‘Marigonen e vramë ne…’

Shkruan: Nezir Kraki

Ne, shoqëria klienteliste që mbajtem në pushtet për 20 vite dhunues të dinjitetit kolektiv dhe shkatërrues të çdo ëndrre për jetë normale.
Për 20 vite rresht ne ishim karburanti i asaj makinerie çnjerëzuese që s’la hallkë morale pa thyer duke i lenë 2 milionë njerëz « n’dorë t’Zotit ».

Ne e vramë Marigonen sikur kemi vrarë deri sot Marigona tjera skutave të dështimit tonë kolektiv. 20 vite lejuam që shteti të jenë ata e populli ne, në jetesë paralele, duke shikuar e numëruar milionat e tyre nga dritarja jonë e mizerjes dhe e dëshpërimit.

Si do sillej Marigona në një sistem të tillë? Si do mbrohej ajo? Kush do ta mbronte atë nga brutaliteti i jetës pa shpresë i cili e çoi tek një bishë pa ndjesi njerezore?! Gjithë ato vajza e gra që s’kanë as kujt t’i flasin per tmerret e tyre sot ndihen edhe më të liga, edhe më të pambrojtura sepse sistemi që ne e lejuam për 20 vite e tradhëtoi secilen nga to, sa herë ato paten nevojë për të.

Ne e vramë Marigonen sepse kemi 20 vite që glorifikojmë banditë e injorantë duke i ngrite në modele suksesi dhe duke i mediatizuar çdo natë në mediat bashkautore të ketij krimi. / KultPlus.com

Malli për Kosovë

Nga Nezir Kraki

Para ca kohe e pata sqaru origjinën e fjalës nostalgji e cila ne shekullin 17 ishte sëmundje që përshkruante mallin për shtëpi, dhembjen që ushtarët zviceranë ndjenin kur ishin ne mision jashtë vendit (ne Romë apo Paris). Ne atë shkrim thoja:

« Si shqiptarë, ne e njohim këtë ‘sëmundje’ më shumë se mercenarët zviceranë. Ne që kemi gati dy mijë vjet që jemi, në një formë ose në një tjetër, larg vendit, larg shtëpive tona. Ne nuk kemi pasë këngë pastorale si zviceranët për t’na kujtuar rrugën e kthimit por një melodi mërzie e loti ka shekuj që na trazon zemrat për një vend, për një shtëpi që kurrë s’u bë e jona. Kur Rousseau flet për lotët e ushtarëve helvetikë, mua më kujtohen lotët tanë, lotët e baballarëve tanë, lotët e nënave tona në pritje e përcjellje të pandalura, në përqafime të ngutshme rrugëve e aeroporteve të botës. Mendoj për gjithë ata prindër që i takuan fëmijët e tyre në pleqëri sepse udhëtimi i tyre kishte zgjatë më shumë se ai i Uliksit në poemën e Homerit. Nostalgjia jonë s’ka qenë veç dhembja për kthimin në shtëpi por edhe dhembja e atyre që në shtëpi e prisnin kthimin tonë.»

Tragjedia e sotme ma kujtoi « sëmundjen » tonë kolektive- mallin për kthim, për kthimin e dhimbshëm. Sepse s’ka shumë popuj si ne që rrugët e botës i shënjuam me djersë e gjak kurrë atdheun pa e harru.

Pa e harru kurrë tokën që lamë e që na tërheq si një forcë e pasqarueshme. Çdo verë mërgimtari bëhet supernjeri dhe niset për shpi, pa i mendu as rreziqet, as shpenzimet, as lodhjen e as zhgënjimet…

Krejt këto peshojnë zero përballë thirrjes së brendshme që zemrën ta komendon. Siç e ka sqaru Brabara Cassin nostalgjinë e saj për Korsiken, edhe neve na duket se lisat e rrugët na flasin kur jemi atje, kur jemi n’shpi.

Sot ai autobus kishte shumëfish më shumë dhembje e mall për atdheun sesa udhëtarë. Sot rruga e kthimit s’i çoi askund ata shpirta të lodhur e te përmalluar për Kosovën e tyre aq të nemur e aq të bekuar njëkohësisht.

Jemi te vetmit në botë që edhe jetën e japim veç me e shkele tokën ku lisat e rrugët na duket se na flasin.

Shpirtat e tyre u kthefshin të qetë në atë tokë! Ngushëllimet e mia te thella secilës familje që sot futet e përjetësinë e pritjes për kthim. / KultPlus.com

Pak dashni n’këtë kohë t’pakohë…

Nga Viktor Hygo

Përktheu Nezir Kraki

– Letër Xhulietës – (1834)

Kur ta lexosh këtë letër, engjëlli im, nuk do jem pranë teje. Nuk do jem pranë teje për të të thënë: mendo per mua ! Dua që kjo letër të ta thotë. Do doja që në këto gërma të shkruara për ty të mund ta gjesh krejt ç’kam në sy, krejt ç’kam në buzë, krejt ç’kam në zemër, krejt çfarë ndiej kur të them të dua. Do doja që kjo letër të hyjë në mendimet e tua ashtu si shikimi im, fryma ime, tingulli i zërit tim, për t’i thënë atij mendimi të bukur që e dashuroj : Mos harro!

Shkruamë kur s’jam pranë teje, folmë kur jam pranë teje, dashuromë gjithmonë.

Është ora dy e mëngjesit dhe jam duke punuar por kisha nevojë të të flas, të të shkruaj, të të drejtohem, të t’i puth permes mendimit ata sy të bukur të fjetur… (…). Kisha nevojë që shpirti të më pushonte mbi imazhin tënd dhe sytë (të më pushonin) mbi këtë letër që do ta shohësh.

Gjumë të ëmbël! Shpresoj të shihemi pas disa orëve, me të mbaruar. Më duken tejet të gjata (këto) disa orë! Shumë të shkurta do jenë kur të gjendem pranë teje…

(…)/ KultPlus.com

Kraki: Simone Veil, një feministe dinjitoze

Shkruan Nezir Kraki

Ja një feministe dinjitoze të cilës ia pata kushtu këtë homazh me 30.06.2017.

