Sot mbahet koncerti për Ditën Ndërkombëtare të Rock n’ Roll

Sot, Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sportit organizon koncert ku do të performojnë Florent Abrashi, Mitrovica Rock School dhe Nuclear Doom, shkruan KultPlus.

Koncerti do të mbahet në hapësirën e parkingut të vogël të Ministrisë së Kulturës, Rinisë dhe Sportit, në Prishtinë, nga ora 19:00.

Ndër themeluesit e rrymës ishte dhe legjendari Elvis Presli (Presley), i cili u bë idhull i adoleshentëve dhe të rinjve.Stili i veshjes, manierat dhe lëvizjet e tij u bënë model imitimi.

Në fillim të viteve 1960, doli një stil i ri rokenrolli , pop-rock-u.

Dekada e fundit është konsideruar epoka e artë në zhvillimin e kulturës së rok-ut. / KultPlus.com

Bashkë me Jericho-n, madhështia e muzikës rock ‘rikthehet’ me këngën “Në garë për qeveri”

Grupi “Jericho” është rikthyer fuqishëm pas tre viteve, duke publikuar këngën e tyre të re me titullin “Në garë për Qeveri”, shkruan KultPlus.

Muzika “rock” njihet prej kohësh si një lloji i zhanrit përmes së cilës është synuar gjithnjë që të përçohet mesazh i fortë në shoqëri, gjë që nuk mungon edhe në “rikthimin” e grupit JERICHO.

Jericho përbëhet nga: Petrit Çarkaxhiu, Leonard Canhasi, Edmond Gjinolli dhe Visar Rexha, derisa në këtë videoklip janë parë në ‘double-bass’ Enver Muhamedi dhe në ‘drums’ Ekin Cengizkani.

KultPlus ua sjell videon edhe tekstin e këngës më poshtë.

Në garë për qeveri

Zgjohu dhe vish një fytyrë të re
Buzëqesh, jeto plot lumturi
Vrapo kërko një sfidë te re
Lufto t’jetosh plot kënaqësi

Ref:

Duhet të blesh makinë më t’mirë
Ndërto shtëpi me një pishinë
Po pate edhe një dëshirë
Vrapo në garë për qeveri

Duhet të bleshë edhe një makinë më t’mirë
Ndërto edhe një shtëpi me një pishinë
Nuk mjafton të keshë veç edhe një dëshirë
Vrapo të fitosh në garë për qeveri /KultPlus.com

Kthim në kohë, yjet e rock-ut në fëmijërinë e tyre (FOTO)

Yjet e rokut kanë një prani madhështore e befasuese, një cilësi ylli që i jep një lloj shkëlqimi talentit dhe aftësive të tyre, transmeton KultPlus.

Më poshtë do të gjeni disa fotografi të yjeve të njohura të rok muzikës kur ata ishin fëmijë:

Paul McCartney

Jimi Hendrix

Bjork

John Lennon

Diana Ross

John Lydon

David Bowie /KultPlus.com

‘Elita 5’ rikthehet pas disa vjetësh, publikohet kënga e re (VIDEO)

Elita 5′ ka sjell këngë të re për fansat e tyre, pas disa vjetësh pauzë në muzikë.

Rok-grupi i famshëm nga Maqedonia kanë publikuar të premten këngën me titull “Lamtumirë”.

Kënga është një baladë e cila si shumë të tjera të grupit, i dedikohet dashurisë. Kënga është publikuar vetëm në versionin audio, ndërkohë, nuk dihet nëse asaj do t’i bashkëngjitet edhe videoklipi.

Elita 5 është një grup rok shqiptar, i formuar në Tetovë në vitin 1988. Grupi konsiderohet një pionier i rok-ut shqiptar dhe këngët e tyre kanë një bazë shumë të madhe fansash në trojet shqip-folëse.

Disa prej hiteve të Elita 5 janë: “E urrej shiun”, “Al Kapone” dhe “Faleminderit”. / KultPlus.com

24 vite nga publikimi i albumit të grupit muzikor Metallica

Ishte 18 nëntori i vitit 1997 kur rok grupi i njohur, Metallica i gëzuan dashamirët e muzikës së tyre, nëpërmjet publikimit të albumit ‘’Reload’’, shkruan KultPlus.

Ky album i përbërë prej 13 këngësh do të ishte vazhdimi i albumit të tyre paraprak, ‘’Load’’. Këto krijime të reja artistike do të priteshin tejet mirë nga publiku. ‘’Reload’’ debutoi në numrin një në billboard  e shumëta dhe arriti të shitej me 436,000 kopje që në javën e parë.

Rok grupi muzikor dha 3 muaj mund pa ndërprerë, në mënyrë që albumi të dilte edhe më mirë sesa që ishte planifikuar nga ta.  

Reload u regjistrua në ‘The Plant’, një studio me pllaka druri në Sausalito, California. Sesioni u prodhua nga Bob Rock, i cili gjithashtu prodhoi dy albumet e mëparshme të Metallica. Vepra artistike e albumit tregon një foto nga Andres Serrano.

Disa nga këngët të cilët e përbëjnë këtë album janë: ‘’Fuel’’, ‘’The memory remains’’, ‘’Devil’s dance’’, ‘’The Unforgiven II’’ dhe shumë të tjera që vazhdojnë edhe sot të dëgjohen tejet shumë. / KultPlus.com

“Break The Darkness”, koncerti elektrizues i Eugent Bushpepës (VIDEO)

Sot KultPlus përkujton koncertin virtual të titulluar “Break The Darkness”, përmes së cilës jehoi zëri i artistit Bushpepa.

