16-të fotografi që dëshmojnë se koha nuk e zbeh dot dashurinë

Koha ikën shpejt dhe ajo çka lë pas janë ndjesitë.

Nëse vitet mbulojnë me harresë shumëçka, dashuria nuk është njëra prej tyre…

“Gjyshja duke i lexuar tim vëllai një përrallë, 21 vite më vonë”
“Rikrijuam fotografinë tonë të martesës, pas 25 vitesh”
“2 dekada miqësi”
“Unë, vetëm 2 vjeç dhe gjyshja ime. Sot jam 17”
“Gjyshja dhe vëllai i saj binjak, kur ishin 3-4 vjeç (1940-1941)”
“10 vite shokë”
“Shoqe dhome. Sot, 11 vite më pas, gjërat nuk kanë ndryshuar shumë”
“Ende shokë…”
“Në Ditën e Babait, unë dhe vëllai veshim uniformën e punës së babit tonë. Ka ndërruar jetë 18 vite më parë”
“Unë dhe mikja ime e ngushtë, dikur dhe 16 vite më pas”
“Prindërit e mi, 40 vite dashuri”
“Bashkë”
“10 vite pranë”
“Nga klasa e parë, në diplomim”
“Unë, i vogli i gjyshit”
“8 vite më pas rikrijuam fotografinë tonë të mbrëmjes së maturës, tashmë si bashkëshortë”

Imazhet që tregojnë se sa ka ndryshuar bota në 100 vitet e fundit (FOTO)

Nëse krahasojmë fëmijërinë e dikurshme me atë të ditëve të sotme, do të shohim se sa shumë gjëra kanë ndryshuar.

Nuk po i referohemi ndryshimit në pamje apo aspekteve specifike të jetës sonë, por kryesisht për mjedisin dhe botën ku jetojmë.

Nëse u hedhim një shikim vendeve ku kemi vizituar, do të shohim se kanë ndryshuar plotësisht që kur ne ishim fëmijë.

Dhe nëse në 10, 20, ose 30 vjet bota mund ta ndryshojë kaq shumë, thjesht imagjinoni se sa gjëra mund të ndryshojnë gjatë 100 viteve të tjera?

Kjo është arsyeja pse “Bright Side” ka mbledhur këto fotografi të qyteteve dhe vendndodhjeve ikonike për ju, për të parë se sa ato kanë ndryshuar. /KultPlus.com

Historia e një fotografie të vitit 1938, takimi në Shkodër i penave të vetëtimshme të shqipes

Nga Frank Shkreli

Ishte viti 1938. Ky vit shënonte 30-vjetorin e veprimtarisë si Ordinar Universiteti të Profesor Ernest Koliqit.  Me këtë rast u botua edhe kjo foto në të përkohëshmen, “Përpjekja Shqiptare” që, sipas revistës “Shëjzat”, (10-12, 1969) përgjithmonë kujton takimin e katër poetëve, më të njohur të Shqipërisë të asaj kohe, dy breza letrarësh – dy nga jugu e dy nga veriu – At Gjergj Fishta, Asdreni, Lasgush Poradeci dhe Ernest Koliqi.

Ata kishin udhëtuar në Shkodër, të ftuar nga Ernest Koliqi me rastin e kujtimit të 30-vjetorit të tij si Ordinar Universiteti.  Në revistën Shëjzat shënohet se me atë rast, poetët u pritën nga banorët e Shkodrës me, “shfaqje të nxheta simpatije e admirimi”, për ta dhe thuhet se para një numri jashtzakonisht të madh qytetarësh, të mbledhur në Sallën e Kinema Rozafat, Poeti Kombëtar At Gjergj Fishta u dha “mirëseardhjen dy poetëve toskë me nji fjalim të shkëlqyeshëm si Ai e kishte zanatë”.

Në revistën “Shëjzat” shënohet, shkurtimisht, në kujtim të kësaj fotografie, se asaj radhe Asdreni e Poradeci qëndruan në Shkodër për pesë ditë, kur edhe u muar kjo fotografi e ku paraqiten të bashkuar katër poetët më të njohur shqiptarë të asaj kohe, e të cilët njiheshin gjtihashtu si, “përfaqsuesit ma të cilësuem të Parnazit shqiptar”.

Ashtu siç shënohet edhe në fotografi, ajo është së pari botuar në të përkohëshmen e dalluar të asaj periudhe të historisë së Shqipërisë, “Përpjekja Shqiptare”, e që drejtohej nga “shkrimtari shumë me vlerë dhe nji njeri i pajisun me kulturë të gjanë historike e sociologjike, Branko Merzhani”, theksohet në shënimin e revistës “Shëjzat” të Ernest Koliqit.