***

Simone Veil (1927-2017)

Homazh një gruaje të jashtzakonshme

Sot, pas 89 viteve, iu ndal rrugëtimi me të gjallët njërës ndër gratë më të angazhuara franceze dhe evropiane të shekullit XX, Simone Veil.

E deportuar me familje në kampin nazist të Auschwitz-it si 16 vjeçare, vetëm ajo dhe motra e saj arrijnë të shpëtojnë nga ekterminimi dhe kthehen në Francë pas Luftës së Dytë, pa familje dhe pa identitet. Nga ai moment, siç e ka thënë edhe vet ajo, lufta e vetme e saj do t’ishte pajtimi i popujve dhe zgjerimi i të drejtave të njeriut në një Evropë dhe një Francë të gërryera nga urrejtja njerëzore dhe mjerimi. 

Angazhimi i saj me vetmohim në politikë ishte vetëm në shërbim të kauzave fisnike që pakkush n’atë kohë kishte guxim t’i mbronte. Emri dhe imazhi i saj do mbesin të gravuara në kujtesën kolektive kur në vitin 1974, si Ministre e shëndetësisë, me nder dhe guxim, propozoi ligjin për legalizimin e abortit në Francë. Fjalimi i saj në mbrojtje të kësaj të drejte elementare për gratë, si ministre, si humaniste dhe si grua përpallë qindra burrave të eksituar nga paragjykimet, mbahet edhe sot si një ndër fjalimet më kuptimplota dhe inspiruese që janë mbajtë ndonjëherë në atë sallë. I të njejtit rang ka qenë edhe fjalimi i Robert Badinterit (minister i drejtësisë) në vitin 1981 kur u abolua denimi me vdekje.

Evropiane  e bindur dhe pacifiste e betuar, Simone Veil zgjedhet  kryetare e Parlamentit evropian ne vitin 1979.

Në vitin 2010, pas një rrugëtimi të gjatë politik dhe angazhime secil më finsnik se tjetri, ajo bëhët antare e pavdekshme e Akademisë franceze, institucionit më të lartë francez të themeluar nga Kardinali Richelieu në vitin 1635.

Në fjalën pritëse në Akademine franceze, akademiku Jean d’Ormesson, intelektual ndër më të mëdhenjtë ende në jetë sot, e kishte përshkruar me këto fjalë epizodin e tmerrshëm të deportimin në kampin nazist:

“Me 29 mars 1944, ju jeni duke e kaluar testin e maturës në Nice. Të nesërmen, me 30 mars, në dy vende të ndryshme, nga një rastesi të frikshme, babai juaj, motra juaj Milou, vëllai juaj Jean dhe vet Ju, ndaloheni nga Gjermanët.

Tetë ditë më vonë, ju arrini në Drancy (qytet francez) ku kushtet materiale dhe morale veç ishin shumë të rënda. (…) Me 13 prill, në orën 5 të mëngjesit, në stacionin hekurudhor të Bobigny, ju ngjiteni bashkë me nënën dhe motren tuaj në një vagon treni për kafshë dhe niseni per në Lindje. Me 15 prill, në mesnatë, nën britmat e ushtarëve SS, lehjeve të qenve, dritave qorruese, shkelni në rampen hyrëse të kampit Auschwitz-Birkenau. Hyni në ferr. Jeni 16 vjeçare, keni flokë të gjata të zeza, sy të kaltërt dhe jeni shumë e bukur.”

Ky pasazh e tregon si në film me sa përkushtim dhe metodë çmenduria njerëzore e fekonduar me ideologji politike e kalon një femi nga banka e shkolllës në dhomat e gazit.

Çmenduria u mund dhe më vonë u luftua me mish e me shpirt nga po ai femi që dhomat e gazit s’e treten. Ata sy të kaltërt, ato flokë të gjata dhe ajo vajzë e bukur i shërbyen njerëzimit dhe e përparuan emancipimin e gruas deri sot./ KultPlus.com

Kraki: Feminizmi kurrë s’ka pasë armiq më të fortë sesa feministet e sotit

Nezir Kraki

Gratë…

Kauza e të drejtave dhe lirive të gruas është shumë serioze që disa feministe mediokre të tallen me të.

Deri vonë as në Evropë gratë nuk kishin të drejtë vote dhe shpesh as të drejtë fjale. Në Francë atyre iu dha e drejta e votës tek në vitin 1946 dhe pavarësia bankare në vitet 80. Nga ajo kohë gjërat megjithatë kanë avancuar falë hapjes së mentaliteteve dhe sidomos falë anagzhimit të shumë aktivisteve që e kanë shenjuar shekullin 20.

Përpjekja vazhdon edhe sot por sot duket sikur gjërat nuk avancojnë më siç dhe sa do duhej. Sot kauzen e gruas e uzurpojnë disa oportuniste që në trajnimet ojq-iste vetquhen feministe.

Në realitet feminizmi kurrë s’ka pasë armiq më të fortë sesa feministet e sotit që nga thellësia e mediokritetit të tyre dhe varfëria intelektuale në raport me temat e kësaj kauze, veç sa e dëmtojnë këtë përpjekje fisnike.

Nga mosdije dhe nga ngutia për faktorizim, mbrotja e grave sot është kthyer në luftë për ndarjen e tyre nga pjesa tjetër e shoqërisë duke i zevendesuar edhe raportet miqsore me raporte armiqsore. Pretendimi se mashkulli me automatizem dhe në çdo rrethanë përbën rrezik për femren është absurditet dhe provë injorance. Sikurse është marrëzi pretendimi se komplimentimi i një femre për bukurinë e saj përbën ngacmim seksual. Janë me fat që s’jetojnë më ato aktivistet e vërteta të kauzes femrore e nuk shohin e dëgjojnë si nëpërkëmben sot përpjekjet e tyre fisnike nga komitat e feministeve të instagramit. E lumja Simone Veil…

Gratë s’kanë nevojë të mbrohen nga ato që frustrimin personal e kamuflojnë në kauzë publike kinse për altruizem. Gratë kanë nevojë veç të kuptohen nga gratë dhe burrat pa u izoluar në ‘ishujt imagjinarë’ të feminizmit injorant. Pa u barrikaduar në shoqëri duke refuzuar edhe kontaktin, edhe komplimentin edhe hijeshinë e sharmimit të papritur nga një shikim…

Mos i ofendoni gratë ju gra që gratë s’i kuptoni!/KultPlus.com

Kraki: Absurde që për festat që bien në vikend të pushohet në ditë pune

“Nëse kjo temë hapet në qeverinë aktuale dhe janë të përkushtuar që ekonomia të rimëkëmbet, atëherë duhet të shikohet se si të bëhet java nga shtatë në dhjetë ditë e jo nga shtatë në katër ditë”.