Zëri unik i Eugent Bushpepës solli performanca të njëpasnjëshme të cilat depërtuan thellë tek dashamirët e muzikës rok dhe jo vetëm.

Magjia e teksteve, muzikaliteti dhe interpretimi i këngëve bëri që ky koncert i drejtpërdrejt të mbahet mend gjatë në kujtesën e çdo kujt. Andaj edhe sot, magjia e një artisti të tillë po vazhdon të shijohet.

Koncerti ishte realizuar me mbështetjen e Bashkisë së Tiranës dhe Credins Bankës. / KultPlus.com

Bateristi Ronnie Tutt, vdes në moshën 83 vjeçare

Bateristi Ronnie Tutt ka vdekur në moshën 83 vjeçare.

Tutt ishte më i njohur për interpretimin e goditjeve për Elvis Presleyn dhe ishte anëtar i grupit të legjendës së “rock n roll” për gati një dekadë deri në vitin 1977, kur vetë Presley vdiq.

“Të gjithë ne u trishtuam shumë kur mësuam për vdekjen e Tutt. Përveç që ishte një baterist legjendar, ai ishte një mik i mirë për shumë prej nesh këtu në Graceland. Ne u kënaqëm sa herë që ai na bashkohej këtu për të festuar Javën e Elvisit, Ditëlindjen e Elvisit dhe shumë raste të tjera të veçanta”, shkruhet në njoftimin e vdekjes së tij. / KultPlus.com

‘Send Me An Angel’, një nga këngët më të veçanta të ‘Scorpions’ (VIDEO)

‘Scorpions’ janë një grup rok gjerman i formuar në vitin 1965 në Hanover nga Rudolf Schenker. Që nga fillimi i grupit, stili i tij muzikor ka vallëzuar mes ‘hard rock’, ‘heavy metal’ dhe ‘glam metal’, shkruan KultPlus.

Formacioni nga 1978 deri në 1992 ishte mishërimi më i suksesshëm i grupit, dhe përfshinte Klaus Meine (vokal), Rudolf Schenker (kitarë ritmike), Matthias Jabs (kitarë kryesore), Francis Buchholz (bas) dhe Herman Rarebell (daulle). Anëtari i vetëm i vazhdueshëm i grupit ka qenë Schenker, megjithëse Meine është shfaqur në të gjithë albumet e studios të Scorpions, ndërsa Jabs ka qenë një anëtar i qëndrueshëm që nga viti 1978, dhe basisti Paweł Mąciwoda dhe bateristi Mikkey Dee kanë qenë në grup që nga viti 2003 dhe 2016.

Të pagëzuar si “heronjtë e metaleve të rënda” dhe “Ambasadorët e Rockut”, ata janë të njohur më së miri për himnin e tyre të vitit 1984 “Rock You Like a Hurricane” dhe baladën e vitit 1990 “Wind of Change”, duke shitur kështu mbi 22 milionë disqe dhe duke u bërë një nga grupet më të suksesshëm të rokut që kanë dalë ndonjëherë nga Evropa Kontinentale.

“Më dërgoni një engjëll” nga ‘Scorpions’ është një tjetër këngë rok e shekullit të 20-të që është cilësuar si shumë alegorike në natyrë. Ndoshta një mënyrë e thjeshtë për ta parë këtë këngë është se këngëtari ka vendosur të vendosë diçka të barabartë me misionin e tij të jetës. Sidoqoftë, vetë misioni vjen nga nxitjet e brendshme të vetë këngëtarit; nga zëri i tij i brendshëm. Dhe njeriu i mençur, i cili e detyron atë të dalë, po i jep gjithashtu udhëzime se si të arrijë me sukses arritjen e fatit të tij. Sidoqoftë, për shkak të bollëkut të rreziqeve që do të hasë gjatë rrugës, këngëtari po kërkon gjithashtu ndihmë hyjnore, domethënë “një engjëll”, për të ndihmuar në arritjen e qëllimit të tij.

“Më dërgo një engjëll” u shkrua nga anëtarët e ‘Scorpions’, Klaus Meine dhe Rudolf Schenker, si dhe është pjesë e albumit të tyre të titulluar “Crazy World”.

“Send Me an Angel” arriti në ‘Billboard Hot 100’ dhe ‘UK Singles Chart’ përveç grafikut në pothuajse 10 vende të tjera. Kjo përfshin vendlindjen e Scorpions në Gjermani, ku kënga arriti në vendin e pestë në ‘Listat Zyrtare Gjermane’.

Më poshtë, KultPlus ju sjell versionin akustik të këngës ‘Send Me an Angel’. / KultPlus.com

Shtatë javët që ndryshuan Rock-un

Në historinë e rock-ut, viti 1991 shihet shpesh si viti kur gjithçka ndryshoi. Sipas legjendës urbane, grunge erdhi si një meteor, duke asgjësuar dinosaurët e hair metal që kishin dominuar panoramën e rock-ut në dekadën pararendëse. Por në të vërtetë nuk pati një asgjësim të menjëhershëm për grupet e Los Angelesit. Ajo që ndodhi, ishte një dalje pothuajse e menjëhershme e një serie albumesh epokale, të gjithë mes gushtit dhe shtatorit 1991, një dallgë shkatërrimtare e rock-ut alternativ.

