ngelet mundësia e vetme për ta mundur poshtrimin tonë. Unë kam nevojë për më shumë se për këtë gjë tani. Kam nevojë për atdhe. Sepse aty, mund të krijojë. Unë jetoj për të krijuar. / KultPlus.com

Regjisori Kastrati me kërkesë: Të hiqet pagesa prej 100 euro për aplikim në QKK

Regjisori Arben Kastrati ka reaguar ndaj Ministrisë së Kulturës, Rinisë dhe Sportit si dhe ndaj Qendrës Kinematografike të Kosovës duke ju bërë thirrje që në konkursin e shpallur nga QKK të hiqet pagesa prej 100 euro, kusht ky i vënë për aplikim, shkruan KultPlus.

Ky lirim nga pagesa po kërkohet për shkak të situatës së rënduar ekonomike të shkaktuara nga pandemia.

Sipas Kastratit ky lirim nga pagesa është ndërmarrë nga të gjitha dikasteret tjera në të gjitha vendet e botës.

“Kërkesë

Që në Konkursin e shpallur nga QKK për aplikim, të hapur deri më 31 Gusht të vitit 2020, të hiqet pagesa prej 100 eurosh, i vënë kusht për aplikim, për shkak të situatës së rënduar ekonomike të shkaktuar nga pandemia. Një veprim i tillë lirues, është ndërmarrë nga të gjitha dikasteret tjera, në të gjitha vendet e botës. Një veprim i tillë, duhet të ndërmerret edhe nga Ministria e Kulturës dhe Qendra Kinematografike e Kosovës”, ka thënë Kastrati. / KultPlus.com

Qytetarë të nderuar, dhe ju katundarë të shumtë që rroni në qytet

Nga: Arben I. Kastrati

Nëse eventualisht gjeni ndokund një M2 gjelbërim kudo në Prishtinë, lajmërojeni urgjentisht Shpend Ahmetin, le t’i jap leje për ndërtim.

I shkruani në: nëse.nuk.më.pyesni.asgjë.nuk.ju.gënjejë@shpendahmeti.com

****

Ky qytet i shpërfytyruar nga udhëheqja e Shpend Ahmetit, ka vetëm një të përbashkët me të shkuarën – emrin.

Sophomania e tij, është për tu trajtuar seriozisht.

Arben I. Kastrati /KultPlus.com

Lufta ndaj parimeve, fundi i një populli

Shkruan: Arben I. Kastrati

Lufta ndaj parimeve, fundi i një populli

Përditshmërisë sonë të vogël klaustrofobike, në të cilën patologjitë dhe defektet janë shndërruar në vlera, i është shtuar edhe lufta ndaj njerëzve të paktë parimorë, që sulmohen brutalisht dhe ndiqen verbërisht nga krerët e institucioneve.

Më e bukura nga të tëra zhgënjimet në RKS-në e pavarur, është shuarja e idealistëve nga politika shqiptare. Servimi i idealistëve dhe parimorëve në ushqim për intriga, pabesi, amoralitet, është shndërruar në domosdo për krekrët e institucioneve dhe argëtim për qytetarët, tani më.

****

Klasa politike shqiptare është e falementuar nga morali dhe parimet. Edhe pse e përcarë, e ndërurryer dhe e armiqësuar skjashmërisht me njëra tjetrën, njëmendësia politike shqiptare së fundmi është bashkuar me një qëllim, të luftojë emrat e paktë të përvetshëm parimorë, me qëllim diskreditimin e personaliteteve të tyre.

Brutaliteti me të cilin emrat e përvetshëm që forcërisht mbrojnë parimet, luftohen si nga partia amë ashtu edhe nga krerët e institucioneve shtetërore, është e frikshme. Zhdukja e parimeve morale, për t’u zëvendësuar nga interesat politike, është shndërruar në luftë të kobshme.

Shembulli që klasa politike me këto veprime dërgon në popull, është trishtuese. Të kërkosh nga individi të heqë dorë vullnetarisht nga parimet, është sikur t’i kërkosh individit të c’bëjë personalitetin e tij.

Klasa politike po e mëson popullin se si të devijojë nga parimet bazike njerëzore, që të manipulohet, të shitet, të humbas parimet, të humbas vlerat, të humbas dinjitetin, të humbas moralin. Politikanët shqiptarë në RKS, as pendesë as turp nuk provojnë prej kohësh.

****

Kryetari i vendit, duhet të jetë figurë unifikuese, thuhet në Kushetutën e Kosovës. Kryetari i shtetit në të cilin rroj, një i paditur i certifikuar, mirret profesionalisht me thashethëme, me shpifje nën brez dhe me intriga primitive, për ta diskerdituar oponentët politikë me parime. Është poshtruese për qytetarin të dëgjojë të tillë niveli edukate, dijeje dhe intrige nga Kryetari i vendit.

Dëshira e frikshme për ta shuar njeriun me parime, ashtu sic i shuan idealistët, është shembull i trishtë se si vendi gradualisht por sigurt, po shkon drejt c’bërjes së lirisë së shprehjes dhe vendosjes së totalitarizmit.

Frika më e madhe, ngelet moskundërshtimi i instalimit të totalitarizmit. Ndërsa ankthi kombëtar, ngelet shndërrimi i ndërmarrjeve të frikshme dhe shuarja e vlerave njerëzore në argëtim.

Devalvimi i dinjitetit politik dhe njerëzor në këtë vend, ka arritur shkallë të lartë trishtimi.