Profesori i shkencave politike në Paris, Nezir Kraki, ka thënë se është absurd fakti që Kosova pushon në Ditën e Evropës, kur një gjë të tillë nuk e bëjnë as vendet anëtare të Bashkimit Evropian.

Në  Klan Kosova, ai ka thënë se nëse Qeveria aktuale është e përkushtuar në rimëkëmbjen e ekonomisë, atëherë duhet të shikohet se si të bëhet java nga shtatë në dhjetë ditëm e jo nga shtatë në katër ditë.

“Dita e Evropës nuk është festë në asnjë vend këtu në Bashkimin Evropian – në Francë të paktën jo dhe nuk është as ditë pushimi”.

“Kur festat zyrtare bien në vikend, nuk zëvendësohen në ditë punë. Kalendari i ditëve festive llogaritet në janar dhe jo një javë para festës”.

“Është absurditet i llojit të vet që ditët festive që bien në vikend të hiqen nga kalendari i ditëve punës, shkaktohet humbje e madhe në sektorin publik dhe privat”.

“Nuk e di që ka shembull tjetër diku që ditët festive rikuperohen kështu. Nëse kjo temë hapet në qeverinë aktuale dhe janë të përkushtuar që ekonomia të rimëkëmbet, atëherë duhet të shikohet se si të bëhet java nga shtatë në dhjetë ditë e jo nga shtatë në katër ditë”./ KultPlus.com

Kraki: Kur për 20 vjet ke vjedhë në bandë politike, je kravatu falë bandave, madje ke vjedhë edhe n’statujat e heronjve, kush te merr seriozisht

Nezir Kraki

Kur për 20 vjet ke vjedhë në bandë politike, je kravatu falë bandave, je pasuru e qytetnu falë hajnisë e krimit, je shkollu e doktoru nga dhe për bandat, ke vjedhë e vjelë edhe spitalet e shkollat e madje ke vjedhë edhe n’statujat e heronjve…

…kush te merr seriozisht kur e ben opozitarin n’Kuvend o argat i dreqit!

Qyrranat që as nyjen e kravates s’dine me e lidhë i kërkojnë llogari Donika Gervalles e Albin Kurtit « per t’miren e vendit ». Te atij vendit që kund vend s’i lanë e kurrë vend s’e lanë me u bë. Të atij vendit që e vodhen dhe e zbrazen pa fijen e marres e n’fund edhe Serbisë për pak sa s’ia rikthyen.

Ikni o qesharakë e dilni përballë pasqyres para se t’i dilni popullit n’televizor si bisha e si analfabetë aksidentalisht t’gjetun n’Kuvend.

Qyrranat që as nyjen e kravates s’dine me e lidhë i kërkojnë llogari Donika Gervalles e Albin Kurtit « per t’miren e vendit ». Te atij vendit që kund vend s’i lanë e kurrë vend s’e lanë me u bë. Të atij vendit që e vodhen dhe e zbrazen pa fijen e marres e n’fund edhe Serbisë për pak sa s’ia rikthyen.

Ikni o qesharakë e dilni përballë pasqyres para se t’i dilni popullit n’televizor si bisha e si analfabetë aksidentalisht t’gjetun n’Kuvend./ KultPlus.com

Kur jeta tretet…

Poezi nga Nezir Kraki

Kur jeta tretet,
Terreve të zhgënjimit,
Niset drejt asgjësë,
Rrugëve që s’çojnë askund,
Rrugëve ku askush s’të pret…
Mision i pamundur duket rikthimi.
Ikja nga asgjëja,
Kthimi nga askundi,
Largimi nga askushi,
Rikthimi te vetja.

         Mos shko pra shumë larg!
…larg vetës tënde.
Zhgënjehu herët e n’afërsi!
Se vjen një moment,
Kur as ‘vetja’ më s’të pret,
E nga asgjëja në asgjë,
Nga askundi në askund,
S’është jetë më,
Është vetmi. / KultPlus.com

Kraki: Drenica nuk doli nga dheu në luftën e fundit, ajo ishte në luftë prej vitit 1912 kur Serbia e pushtonte Kosovën

Nga Nezir Kraki

Drenica…

Viteve të fundit Drenica shpesh është përballë me fushata linçuese sidomos shkaku i bindjeve të saja politike të pasluftës.

Ajo shpesh përqeshet edhe për ‘prapambetjen’ e saj në raport me zonat tjera të Kosovës dhe banorët e saj padrejtësisht stigmatizohen nga ‘gjeneratat jugosllavizuese’ të qyteteve me solitera.

Po, Drenica është e prapambetur sepse në ato treva kurrë jugosllavizmi as serbizmi nuk lulëzuan. Ato treva u menjanuan nga partia komuniste dhe u lanë jasht çdo investimi kapital. Drenica gjatë një shekulli ishte e denuar nga secili pushtet e secili pushtues. Madje ishte e linçuar edhe nga shqiptarët e bashkim-vllaznimit.

Me fjalë tjera, Drenica nuk doli nga dheu në luftën e fundit. Ajo ishte në luftë prej vitit 1912 kur Serbia e pushtonte Kosovën e lënë nga Otomanët. Prandaj Drenica ishte n’takim me historinë kur terrori serb e kaloi çdo kufi. Prandaj në ato treva kishte Adem Jashara e trima tjerë që s’ishin rritë nën dardhen e bashkim-vllaznimit jugosllav por e kishin luftu atë pa pushim dhe kishin vuajt prej tij.