“Në fundin e viteve tetëdhjetë, skenës i nevojitej një shkundje e mirë”, thotë një nga redaktorët e “Kerrang!” të asaj kohe, Geoff Barton. “Duhej diçka për t’i dhënë një pastrim të mirë rock-ut, edhe pse nuk mendoj që ne ishim të vetëdijshëm për atë që po ndodhte”.

Gazetarëve edhe mund t’u kish ardhur në majë të hundës nga hedonizmi pothuaj karikaturor, por publiku vazhdonte të blinte albumet. Vera nisi pa surpriza. Në 17 qershor, Van Halen nxorri albumin “For unlawful carnal knowledge”, që hyri menjëherë në vendet e para si në Angli, ashtu edhe në SHBA. Dy javë më vonë, kanadezi Bryan Adams nisi të pushtojë klasifikimet me “Everything I do (I do it for you)”. Pavarësisht se ishte një shembull i përsosur i rock-ut të ëmbëlsuar të viteve ’80, ajo baladë ishte një sukses nga pikëmapja komerciale, duke u ngjitur në majë të klasifikimeve ndërkombëtare, me rekordin e arritur në Angli, ku qëndroi për 16 javë dhe në Kanada, plot 39 javë. A ju duket ky si viti ku gjithçka ishte nën pushtetin e “grunge”?

Suksesi i Adams ishte shenjë e normalitetit. Në javar, Scorpions kishin nxjerrë “Wind of Change”, një sukses i jashtëzakonshëm që në fund shiti 10 milion kopje në të gjithë botën. Dhe në 8 qershor Extreme kishin mbërritur në majë të klasifikimeve të SHBA, me “More than Words”. Asnjë prej dy grupeve nuk ishin të famshëm për baladat melodike (edhe pse në karrierën e tyre tredekadëshe, Scorpions e kishin provuar herë pas here).

Edhe pse grupet kishin patur “frikë” se mos akuzoheshin që ishin “shitur”, çdo kritikë u zbeh falë parave që vërshuan me miliona nga e gjithë bota, një provë që ajo e baladave ishte ende një rrugë e vlefshme për të shitur. Në pjesën më të madhe, industria muzikore vepronte ende siç kish bërë në dekadën pararendëse. Shenja e parë që diçka po ndryshonte në panoramën e rock-ut erdhi kur R.E.M. më në fund mbërritën në vendin e parë, me albumin “Out of time”. Por duke qenë se gjashtë albumet e tyre të mëparshme kishin hyrë në Top200 të “Billboard”, ky u duk më shumë si një çmim për qëndrueshmërinë e tyre (dhe suksesin e “Losing my Religion”), se sa një ndryshim paradigme i muzikës Rock.

Por në 12 gusht 1991, u duk se gjërat nisën të ndryshojnë: Metallica kishin vendosur të bëheshin grupi më i madh në botë. Duke punuar me producentin Bob Rock, zëvendësuan “thrash-in progresiv”  të albumit të tyre “And justice for all”, me një përzierje shpërthyese të fuqisë së arena-metal dhe sinqeritetit të classic rock. Në formën e një albumi me 12 këngë që mbante thjesht emrin “Metallica” (sot të gjithë e quajnë “Black Album”), albumi i tyre i ri kapërceu çdo pritshmëri, duke shitur pesë milion kopje vetëm në vitin e parë. Siç zbuloi Bob Rock në vitin 2017 për “Reverb”, “Black Album praktikisht i ndryshoi gjërat. E kishin të gjithë. Madje edhe gjithë dentistët e donin Black Album. Ndodhi një transformim muzikor: kur doli ai album, ndryshoi radiot, sepse solli në radio këngët heavy… Nuk besoj të kem bërë ndonjëherë ndonjë album me këto rezultate, para atij viti. Jam shumë krenar”. Më monumental se çdo album tjetër i rrymës thrash, albumi i transformoi Metallica-t nga një grup i dashur, por në një farë kuptimi ende underground, në yje të rock-ut të një niveli planetar. Kënga e parë, “Enter Sandman” frymëzohej nga skena muzikore që po lindte në Seattle, duke përgatitur publikun për zbulimin e radhës, pikërisht kur po shpërthente. “Dëgjoja shumë këngë nga bregu i Paqësorit Verior, që në vitin 1987 kisha albumin e parë të Soundgarden”, ka pranuar Kirk Hammett, kitarist i Metallica. “Nuk mendoja se ishin grunge. Mendoja më shumë për Black Sabbath. Ajo lëvizje ndryshoi pamjen dhe stilin e shumë grupeve, dhe praktikisht përcaktoi se si duhej të ishte një grup muzikor në ato momente”.

Por Pearl Jam nuk ishin grupi i parë muzikor që nxirrte një album në vitin 1991.

Disa pjesëtarë të grupit kishin nxjerrë tashmë diçka: Jeff Ament dhe Stone Gossard mbanin ende zi për vdekjen e këngëtarit të tyre tek Mother Love Bone, Andy Wood, kur u kontaktuan nga këngëtari i Soundgarden Chris Cornell, me idenë për të regjistruar disa këngë, në nder të këngëtarit të vdekur. E pagëzuan me emrin “Temple of the Dog”, dhe duke u kompletuar me bateristin e Soundgarden Matt Cameron dhe kitaristin e ardhshëm të Pearl Jam, Mike McCready, grupi kish nxjerrë një album me të njëjtin emër në 19 prill.