Është kjo një fotografi historike që tregon përfaqësinë intelektuale më të denjë të Kombit shqiptar, por nepërmjet tyre tregon edhe unitetin kombëtar në fushën e gjuhës e të letërsisë, të politikës dhe të diplomacisë shqiptare të asaj kohe. Këta të katër përfaqsues unik të kombit shqiptar me të cilët do krenohej çdo popull i qytetëruar – Lasgush Poradeci, Ernest Koliqi, At Gjergj Fishta dhe Asdreni — shpesh janë cilësuar edhe si, “katër gur themelet e binasë sonë kombëtare, qytetnuese, letrare, politike dhe diplomatike.”

Vet Lasgush Poradeci në një analizë rreth jetës dhe veprës së At Gjergj Fishtës, e ka quajtur Poetin e Madh si “Shkëmb i Tokës dhe Shkëmb i Shpirtit Shqiptar”.  Në një shkrim botuar tre muaj pasi kishte ndërruar jetë Gjergj Fishta, në Mars të vitit 1941, Lasgush Poradeci vlerëson lartë veprën dhe figurën e At Gjergj Fishtës. Ja një fragment të shkurtër nga vlerësimi i Poradecit, ndaj punës fetare dhe atdhetare të Fishtës:

“Gjithë vepra poetike dhe shoqërore e At Gjergj Fishtës u pat zhvilluar rreth postulatit fetar dhe kombëtar. Me të vërtetë, ku ka ide dhe ndjenjë më të madhe, më të denjëshme për t’a derdhur dhe kënduar në art, sesa ideja e Zotit, ideja e Atdheut! Këto thema Fishta i përlavduroj si artist dhe si njeri dyke realizuar të dy atributet e përjetëshme, luftonjësinë dhe mendonjësinë të besimit fetar ku ish kushtuar, të cilin ay e rrethonte përhera me fytyrën mistikërisht të adhuruar të Atdheut.

Thua se gjithë vepra e tij, në krye të së cilës dhe veçanërisht për sa po mirremi ne këtu përmi çdo tjetër konsiderim Lahuta është konceptuar dhe trajtuar nga një frymëzim i realitetit të prerë shqiptar. Shkëmb i tokës dhe shkëmb i shpirtit shqiptar – ky është si të thesha monopolariteti gjenetik i artit të Fishtës, kështu do t’i thesha me dy krahasime paralele gjithë poezisë që na ka falur ky vigan i kombit: në të cilën duket sikur këndon ose lufton vëndi dhe jo fjala, dhe e cila duket sikur është mbërthyer ose shpërthyer prej tokës dhe jo prej fjalës.

Tashi jemi në Qëndrën e artit të tij. Një fjalë, një shprehje, na tërheqin përnjëheresh vërrejtjen t’onë. Sepse ajo fjalë s’ është fjalë po element, ajo shprehje s’ është shprehje po prapë element, element i pandarë dhe integrant i naturës që është Dhënësja e madhe e përjetëshme e frymëzimit të tij. Natura i jep Fishtës copa nga gjiri i saj, jo ekspresione. Dhe kur themi naturë duhet të kuptojmë gjithnjë Shqipërinë, ky është urdhëri i çasit dhe i ditës dhe i kohës dhe i jetës së At Gjergj Fishtës që domethënë jeta e Shqipërisë, e Atdheut të shkëmbshëm dhe të shtërgatshëm të burrave të dheut. Prej asaj shtërgate dhe mi ata shkëmbenj dhe përmi krye të kësij burrave këputen dhe përplasen shkrepjet e elementeve, të ndrydhura me vështirësi ndër prangat e gjuhës së hekurt, në lëndën e stilit fizik të Fishtës:

Fishta e ka veshur lirizmën e tij të vërtetë si tërë kryeveprën epike në një stil thelbësisht origjinal të shkulur për rrënje nga trupi dhe nga truri i racës, dyke fituar me këtë atavizmë artistike gjithë të drejtat e përjetësisë ndaj Kombit — anasjelltas dyke i dhënë Kombit privilegjin e mburrjes dhe të mbështetjes së kurdoherëshme mi Këngëtorin e math të fateve të tija. Sikundër e pat lënë shprehursisht për trashëgim me verbin solemn të gojës së vet përmes shokut të pandarë At Pal Dodajt dy ditë përpara vdekjes, të Premten më 27 Dhjetor 1940, ora 3.30′ pas mesdite, në Spitalin e Shtetit në Shkodër: trashëgim i shqiptuar për kuptim të math në gjuhën paralajmëronjëse dhe të djegur për Atdhe të Dantes: fundi i fundit, edhè Kombi ka të drejta mbi mua”, ka shkruar Poradeci për jetën dhe veprën e mikut të tij At Gjergj Fishtës.

Me këtë citim të Poradecit të amanetit të fundit të mikut të tij të shtrenjtë — dy të mëdhejve të Kombit — na lë të kuptohet se Fishta ishte i vetdijshëm për kontributin ndaj Atdheut dhe si i tillë mendonte se me të drejtë edhe Atdheu, anasjelltas, në fund të jetës së tij kishte të drejta mbi të, pasi me lapidarian që kishte lënë pas, ai tani i përkiste mbarë Kombit.  Fati i keq e tragjik i At Gjergj Fishtës nën regjimin komunist të Enver Hoxhës dihet mirë, aq sa që as varri nuk i dihet dhe eshtrat ia kanë tretur, i cilësuar si “armik i popullit”, “tradhëtar” dhe “kolaboracionist”.