Prandaj heroizmi vetmohues i Jasharajve nuk duhet të shihet si risi sepse Drenica gjithmonë ka qenë heroike dhe vetmohuese. Ajo meriton respekt dhe përkrahje, jo linçime e tallje.

Unë jam nga Juniku i Dukagjinit dhe jam rritë me tregimet e heroizmit të Drenices. Ndoshta as 10 vjeç s’kam qene kur e dija me saktesi kush ishte Shaban Polluzha, falë librave dhe tregimeve të Bacës tim.

Edhe sot e mbaj po atë respekt e admirim për atë rajon trim e t’përvuajtur. Për ata njerëz që zgjodhen ‘prapambetjen’ dhe s’u bënë kurrë argatë të dreqit. Për Adem Jasharin e secilin trim që s’pranoi as Jugosllavine as Serbinë. / KultPlus.com

Kraki: Si shqiptarë historinë e kemi, por për t’ardhmen kurrë ujdi s’kemi arritë

Shkruan Nezir Kraki

S’jemi NJË por një nga një

Kombi shqiptar ende është n’formim e siper prandaj bashkimi ‘gjeografik’ nuk mund të ndodhë së shpejti.

Kur them ende n’formim, nënkuptoj mendësi dhe projekt të përbashkët ende të padefinuar. Sepse kombet i krijon vizioni për t’ardhmen më shumë se historia edhe pse historia ka peshë të madhe pikerisht në përcaktimin e projektit të përbashkët, mendësisë kolektive, ndjesisë së përkatësisë.

Si shqiptarë historinë e kemi por për t’ardhmen kurrë ujdi s’kemi arritë sepse e tashmja vazhdimisht na ka nxjerrë jasht projektit kolektiv, jasht vizionit përbashkues. Kjo është edhe arsyeja pse ne krenohemi me historinë dhe turpërohemi me të tashmen. Tash i kemi dy opsione:

– ta vazhdojmë dhe ta mbyllim ciklin e kombformimit si shqiptarë, pavarësisht ku gjendemi gjeografikisht dhe t’ia mendojmë një t’ardhme t’përbashkët historisë sonë t’përbashkët ?! Apo…

– të heqim dorë nga historia dhe ta konsiderojmë si normale idenë sipas së cilës kombet krijohen me nënshkrime politike, aty per aty, në çdo moment?!

Opsioni i parë nuk nënkupton bashkim shtetesh por bashkim mendësishë në synime – Besëlidhje dmth, sepse pa u bashkuar shqiptarët n’mendje njëherë asnjë bashkim s’ka kuptim. E ne n’mendje ende nuk jemi NJË, jemi një nga një dhe këtu gjendet sqarimi i dështimeve tona si shtete dhe si shoqëri. Një nga një dhe secili për veten e vet.

Opsioni i dytë mund të imponohet nga koha dhe sa më shumë të zgjasin dështimet tona si shtete aq më e thellë do jetë kriza jonë identitare si komb. Nese ndodhë kjo, dhe sinjalet e para veç hetohen tashmë, atëherë kombi shqiptar nuk do formohej kurrë plotesisht.

Sidoqofshin fatet tona, qendroj i bindur se shqiptarët meritojnë të krenohen edhe me të tashmen e tyre, jo veç me historinë.

Prandaj na duhet një Besëlidhje e re./ KultPlus.com

Ura

Poezi nga Nezir Kraki

Te ajo ura ma s’kam shku,

Se t’merzitne s’du me e pa,

Me ia pa gurtë tuj vajtu,

Për ata sy e atë sharm tuj qa.

Se edhe ma e bukra urë

Ngryset, mbetet pa magji,

Kur hija jote mungon mbi ujë,

E hapi yt nuk shkel përmbi./ KultPlus.com

Kraki: Edhe regjimet më brutale e më të forta kanë rënë pikërisht kur popujt ‘nuk mund të qëndronin më aty ku i kishin lënë e harruar’

Profesori universitar në Francë, Nezir Kraki nëpërmjet rrjeteve sociale ka reaguar sot pas zgjedhjeve që u zhvilluan ditën e djeshme. Sipas Krakit dje u rikthye shpresa dhe dinjiteti.

Kraki ndër të tjera shprehet se edhe regjimet më brutale e më të forta kanë rënë pikërisht kur popujt ‘nuk mund të qëndronin më aty ku i kishin lënë e harruar’.

Ky është statusi i plotë i Nezir Krakit:

Dje u rikthyen shpresa dhe dinjiteti

Erdhëm deri këtu sepse aty ku ishim s’mund të rrinim më.

…thoshte René Char në një tekst monumental me titull « nga momenti në moment ».

Populli i Kosovës u mobilizua masivisht për ndryshimin sepse ashtu siç ishte s’mund të duronte më. Aty ku e kishin lënë e harruar s’mund të qëndronte më.

Është e vërtetë që njeriu duron më shumë se guri por dallimi është se guri nuk ka vetëdije për revoltë dhe as instinkt për mbijetesë. Njeriu i Kosovës i ka të dyja këto veti dhe këtë e faktoi dje. Dje njeriu i nëpërkëmbur i Kosovës tregoi se është i aftë të heq dorë nga parimet partiake në favor të parimeve njerëzore, në favor, thjesht, të dinjitetit njerëzor. Dje votuesi i lirë u çlirua përfundimisht nga presionet partiake dhe u pavarësua në mendim e synim. Dje iu rikthye edhe kuptimi nocionit të legjitimitetit, nocion aq i panjohur për tuxharët e vullnetit qytetar, të cilët politikën e shohin veç si pazar korridoresh. Sepse s’mund të këtë demokraci funksionale pa u respektuar lidhja burimore e legjitimitetit të atyre që qeverisin. E ajo lidhje është vota, është liria e zgjedhjes.