Pak më shumë se 4 muaj më vonë, Ament dhe Gossard festonin lindjen e grupit të tyre të ri, Pearl Jam. As “Temple of the Dog” dhe as albumi i parë i Pearl Jam, “Ten”, nuk i ndezën klasifikimet, por të dy përgatitën skenën për shpërthimin e afërt të rrymës grunge. Përgjatë verës, rock-u vazhdoi të pushtojë gjithnjë e më shumë hapësira “Roll the bones” i Rush, “On every street” i Dire Straits e madje edhe “The fire inside” i Bob Seger, luftonin për një vend në klasifikime.

Në shtator, fushëbeteja ishte tashmë gati: pothuaj të gjithë albumet e mëdha të rock-ut ishin të përqëndruar në një dritare 2-javore, që pa gardën e vjetër dhe rishtarët të përballeshin për dominimin e klasifikimeve.

17 shtatori shënoi një avantazh për gardën e vjetër: Ozzy Osbourne nxorri “No more tears” ndërkohë që Guns’n’Roses nxorrën albumin e dyfishtë “Use your Illusion I & II”. Këta të fundit arritën të ngjiten në vendet 1 dhe 2 të “Billboard 200” si dhe në shumë klasifikime ndërkombëtare. Dhe ishte e parashikueshme. Më befasuese ishte rilindja e dytë e Osbourne me “No more tears”. Pasi i kishte mbyllur keq vitet tetëdhjetë, në telashe pasi kishte sulmuar dhe pothuaj mbytur bashkëshorten Sharon, nën kthetrat e alkoolit dhe drogës, pas Festivalit të Paqes në Moskë shumëkush e kish menduar të mbaruar. Por pas gjashtë muajsh rehabilitim, Osbourne ishte rikthyer, me një prej albumeve solo më solidë dhe të vlerësuar nga kritika. Në 17 shtator doli edhe “Pretty on the inside”, albumi i parë i grupit nga Los Angeles, Hole. Edhe pse jo në një nivel me dy kolosët me të cilët kish ndarë datën e publikimit, Hole kish hedhur themelet e një tjetër revolucioni muzikor të viteve 90 – Riot Grrrl. Duke u ngjitur në klasifikime, ato ishin prova se rock-u alternativ i viteve ’90 nuk ishte i kufizuar vetëm në Seattle, as ishte i kufizuar tek disa grupe djelmoshash që këndonin për problemet e tyre me drogën. Pastaj, në 24 korrik, rock-u alternativ u ndez flakë: “Blood sugar sex magic” i Red Hot Chilli Peppers, fotografoi më së miri skenën e funk rock-ut që po lindte. Edhe grunge, hodhi në skenë asët e vet: “Badmotorfinger” i Soundgarden dhe “Nevermind” i Nirvana. Nga të tre, Nirvana-t dukej se ishin më të dobëtit nga pikëpamja komerciale. Ishin grupi më i ri dhe në nivel shitjesh kishin rezultatet më të dobëta. Nga të gjithë albumet që dolën në shtatë javët e famshme, nga pikëpamja komerciale fitimtarë ishin Metallica: në 31 tetor 1991 – pak ditë pas 10-vjeçarit të parë si grup – “Black Album” mori Platin të trefishtë sa u përket shitjeve. Kur verën pasardhëse ndërmorën një tur në stadiumet e SHBA bashkë me Guns’n’RosesMetallica u gjendën përballë një tabele që shkruante: “Vetëm një grup rock ka shitur më shumë se 5 milion kopje të një albumi të vetëm në vitet ‘90”. Por nëse Metallica fituan garën në nivel shitjesh, kaluan vetëm 24 orë për të festuar para se të rrëzoheshin nga froni, prej Grupit më të Rëndësishëm të Rock-ut. Titulli u shkoi Nirvana-ve, albumi i të cilëve “Nevermind” u ngjit në Nr.1 në SHBA, në 1 nëntor. Ashtu si çdo gjë tjetër në historinë e rock-ut alternativ dhe grunge, “Nevermind” nuk ishte një sukses i papritur. Ishte forca e jashtëzakonshme e këngës “Smells like teen spirit” që projektoi Nirvana-t – dhe të gjithë lëvizjen grunge – në vëmendjen e njerëzve. Një përzierje transmetimesh në radio dhe prania e madhe e videos tashmë klasike në të gjithëpushtetshmen MTV, nxiti një furi të tillë për Nirvana-t, sa që disqet e tyre shiteshin më shpejt nga sa mund të prodhonte etiketat reparti përkatës i marketingut.