Po sot, pothuaj 30-vjet post-komunizëm në Shqipëri dhe në trojet shqiptare, cili është kujtimi dhe trajtimi i këtyre katër të mëdhëjve të Kombit, përfshirë mikun e ngushtë Lagush Poradecit, At Gjergj Fishtën, që në një libër dhuruar Poetit të  madh kishte e cilësuar atë si, “Njeriun e Zotit meditans dhe militans, burrin shqiptar përfaqësonjës më të madhit epik të shekullit”.

Në këtë 80-vjetor, e botojmë këtë fotografi jo vetëm në shenjë kujtimi e falënderimi për punën e këtyre katër të mëdhejve të Kombit, por edhe si shpërblim fisnikërie ndaj këtyre dhe veprës së tyre të madhe ndaj Kombit dhe për trashëgiminë lënë pas, të shembullit të tyre të bashkpunimit vëllazëror për të mirën e Atdheut të përbashkët, dashurisë e miqësisë me njëri tjetrin, si shqiptarë të vërtetë — mbrojtës të mëdhej të Shqipërisë dhe të drejtave të shqiptarëve në trojet e veta shekullore. I kujtojmë edhe si përfaqsues të përjetëshëm të “fshehtësisë e forcës dhe të fuqisë së racës shqiptare, atavizma dhe dinamizma e gjakut shqiptar”, siç është shprehur, ndër të tjera, Lasgush Poradeci për At Gjergj Fishtën. /KultPlus.com

Fotografia e Arian Mavriqit e realizuar në Kosovë komentohet nga Microsoft

Fotografi Arian Mavriqi ka ndarë me ndjekësit e tij në Facebook një fotografi të realizuar në fshatin Koretinë, në komunën e Kamenicës e cila ngjason shumë me fotografinë e famshme të Windows XP, shkruan KultPlus.

Kjo fotografi është shpërndarë nga shumë persona e madje edhe personalitet të vendit e ambasada.

Por, askush nuk e ka pritur që kjo fotografi do të arrijë deri te gjigandi Microsoft të cilët kanë komentuar foton në Twitter.

Ndërsa fotografi është shprehur i lumtur që Microsoft ka komentuar fotografinë e tij.

“A ka mjes ma i mirë se ky? Kur zgjohesh dhe sheh se #Microsoft ka komentuar në fotografinë që e kam realizuar unë! Epo padyshim se jo 😀.Vazhdojmë punojmë…”, ka shkruar Mavriqi. / KultPlus.com

Fotoja e rrallë e Patrikanës së Pejës, e shkrepur nga Edith Durham

Historiani i njohur, Jahja Drancolli, ka publikuar një fotografi të vjetër të Patrikanës së Pejës.

Fotografia i përkiste fillimit të viteve 1900, e bërë nga artistja britanike Edith Durham, në kohën kur ajo kishte vizituar Shqipërinë.

Drançolli, nëpërmes kësaj fotografie dokumenton historinë e komplkesit mijëvjeçar të Patrikanës së Pejës.

“Fotodokument bardhezi: Histori me vertikale mijëvjeçare e kompleksit të Patrikanës së Pejës, ç’prej periudhës paleokristiane, romano-katolike, ortodokse bizantine e rasiane, nuk i shpëtoi as objektivit të aparatit fotografik të Miss Mary Edith Durham, një studiuese dhe udhëpërshkruese zulmëmadhe britanike dhe botërore…!
Burimi: British Museum (Museum number Eu,A1.65), phot. by Miss Mary Edith Durham (1900-1905)”, ka shkruar Drançolli.

Mary Edith Durham u njoh nga shqiptarët si “princesha” mbrojtëse e çështjes shqiptare të kohës, njëra ndër intelektualet që ngriti zërin kundër padrejtësive që iu bëheshin shqiptarëve nga shtetet fqinje dhe Fuqitë e Mëdha të Evropës.

Nëna shndërron në art autizmin e të birit

Pikëllim, zemërim, pranim, art. Ky është udhëtimi i një nëne fëmija i së cilës vuan nga autizmi, përderisa ajo vazhdon të përballet me sfidat e radhës.

“E dua djalin tim pa kusht, për personalitetin e tij të bukur, të këndshëm e sfidues. Brengosem jashtëzakonisht shumë për të ardhmen e tij. Edhe pse ka ditë kur ne nuk e pëlqejmë njeri tjetrin, dashuria gjithmonë është aty, kurrë nuk largohet.

Për mua autizmin nuk është një problem shkencor, është mënyra unike dhe poetike se si ai e sheh botën”.

Kështu është shprehur nëna e cila shndërroi autizmin e djalit të saj në art, përmes fotografive në të cilat paraqitet perspektiva e tij në jetën e përditshme.