Miq, edhe regjimet më brutale e më të forta kanë rënë pikërisht kur popujt ‘nuk mund të qëndronin më aty ku i kishin lënë e harruar’. Edhe në demokraci vlen i njëjti parim. Ekziston një vijë e kuqe në brendinë tonë e cila nuk na lejon të heqim dorë nga vetja. Qindra mijëra qytetarë të Kosovës dje iu rikthyen vetes së tyre dhe s’lejuan të kalohej ajo vijë. Sepse ajo është vija përtej së cilës s’ka më as dinjitet, as liri dhe as shpresë.

Prandaj dje u rikthyen liria, shpresa dhe dinjiteti i secilit.

Prandaj dje nuk fitoi politika as partitë por fitoi njeriu i Kosovës i cili vendosi ta rimarrë fatin e vet në dorë duke mos qëndruar më aty ku e kishin lënë.

Urime cikli i ri. Cikli i bërjes. / KultPlus.com

Nezir Kraki: Analizat e terrasave me makiato

Profesori universitar në Francë, Nezir Kraki nëpërmjet rrjeteve sociale ka komentuar ngritjen e bandave politike, teksa sipas tij kësaj kategorie të shoqërisë i kanë ndihmuar gazetarët të cilët nuk e ushtrojnë si duhet profesionin e tyre, shoqëria civile dhe pseudo-analistët, shkruan KultPlus.

Ai ka përmendur edhe analistët kosovar, të cilët i ka cilësuar si analista të terrasave me makiato, që nuk dinë dhe janë të nënshtruar.

KultPlus ua sjell të plotë shkrimin e Nezir Krakit:

Analizat e terrasave me makiato

Ose argatët thashethemça

Asfiksimin e Kosovës këto 21 vite e kanë bërë bandat politike por ato kurrë s’do kishin pasë kaq sukses pa ndihmen e argatëve nga mediat dhe një pjese te shoqërisë civile.

Dhe kur gjendesh perballë argatëve të bandave politike nuk kerkohet të jesh gjeni që ta kuptosh se ata s’kanë as mendim, as integritet por veç mision. Misioni i tyre mbetet ruajtja e rehatisë dhe favoreve që argatllëku i tyre ua ka siguruar nder vite. Armiku i tyre absolut mbetet ndryshimi dhe normalizimi i politikberjes.

Prandaj gazetari argat raporton veç trillime dhe montime të padenja duke e dhunuar zanatin fisnik të gazetarisë.

Prandaj argati analist ka si te vetmin burim trillimet dhe thashethemet e gazetarit argat. Dhe kështu krijohet Liga e të ligjeve, e atyre pa guxim dhe pa kurriz.

Prandaj analizat e tyre janë analiza të terrasave me makiato që s’e kanë asnjë vlerë as raportuese (sepse gazetari mashtruese) as analitike (sepse analiza me porosi).

Si t’i flas pastaj unë kësaj kategorie për esencen e politikës si vokacion, si angazhim vetmohues në shërbim të tjetrit?!

Si t’i flas unë për legjitimitetin personit që zen poste qeverisëse veç me pazare politike, në dhunim të votës dhe vullnetit qytetar?!

Si të diskutoj unë rreth kontratës sociale të Jean Jacques Rousseau me ata që e njohin veç një lloj kontrate – kontraten me bandat politike për mbrojtjen dhe vazhdimin e kapjes, në kurriz të një populli të tërë?!

Thjesht, si të shkëmbehen mendime me ata qê s’kanë as guxim as mendim?

Megjithate, të tillëve duhet t’u dilet përballë, me urtësi dhe argumenta. Duhet t’u thuhet se janë veç ana tjetër e të keqës së njejtë.

Të tillëve duhet t’u tregohet që s’janë legjitimë as në zanatet e tyre e as në debatet tona.

Mënyra më e mirë që këta të ndalen është vota. Vota që prodhon qeveri legjitime. Një shtet funksional me qeveri legjitime është krejt çka këta nuk duan të kemi.

Besoj më kuptuat për nesër… / KultPlus.com

Kraki: Prishtina, aty ku gjithçka gjen përveç oksigjenit, ujit dhe luleve

Nezir Kraki, profesori Universitar në Paris – EstCreteil (UPEC), Francë është bërë një zë i fuqishëm dhe përkrahës i çështjeve jetike për qytetarin dhe vendin, shkruan KultPlus.

Nezir Kraki ështё person i njohur në opinion pёr veprimtarinё e tij ndёr vite. Ai me punёn dhe aktivitetin e tij, tё publikuar nё media nё vijimёsi ka dëshmuar mendim dhe qёndrim tё guximshёm lidhur me problemet e mёdha kombёtare, shtetёrore e shoqёrore.

Përmes rrjeteve të tij sociale ai është gjithmonë afër publikut për të ndarë opinionet e tij.

Ditën e djeshme, Kraki ka ateruar në Prishtinë dhe ballafaqimi me kryeqytetin e ka shtyrë të shprehet se Prishtina është një vend gjithçka gjen përveç oksigjenit, ujit dhe luleve.

“Prishtina, aty ku gjithçka gjen përveç oksigjenit, ujit dhe luleve.

Sa herë vi n’Prishtinë më duket që jam ne nje qytet emergjent te perkohshem i cili do rrafshohet sapo te jete gati qyteti i vërtetë, ai i jetueshemi.

Nejse…s’di pse mu kujtu Shpendi me ato idetë « suedeze » per mbrojtjen e ambientit kur bente fushatë. Eh!”, e përfundon Kraki mendimin e tij me një thumb për kryetarin e Prishtinës. / KultPlus.com

Kraki: E ardhmja e qytetarit të Kosovës rifillon çdo mëngjes me instinktin për mbijetesë

Profesori Nezir Kraki nëpërmjet një postimi ka reaguar për pakon e rimëkëmbjes ekonomike, shkruan KultPlus.

Ai ka kritikuar mënyrën se si Qeveria e Kosovës i ndihmon qytetarëve të saj në kohë pandemie nëpërmjet marrjes së parave të kontributit pensional. Sipas tij, kjo do të thotë që po cënohet e ardhmja e popullit mirëpo, në Kosovë nuk ekziston as e tashmja, meqë e gjithë jeta është një përpjekje për mbijetesë.