Brenda një viti, pjesa më e madhe e albumeve që dolën mes gushtit dhe shtatorit 1991 (“Blood sugar sex magic”, “Ten”, “Nevermind”) kishin arritur shitje stratosferike. Edhe më e rëndësishme, ishte se suksesi i këtyre albumeve dekretoi fundin e rock-ut të viteve tetëdhjetë. Janet Billig Rich, që kish punuar si menaxhere mes të tjerëve për grupe si NirvanaSmashing Pumpkins dhe Hole, pa me sytë e vet drejtuesit e kompanive të mëdha producente që të garonin për grupet e Seattle. “Mund të krijoje një grup dhe më pas të shkëpusje një frazë mbi ta, ndoshta duke ia atribuar atë Kurt Cobain-it. Melvins janë një shembull i përsosur. Kurtit i pëlqenin Melvins, kështu që të gjithë donin të firmosnin një kontratë me ta. Ishin të gjithë në gjendje shock-u. Në të vërtetë gjithçka ishte bërë shumë e lehtë. Ishte ekonomi e pastër. Nirvana-t ishin bërë një sistem ekonomik”.

Ndërkohë që Evropa apasionohej me valën e re të artistëve amerikanë që bëheshin shumë popullorë, edhe në Angli punohej, madje edhe në një kohë kur grunge goditi me të gjithë forcën e vet. Eksperienca e pafat e Blur për të promovuar albumin e parë “Leisure” (26 gusht 1991), shtyu drejt një reagimi instiktiv në favor të rock-ut të importuar, që ndihmoi në kodifikimin e lëvizjes së Britpop. Në po të njëjtën mënyrë, Primal Scream patën rezultatet e tyre të para komerciale me nxjerrjen në 23 shtator të “Screamadelica”, një album që i pa të largoheshin prej rrënjëve të indie rock, në drejtim të rrymës house, duke i paraprirë kështu ngjitjes së grupeve si Massive Attack dhe Prodigy.

Me pak fjalë, vera e vitit 1991 kish parë transformimin e panoramës rock: grupe që 12 muaj më herët shiheshin si yje, tashmë ishin zhvendosur në portën e pasme. Edhe pse nuk ishte një meteor gjigand grunge, mbetet fakti që në vetëm shtatë javë, mes gushtit dhe shtatorit 1991, muzika rock alternativ realizoi një goditje kulturore që nuk ishte parë kurrë më parë. Dhe praktikisht, askush nuk kuptoi gjë, deri kur ndodhi gjithçka. Dhe ndodhi e gjitha menjëherë. / Classic Rock – Bota.al / KultPlus.com

Peter Gabriel, nismëtari i rokut në vitet 70 (VIDEO)

Peter Brian Gabriel është një muzikant, këngëtar, kompozitor, producent dhe aktivist anglez. Ai u bë i famshëm si këngëtari kryesor i grupit progresiv të rokut ”Genesis”.

Si udhëheqës i grupit “Genesis”, në fillim të viteve ’70, Peter Gabriel ndihmoi në zhvendosjen e rokut progresiv në nivele të reja që më vonë frymëzoi shumë artistë të tjerë në Amerikë.

Ai nuk ishte më pak ambicioz si një artist solo, por ai ishte më ”delikat” në metodat e tij. Me albumin e tij të parë debutues solo më 1977, ai eksploroi territorin e errët, cerebral, duke përfshirë ndikime elektronike dhe botërore në muzikën e tij.

Regjistrimi, si dhe dy pasardhësit e tij të titulluar në mënyrë të ngjashme, e vendosën Gabrielin si një artist të vlerësuar në mënyrë kritike dhe më 1982, ai filloi të lëvizte në rrjedhën kryesore, “Shock the Monkey” u bë hiti i tij i parë në Top 40, duke i hapur rrugën përparimit të tij.

Kështu më 1986, i shoqëruar nga një seri videosh novatore dhe kënga numër një “Sledgehammer”, kështu u bë një hit multi-platin, dhe Gabriel u shfaq si një yll ndërkombëtar i popit. Në vend që të përfitonte nga suksesi i tij i papritur, Gabriel themeloi etiketën ”Real World”, e cila rezultoi një kanal i paçmuar për artistët ndërkombëtarë të çdo grupi për të ushtruar tregtinë e tyre.

E gjithë kjo dhe Amnesty International i dha atij një reputacion si një fisnik i vërtetë i botës pop.

Por, njëra ndër këngët që ngërthen në vete, qetësi, argëtim dhe mesazh tejet serioz, është ”Mercy Street”, që shpeshherë e hasim edhe në filma.

Pas largimit të tij nga Genesis më 1976, Peter Gabriel filloi punën në të parin nga tri albumet e njëpasnjëshme.

Më 1977, albumi i tij i parë solo u shfaq dhe u bë një sukses i moderuar për shkak të këngës “Solsbury Hill”. Një tjetër rekord i titulluar i ndjekur në vitin 1978, megjithatë mori vlerësime relativisht më të dobëta.

Albumi i tretë i Gabrielit me të njëjtin emër provoi të ishte përparimi i tij artistik. Prodhuar nga Steve Lillywhite dhe publikuar më 1980, rekordi e vendosi Gabrielin si një nga muzikantët më ambiciozë, novatorë të rokut, si dhe një nga më politikat e tij “Biko”, një këngë për një aktivist të vrarë, u bë një nga himnet më të mëdha të protestuese të viteve 80. “Games without Frontiers”, me korin e saj, gati arritën në Top 40.

Në vitin 1982, Gabriel lansoi “Security”, e cila ishte një sukses edhe më i madh, duke fituar vlerësime pozitive dhe duke u vlerësuar me forcën e videos befasuese për “Shock the Monkey”. Ashtu si karriera e tij solo ishte duke u ngritur, Gabriel mori pjesë në një ribashkim të grupit “Genesis” me një goditje për të financuar Festivalin e tij WOMAD-Bota e Muzikës, Arteve dhe Vallëzimit.