KultPlus ua sjell të plotë reagimin e Nezir Krakit:

Ç’i duhet e ardhmja vendit pa të tashme?

Shumë vende janë prekur brutalisht nga koronavirusi por asnje qeveri deri sot nuk ka propozu ide më absurde per rimekembje e ndihmë sesa qeveria jolegjitime e Kosovës përmes zbrazjes së kursimeve pensionale.

Dhe absurdi merr proporcione tragjike kur dihet që kursimet pensionale te popullit te Kosoves jane nder me te ultat ne Evropen gjeografike.

Megjithate, asgjë e çuditshme! Ky është rezultati logjik i 20 viteve vjedhje e dhunimi te dinjitetit kolektiv te nje populli te dorezuar i cili ka hequr dore nga e ardhmja.

Po, e ardhmja. Sepse kursimet pensionale janë te menduara per te ardhmen por ne vendet ku as e tashmja nuk ekziston, mbijetesa dita-dites është e ardhmja. E ardhmja e qytetarit te Kosoves rifillon çdo mengjes me instinktin per mbijetese.

Prandaj edhe 10 euro shihen si dhuratë hyjnore per ta vazhdu jeten edhe nje dite më shumë derisa bandat politike kcejnë nga pazari në pazar për poste e për privilegja asnjehere te merituara.

Dhe fasin për rimëkëmbje duke pretendu se ajo arrihet me ligj. Jo o idiotë, dinamizmi ekonomik dhe kultura politike nuk behen me ligje por me vullnet per t’i sherbyer interesit kolektiv. Ikni nga absurditeti i trustit dhe dilni nga logjika e zhvatjes nëse i keni dy fije mend e dy miligram integritet moral e personal. / KultPlus.com

Kraki: Me zhgënjim na duhet të pranojmë që shtet kurrë s’bëmë, sepse jemi veç shtet-prishës të ndarë e të pangopur

Intelektuali shqiptar që vepron në Paris, Nezir Kraki ka reaguar nëpërmjet një postimi në facebook për unfikimin dhe gjendjen e shqiptarëve që nga 28 Nëntori e deri sot, shkruan KultPlus.

Nëpërmjet postimit ai ka shprehur mendimet e tij për gjendjen e dy shteteve shqiptare, mungesën e bashkimit të shqiptarëve rreth një vizioni të përbashkët dhe zinë që sipas tij duhet ta mbajmë, për shkak të dështimeve dhe mos vazhdimësinë e qëllimeve të individëve që dhanë kontribut në pavarësimin e Shqipërisë.

KultPlus ua sjell të plotë reagimin e Nezir Krakit:

28 Nëntori 1912 është data kur shqiptarët vendosën të bënin shtet. Ishte vizion i qartë në ato kohë të turbullta.

Nga ajo datë e deri sot asnjëherë më shqiptarët s’u morrën vesh rreth një vizioni apo projekti të përbashkët.

Sot me zhgënjim na duhet të pranojmë që shtet kurrë s’bëmë sepse jemi veç shtet-prishës të ndarë e të pangopur. Të shitur e të stërshitur si kurrë më parë.

Sot i kemi 2 shtete shqiptare dhe për çudi këto janë 2 shtetet më të vonuara n’Evropë, janë dy vrima të zeza që nxihen e nxihen, pa vizione e pa qellime, të prira nga udhëheqës të paudhë.

Sot Shqipëria e turpëron çdo shqiptar sepse është kthyer në ferr e burg për secilin që dora e partisë-shtet s’e ushqen. Shqipëria sot është vendi që duhet lëshuar jo vendi që të pret.

Për Kosovën as që mund të flitet. Kjo Kosovë që nga autonomia kaloi n’pavarësi e nga pavarësia n’autonomi. Mungesë vizioni pra. Mungesë projekti të përbashkët.

Sot duhet të mbajmë zi për dështimet tona dhe të turpërohemi për dhunimin e vizionit të burrave të asaj dite n’Vlorë.

Urgjentisht na duhet ta rigjejmë njëri-tjetrin rreth një projekti të madh që as vitet as shekujt s’mund ta lëkundin. Se nuk ka vizion as shtet nga bandat shtet-prishëse as nga llavat me ujq të pangopur. / KultPlus.com

Feja jonë jemi vet ne

Nga Nezir Kraki

Si Shqiptarë, shekujt i kemi kaluar n’luftë për mbijetesë. N’vuajtje gjithmonë kemi qenë të një feje sepse mbijetesën e kemi pasë sfidë të përbashkët. Edhe armiku gjithmonë na ka parë si të tillë, si një tërësi, prandaj na ka pasë frikën. Zotin e kemi ditë për Zot edhe pse kurrë s’jemi pajtuar me fatin që na kishte rezervuar si populli më i vuajtur i këtyre trevave. E kemi lutur me dhe pa libra fetarë, i jemi drejtuar sinqerisht në gjuhën tonë të bukur e të thjeshtë, shpesh edhe pa fjalë, pa udhëzime e predikime. Pavarësisht rrethanave, asnjëherë s’e kemi harruar gjestin e natyrshëm e njerëzor të shikimit nga qielli, nga ajo forcë e pashpjegueshme por e plotfuqishme. Kurrë s’jemi tallur me të.

Por…jetën mbi Tokë e kemi pasë jo të qetë, asnjëherë të rehatshme. Historisë kemi udhëtuar me barrën e traditës, kulturës, zakoneve e parimeve tona të mbledhura kujdesshëm ndër shekuj, herë duke i përmirësuar e përshtatur ato, herë duke i braktisur disa nga to kur i kemi parë si pengesë në rrugën e përparimit tonë. I jemi gjetë njëri-tjetrit aq sa e mundur ka qenë.

Kemi ardhë në shekullin e XX-të me kujtesën kolektive të mbushur me festa e me rite sa pagane aq edhe fetare. Kemi ndarë çdo gëzim e hidhërim bashkë, qoftë n’Bajram, n’Krishtlindje, n’Ditën e Verës apo n’Darkën e lamës. Çdo datë të shenuar e kemi pritë me haré dhe e kemi përdorë si energji bashkimi pikërisht në luftën tonë për mbijetesë dhe në rrugëtimin tonë të përmotshëm drejt lirisë.

Me fjalë tjera, armiq kurrë s’i kemi pasë fetë, as kultet, as paganizmin. Kurrë luftë fetare s’kemi bërë. Prej që jemi këndejpari armiq i kemi pasë pushtuesit e të gjitha feve.

Hoxha e prifti kanë qenë pjesë e odave dhe e pleqnive tana, kanë qenë pjesë e luftës sonë të përbashkët. Kanë qenë pjesë e frymës kolektive të mosnënshtrimit ndaj pushtuesve.

Nuk dua të keqkuptohem as kur shkruaj sinqerisht rreth disa problematikave me doza fetare. Në ASNJE rast nuk ka te unë urrejtje apo dashakeqësi ndaj cilësdo fe, apo cilitdo person që praktikon fetë. Halli im i parë është fati ynë si vend, si shtet, si komb. Prandaj mendoj se feja jonë e përbashkët jemi vet ne, dhe fati ynë duhet të na udhëzojë në sjelljet tona. Përparimi ynë drejt një jete më të mirë dhe me dinjitet duhet të jetë projekti ynë i përbashkët.

Ju garantoj që e di çka thonë Kurani e Bibla, s’ka nevojë t’ma kujton askush. E di që praktikat tona dhe festimet tona kurrë s’janë përputhë 100% me udhëzimet fetare. A e dini pse s’janë përputhë? Se asnjë libër, sado i shenjtë të ketë qenë ai, asnjë udhëzim fetar, nuk mund të na sqarojë neve rrugëtimin tonë historik me aq shumë tradita e rituale, me aq shumë vuajtje, me aq shumë kombinime dhe me aq shumë harmoni. Feja jone e vërtetë jemi vet ne, të gjithë së bashku, me krejt çka kemi n’zemer dhe n’kujtesë.

Prandaj edhe Bajramat dhe Krishtlindjet i kemi parë gati si festa jofetare sepse vetëm ashtu i kemi perceptuar si festa të të gjithëve, si festa bashkuese, pa dallime kulti. Dhe pikërisht kjo ka bërë që festat e tilla t’i rezistojnë kohës e të jenë momente gëzimi edhe n’familjet pa asnjë praktikë fetare strikte.

Kjo na dallon nga popujt e tjerë që praktikojnë fetë tona. Kështu duhet të mbesim. T’i perngjajmë vetës tonë, askujt tjetër. Para se t’i flasim Zotit le t’i flasim më mirë njëri-tjetrit pastaj edhe Zoti na sheh ndryshe.


Ps. Shkruar para një viti. Ripostim me disa ndryshime minimale. / KultPlus.com

Shkolla ta mëson jetën, feja vdekjen

Nga Nezik Kraki

Pa asnjë tentim apo dëshirë për polemikë, thellësisht mendoj që dallimi në mes shkollës dhe fesë është bazik:Shkolla mëson dhe aftëson për jetën (vullnet)

-Feja mëson dhe përgatit për vdekjen (frikë)
-Tash, cila i duhet më shumë një rë riu, jeta apo vdekja, ëndrra për më mirë në Tokë apo frika nga zjarri i ferrit në Qiell? Shembulli i një qytetari të suksesshëm dhe të dobishëm në shoqëri apo shembulli i një të stagnuari që projekt jetësor e ka “vdekjen e suksesshme”?

Kam respekt për secilën fe edhe pse ato i krijoi njeriu për kontrollin e njeriut. Zoti nuk ka pasë kurrë ambicie politike apo kontrolluese. Poashtu, mendoj se fetë e kanë ndihmuar në disa momente njerëzimin të organizohej apo të qytetërohej por asnjëherë s’e kanë lejuar njeriun të çlirohej.

Sot jemi në hall si t’ia dalim që të jetojmë normalisht, në shoqëri e rreth me individë të përgjegjshëm dhe të lirë. Nuk kemi kohë ta studiojmë vdekjen se ferrin e kemi këtu dhe këtë ferr duhet ta përmirësojmë.

Nuk më duhen asgjë personat e sjellshëm pas vdekjes. I dua të sjellshëm dhe të suksesshëm para vdekjes. Dua fëmijë të urtë e të suksesshëm tash, që jeta e tyre të nisë me ëndrra që mund të realizohen. Dua fëmijë që do ta përmirësojnë ferrin në tokë dhe do përpiqen për jetë të susksesshme, jo fëmijë që veç do konstatojnë mangësitë e kësaj bote duke shpresuar në “vdekje të suksesshme”.

Çka i duhet njohuria frikësuese e zjarrit dhe e denimeve hyjnore një të riu sot? A janë familja dhe shkolla ata që duhet t’ia mësojnë atij bazat e sjelljes në shoqëri?

Atëherë, një i ri që ka familje dhe/ose shkollë ku edukohet, nuk ka nevojë për mësim përmes frikës as për mësim për vdekjen. Jam i idesë se edhe njohuritë rreth feve duhet të mësohen në shkolla, por si njohuri jo si praktikë. Dhe kur secili të jetë 18 vjeç e sipër atëherë le te çmenden nëse duan.

Ndërkohë, në pritje të vdekjes, a na lejoni të jetojmë ju lutëm dhe ta tregojmë veten në këtë jetë? Dhe, mos i flisni fëmijëve për vdekjen as për gjëra që njeriu kurrë s’i kuptoi.

…Sepse vdekja kurrë s’mund të jetë projekt jetësor.
Zoti ju paftë! / KultPlus.com

https://www.facebook.com/nkraki/posts/10224751807962198

Kraki: Ju e vlerësoni prerjen e kokave, unë me përbuzje pshty në surratin e secilit barbar

Shkruan Nezir Kraki

Nuk është turp mos me ditë. Turp është mos me pranu me msu.

Sepse, siç thotë populli ynë i dashun « tupani bjen per ata që kanë vesh ».

E unë s’kam zgjidhje per ata që s’kanë as vesh me degju, as sy me lexu e as mend me kuptu.