WOMAD u krijua për të sjellë muzikën dhe zakonet e ndryshme botërore për një auditor perëndimor, dhe shpejt u shndërrua në një ngjarje vjetore, dhe një album i dyfishtë i drejtpërdrejtë u lëshua atë vit për të përkujtuar ngjarjen.

Ndërsa Gabriel punoi në albumin e tij të pestë, ai kontribuoi në filmin e Alan Parker të vitit 1984. Rezultati i tij u vlerësua shumë dhe fitoi Çmimin e Madh të Jurisë në Kanë atë vit. Pasi themeloi Real World, Inc. një korporatë e përkushtuar për zhvillimin e urave midis teknologjisë dhe arteve shumetnike më 1985, ai përfundoi albumin e tij të pestë, “So”.

E lansuar më 1986, kështu u bë përparimi tregtar i Gabriel, kryesisht sepse homazhet e tij në Stax “Sledgehammer” u bashkëngjit me një video novatore që kombinoi animacionin stop-action me veprimin live.

Kështu u ngjit në numrin dy pasi “Sledgehammer” goditi numrin një, me “Big Time”, e shfaqur në një video shumë të ngjashme me “Sledgehammer”,  duke arritur në Top Ten dhe “In Your Eyes” duke goditur Top 30.

Ashtu si edhe hipur lart në listat amerikane dhe britanike, Gabriel titulloi turneun e parë me përfitime për Amnesty International më 1986 me Sting dhe U2. Një tjetër turne i Amnesty International u pasua më 1988, dhe vitin pasardhës, Gabriel publikoi Passion: Music for The Last Temptation of Christ, një koleksion instrumentesh të përdorura në filmin e Martin Scorsese.

Ishte Gabrieli i zhytur në rrahjet e botës dhe albumi u vlerësua gjerësisht, duke fituar Çmimin Grammy më 1989 për Performancën më të Mirë të Epokës së Re. Më 1990, ai publikoi përmbledhjen e hiteve “Shaking the Tree”.

Gjatë regjistrimit të “Us”, Gabriel kaloi një numër trazirash personale, duke përfshirë një divorc të dhimbshëm, dhe ato tensione u shfaqën tek “Us”, një rekord shumë më i errët se “So”.

Për arsye të ndryshme, jo më e rëndësishmja, ishte fakti që u lëshua gjashtë vjet pas paraardhësit të tij, “Us” nuk ishte aq i suksesshëm, pavarësisht vlerësimeve pozitive. Vetëm një single, “Sledgehammer” knockoff “Steam”, arriti në Top 40, dhe albumi ngeci në shitjet e platinës.

Më 1993, Gabriel nisi turneun më ambicioz të WOMAD deri më sot, duke udhëtuar në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, me një listë duke përfshirë Crowded House, James dhe Sinéad O’Connor, me të cilët kishte një marrëdhënie romantike on-off.

Vitin tjetër, ai lëshoi ​​diskun me dy diskrete “Secret World Live”, i cili u bë i artë. Më vonë më 1994, ai lëshoi ​​CD-ROM Xplora, një nga projektet e shumta që ai zhvilloi me Real World. Për pjesën tjetër të dekadës, Gabriel u përqendrua në zhvillimin e më shumë projekteve multimediale për kompaninë dhe duke punuar në një album të ri në studio.

UpUp u lansua më 2002, një dekadë e plotë pas përpjekjes së fundit të Gabriel në studio. I dendur, cerebral dhe shpesh i vështirë, rekordi arriti në numrin nëntë, por nuk arriti të shitet mirë në Amerikë. U bë pak më mirë në Kanada. Ai pastaj e ktheu vëmendjen e tij në një mori projektesh të ndryshme, megjithëse publikimi i “Big Blue Ball”, një përmbledhje e shfaqjeve bashkëpunuese të regjistruara në Real World Studios gjatë viteve ’90, ndihmoi në qetësimin e fansave ndërsa Gabriel përqendroi energjitë e tij diku tjetër.

Ai përfundimisht u kthye në studio për një album tjetër, “2010’s Scratch My Back”, i cili përmbante kopertina orkestrale të këngëve të interpretuara fillimisht nga Radiohead, Arcade Fire, Paul Simon, David Bowie dhe të tjerë. Gabriel dha në mënyrë jo karakteristike vazhdimin e “Scratch My Back” shpejt, duke lansuar “New Blood”, një koleksion i interpretimeve orkestrale të këngëve të tij, në vjeshtën e 2011.

Vitin tjetër, Gabriel mbajti një festë madhështore të 25 vjetorit të “So” disa botime luksoze të regjistrimit më të madh ishte një kuti me katër CD, dy DVD, dy vinyl dhe fillimin e turneut “Back to Front”, ku ai luajti “So” në tërësinë e tij.

Më 2014, Gabriel u përfshi në Rock & Roll Hall of Fame si një akt solo, duke iu bashkuar Genesis, i cili ishte futur katër vjet më parë.