Shkrimet e mia janë 100% të miat dhe dijeni që edhe kur flas per Francën ne fakt jam duke fol për neve shqiptarët.

Nëse e kuptoni thelbin e asaj qe them, bravo! Nëse jo, s’ka dert.

Ju luftoni per urrejtje, une luftoj per liri.

Ju e vlerësoni prerjen e kokave, unë me përbuzje pshty në surratin e secilit barbar.

E kam thënë publikisht që armiku im është injoranca. Injoranca është armik i islamit poashtu. Armik i kombit gjithsesi.

Kur them bojkotojeni injorancen e jo Francen nuk e kam me e shpetu Francen nga bojkoti por me e çliru trunin tuaj nga terrori qe shkakton mosdija. Se, pasha juve, s’ka fe as profet që i do injorantët. Kështu që, ju jeni të fundit në çdo listë, edhe në Tokë edhe në Qiell.

Permiresojeni bile pak vendin e juj ne Tokë e mesoni diçka njerezore se n’xhenet s’keni me m’taku. Unë as n’xhenet s’pranoj te jem me kokeprerës.

Neser e bej nje shkrim per « xhihadistet e fejsbukut si dhunues te islamit» dhe për perkrahesit e barbarise permes teorise « ai profi e ka lyp ».

Ndërkohë, si kofshin vofshin!/ KultPlus.com

Kraki: Çka e dallon intelektualin e dobishëm për shoqërinë nga intelektuali i rrezikshëm për shoqërinë?

Profesori Nezir H. Kraki, ligjërues i shkencave politike në Universitetin e Parisit, njëkohësisht një zë i fuqishëm dhe përkrahës i çështjeve jetike për qytetarin dhe vendin, duke e parë mënyrën se si fjala “intelektual” përdoret vend e pa vend, ai ka bërë një krahasim në mes të intelektualit të dobishëm për shoqërinë dhe intelektualit të rrezikshëm për shoqërinë.

 “Çka e dallon intelektualin e dobishëm për shoqërinë nga intelektuali i rrezikshëm për shoqërinë?
– guximi me mendu dhe,
– guximi me fol
Shyqyr që fola dje e tani dolën nga skutat « intelektualet » që s’kanë guxim as lirinë e tyre ta mbrojnë”, ka shkruar Kraki.

Nezir Kraki ështё person i njohur në opinion pёr veprimtarinё e tij ndёr vite. Ai me punёn dhe aktivitetin e tij, tё publikuar nё media nё vijimёsi ka dëshmuar mendim dhe qёndrim tё guximshёm lidhur me problemet e mёdha kombёtare, shtetёrore e shoqёrore.

Prof. Nezir H.Kraki, si intelektual është  i angazhuar me pjesëmarrje aktive në fushën publike. Madje angazhimi i tij ka qenë më gjithëpërfshirës me qëllim që të mobilizojë opinionin publik për çështje me rëndësi publike, por edhe për raste të veçanta që mund të kthehen në model për drejtësinë publike, padrejtësinë publike, apo mosdrejtësinë publike. / KultPlus.com

‘Pasurinë na vodhën, ëndrrat na i dhunuan edhe Amerikën n’Serbi e çuan, idiotat’

Nga Nezir Kraki

Pavarësinë e pezulluan,
Luftën e ndoten,
Heronjtë i tradhëtuan,
Trimat i dorezuan n’Gjykata,
Pasurinë na vodhen,
Ëndrrat na i dhunuan,
Aleatet na i humben,
Kosovën e izoluan, e zbrazen…
e serbizuan,

Dhe si mbyllje të ciklit zhbërës, edhe Ameriken n’Serbi e çuan, idiotat.
Tash gjithë ditën bërtasin e propagandojnë qorrazi kinse Kosova po fiton dhe po forcohet. Janë aktivizu me argatë e me servila në fejsbuka e emisione me na tregu perrallat grenelliane të një cirku turistik që injorantët e shohin si diplomaci. / KultPlus.com

Kosova pranon të identifikohet si zonë gjeografike, i thotë botës: Prit se ende s’jam shtet

Nga Nezir Kraki

Boll fola e pak u kuptova…

Pike per pike siç e kam paralajmeru ndodhi:
– Kosova heq dore nga shtetesia e saj dhe pranon te identifikohet si zone gjeografike
– Serbia e forcon rikthimin e saj ne zemer te pasurive dhe fatit te Kosoves
– Kosova pranon te mos kerkoje me njohje as pranim ne organizata boterore apo rajonale, dmth Kosova i thote botes « prit se ende s’jam shtet »

Dhe si trofe per komiten tone turistike:

– Serbia pranon njohjen e diplomave dhe angazhohet per gjetjen e te zhdukurve, atyre qe jane zhduke kur Vuçic ishte minister i Millosheviçit.

Ah po! Serbia poshtu angazhohet te mos kerkoje çnjohjen e Kosovës. Dmth procesi i çnjohjeve ka marre aq permasa sa qe Kosova pranon te mos kerkoje njohje nga rreziku se mund t’i humb edhe ato qe ka deri tash.

Sot miq Kosova e zyrtarizoi statusin e saj te ri te krahines autonome brenda Serbise.

Dhe krejt kjo na ben vaki neve pa pase asnje nevoje per marreveshje te tilla.

(Teksti është publikuar pa ndërhyrje) / KultPlus.com

S’jam normal…

Nezir Kraki

S’jam normal thash dhe s’du me qenë,
Se n’normalitet pasion nuk gjen,
S’gjen as imagjinatë, s’gjen as çmendi,
Madje aty s’gjen as knaqësi…

E unë jam ku është çmendia.
Se aty e kam frymëzimin,
Aty ku shpirti revoltohet,
Nga del zjarri që ndez guximin.

Aty m’gjeni pra nëse m’kërkoni,
Te guximi me ëndrru,
Te guximi me pasë pasion
-e pasion me jetu.
Te guximi poetisht me dashtë,
-se n’dashni është guximi,
Te guximi me e ndal kohën
-për sharmin e një shikimi./ KultPlus.com