Ai gjithashtu publikoi albumin e koncerteve Back to Front: Live në Londër atë vit. Gabriel mblodhi një bandë të këngëve të tij në vitin 2019 që përmbante këngë për filma. / cbc.al / KultPlus.com

‘The Moonage’ nisin rrugëtimin me ‘Hide’, një këngë në zhanrin rok me nivel të lartë intensiteti

Era Berisha

Një kontrast inspirimi mes zhanrit rok dhe kryeveprave madhështore të shkrimtarit amerikan Edgar Allan Poe, janë zhytur thellë në misterin e këngës ‘Hide’, këngë kjo e publikuar së fundmi nga grupi i ri muzikor ‘The Moonage’, shkruan KultPlus.

Ideja për të formuar një grup, ju erdhi si kërkesë nga një producent, i cili njëkohësisht është drejtuesi i shkollës së rokut ‘Valentino Skenderovski’.

“E gjitha filloi si kërkesë nga producenti, drejtuesi i shkollës së rokut ‘Valentino Skenderovski’, një ofertë e cila iu bë kitaristit kryesor Meriton Tusha, dhe pastaj menjëherë u ndërlidh me vokalistin Jon Bela, basistin Butrint Bela, dhe pastaj krejt në fund edhe bateristin Draganan Donovski, ku u dakorduam ta marrim edhe më profesionalisht muzikën”, filluan kështu rrëfimin e tyre, ‘The Moonage’ në intervistën e dhënë për KultPlus.

Në këtë kohë kur komercialja ka zënë vend të theksuar, grupi ‘The Moonage’ po sjell një frymë ndryshe, një rrjedhë e zhanrit rok për të cilën edhe vërehet mungesa e madhe në tregun shqiptar. E njëjtë është edhe kënga debutuese e titulluar ‘Hide’, një këngë e cila sipas tyre në përmbajtje, duke u nisur nga titulli, për karakteristikë ka misteriozen dhe intensitetin të cilat shpalosen përgjatë melodive dhe përfundimin e gjejnë në refrenin e këngës. 

“Rrëfimi fillon duke e përshkruar vendin dhe pastaj kalon në përshkrimin e personazhit kryesor, e që pastaj në refren shpaloset përfundimisht qëllimi i protagonistit. Por edhe pse është pak larg nga zhanri rok, frymëzimi kryesor në aspektin e ngjyrës së këngës është Edgar Allan Poe”, tregojnë ata.

Ndërsa domethënia e emrit e cila në shqip do të thotë ‘Epoka e Hënës’, është bazuar në mënyrën e jetës në një shekull ku të gjitha aktivitetet zhvillohen natën dhe dita llogaritet si një lloj monotonie. Emri po ashtu përshkruan punën e bendit, e cila është zhvilluar e gjitha pas mbrëmjes.

Kjo rrjedhë muzikore e cila vjen në një formë më pak të theksuar, për grupin konsiderohet si njëfarë lloj guximi që është marrë, duke pasur parasysh se zhanri rok nuk tërheq një audiencë të gjerë sikurse zhanret e tjera, por që megjithatë ajo vlerësohet dhe çmohet pafundësisht nga ajo audiencë e cila përkrahë këtë zhanër deri në ‘vdekje’, sepse siç dihet kur futesh thellë në greminën e zhanri rok është edhe vështirë të dalësh nga ajo.

Kënga ‘Hide’, është kënga e parë e shkruar nga kitaristi kryesor Meriton Tusha dhe vokalisti Jon Bela, prandaj edhe është vendosur që të debutojnë me një këngë të tillë, por që njëkohësisht mban një vlerë simbolike si fillimi i një rrugëtimi të punës së tyre e cila dëshiron një fokus dhe punë të palodhshme. 

“ ’Hide’ jo vetëm që vjen si një këngë që formën e gjen tek rrëfimi ku bëhet fjalë për një skenë imagjinare me personazhe imagjinare por ajo edhe zhvillohet si një lidhje apo flirt misterioz e që gradualisht ngjyroset edhe nga instrumentali”, rrëfen grupi.

Depërtimi në tregun muzikorë gjithmonë mbetet si njëra ndër sfidat e mëdha të artistëve të rinj, për të cilën edhe vetë grupi potencon se edhe pse tregu muzikor udhëhiqet nga zhanre tërësisht të ndryshme, ende po merret parasysh kërkesa e audiencës e cila nuk është tërësisht në numër të vogël, duke shprehur pozitivitet dhe pëlqim që grupi të vazhdojë të sjellë këngë të reja.

Emocionet e para për debutimin në tregun muzikor, padyshim që njihen si ato të cilat të përplasin në nivele të ndryshme të ndjenjave, kurse për grupin kjo ndjenjë ishte disi e çuditshme dhe njëkohësisht e jashtëzakonshme sepse duke pasur parasysh dominimin e zhanrit pop, grupi frymon totalisht në një zhanër kontrast.

Natyrisht që edhe me debutimet e para, pasojnë edhe kritikat të cilat shpeshherë e fusin artistin në një vorbull të negativitetit duke e shtyrë që të dorëzohet, por këtë gjë nuk e ka bërë grupit ‘The Moonage’.

“Fatmirësisht, ende nuk kemi pasur kritika negative por përkundrazi, një përkrahje jashtëzakonisht e madhe na është dhënë posaçërisht nga Maqedonia e Veriut dhe Kosova”, thotë grupi.

Tutje, ata kanë shprehur edhe mendimin e tyre për tregun muzikorë, ku sipas tyre, fatmirësisht ka ende shumë muzikantë që sjellin art dhe vepra madhështore por pa dashur që të ulin vlerat artistike të estradës, ka edhe nga ata të cilat janë të obsesionuar me përcjelljen e imazhit, duke tentuar të shfaqin dominancën përmes kushteve financiare.

Grupi ‘The Moonage’ pas lansimit të këngës ‘Hide’, po planifikon hedhjen e një albumi në treg që do të përfshijnë projekte në gjuhën angleze, pasi që tanimë ka filluar imazhi i tyre ndërkombëtarë. Po ashtu, planifikohet edhe fillimi i performancave live në lokale dhe festivale, natyrisht e gjitha kjo kur pandemia të ketë përfunduar. Për momentin, këngën ‘Hide’ mund ta shijoni në kanalin You Tube. / KultPlus.com

Grupi muzikor suedez i bën dhuratë shqiptarëve versionin e tyre të ‘Xhamadani vija vija’

Muzika shqiptare vazhdon të admirohet edhe nga të huajt madje, edhe të performohet nga ata. Rok grupi ‘MadMan’s Choice’ kanë lansuar versionin e tyre të këngës “Xhamadani vija vija”, shkruan KultPlus.

‘MadMan’s Choice’ janë një grup alternativ i rok metalit nga Gothenburg Suedia. Mikpritja që hasën në Hardh Fest të Rahovecit teksa kishin ardhur që të performojnë, e shtyen grupin suedez të ndërmerr një iniciativë të tillë, e që ka ardhur si dhuratë ndaj publikut për 28 Nëntor.

“Ky projekt është një mënyrë për të treguar vlerësimin tonë për njerëzit e mirë dhe Kosovën e bukur. Puna në këtë projekt ishte përvojë shumë argëtuese dhe e paharrueshme”, kanë shkruar grupi në kanalin YouTube.

Ata bashkëpunuan me Bujar Berishën, Florent Boshnjakun dhe Berat Keqekollën për të sjellur një version të rokut të përzier me këngën e famshme shqiptare. / KultPlus.com

Rocku përballë racizmit

Nuk ka arsye përse duhet mohuar se heavy metali ka një lidhje më të komplikuar me racën sesa shumë prej ndjekësve të saj do të dëshironin ta pranonin apo kundërshtonin. Pjesa më e zymtë, dëshmi për racizmin e hapur është që ka vendosur brenda vetes edhe “black metal” këta 30 vjetët e fundit, ndjekur nga shembulli i racizmit të hapur nga Varg Vikernes, anëtar i “Mayhem” dhe “Burzum”. Tani është edhe një zhanër që njihet si “metali kombëtaro-socialist i njerëzve me ngjyrë”.

Pastaj është edhe fakti se si u krijua zhanri metal. Themeluesit në fund të viteve ’60 dhe në fillim të viteve ’70 ishin ende duke luajtur muzikë që rrjedh nga zhanri blues (edhe “Black Sabbath” filloi si një bend blues-rock. Bateristi i tyre Bill Ward, i mbushi incizimet e tyre me melodi të inspiruara nga jazzi), transmeton KOHA.

Gjersa kërkonim një libër për metalin e hershëm, sociologu Keith Kahn-Harris dhe unë diskutuam sesi kodifikimi i metalit një dekadë më vonë, a ashtu diçka, pas incizimit të parë të “Sabbath”, ishte një proces i heqjes se melodive të blues, kështu që origjina e “Black metal” është pikërisht nga këta tinguj. Kjo nuk është diçka e keqe – thotë ai dhe potencon se muzika punk ka bërë gati të njëjtën në evolucionin e tij nga R&B në pub rock – por që ka ndodhur.

Kështu që, ka qenë prekëse të shohësh se sa shumë reagime ka pasur nga bota e metalit për protestat “Black Lives Matter” jo duke rrudhur krahët, por duke treguar se ndonjëherë gjëja e duhur për të bërë është që të flasësh. Një nderim për “Black Sabbath” për printimin e bluzave ku logoja e tyre nga albumi “Master of Reality” është kthyer në “Black Lives Matter”. Respekt për Serj Tankin nga grupi “System of Down”, që ka bërë një deklaratë të qartë: “Koordinohuni online dhe bllokoni çdo rrugë dhe detyrojeni regjimin që të largohet. Ka ardhur koha. Të ka ardhur koha @realdonaldtrup”. Respekt për të gjitha grupet e metalit që janë bërë bashkë në “Bandcamp” për të grumbulluar para për BLM.

Një nderim i madh, po ashtu për Axl Rose – teksti i të cilit në “One in a Million” është i zhveshur nga racizmi dhe ofendimi – për dy fakte që “Guns N’Roses” ka mbështetur BLM në “Instagram” dhe për faktin se Rose në mënyrë të qartë është pozicionuar kundër Donald Trumpit.

“Mediat e dobëta nuk janë duke bërë çdo gjë brenda fuqive të tyre për të nxitur urrejtje dhe anarki, këtë po e bëni ju”, ka shkruar ai në “Twitter”. “Ne e dimë se çfarë po bëni ju, ju jeni lajmet e rrejshme dhe të dëmshme, arsyetim i neveritshëm i një personi me agjendë të sëmurë, ne mund të punojmë përtej jush me çfarëdo që na duhet për të pasur një të ardhme më të fuqishme dhe më të mirë”. /Koha.net /KultPlus.com