Kam frikë të plakem, por sidomos kam frikë të vdes, pa pasur afër një dorë gruaje

Zija Çela 

Isha njëzet vjeç dhe pyeta: “Kur do ta njoh?”
Në njëzet e pesë thashë: “Kur ta kem njohur, do të jemi gjithmonë bashkë.” 
U bëra tridhjetë dhe ne ishim bashkë. Në tridhjetë e pesë ishim përsëri bashkë.

Po mbushja dyzet, kur bëmë udhëtimin e madh. Nuk mbaj mend se ku vajtëm, por kthimi ishte njëlloj si prej botës së përtejme: njëri prej nesh u tjetërsua aq shumë, sa e humbi toruan edhe tjetri.

Në dyzet e pesë u ndamë.
Pesëdhjetë vjeç i trokita në derë. Doli dikush dhe më tha:
“Ajo po fle. Ke ndonjë porosi?”
“Jo”, thashë, “vetëm desha të dija nëse është mirë.”
“Ajo është mirë”, tha.
Ende s’jam pesëdhjetë e pesë që ta di nëse është zgjuar nga gjumi dhe vazhdon të jetë mirë. Ndoshta kur të bëhem gjashtëdhjetë, do të pyes veten: “A do ta shoh përsëri?” Nëse në gjashtëdhjetë e pesë nuk do të jetë ajo që do të trokasë tek unë, shtatëdhjetë vjeç do të martohem me një tjetër.
Kam frikë të plakem, por sidomos kam frikë të vdes, pa pasur afër një dorë gruaje./filozofia.al

Durrësi nën petkun festiv

Dritat shumëngjyrëshe kanë ndriçuar këtë fundvit edhe qytetin bregdetar të Durrësit.

Qytetarët durrsakë po shijojnë atmosferën e bukur e të veçantë të festave të fundvitit në sheshin “Liria” dhe në rrugët e tjera të qytetit, të zbukuruara nga ndërmarrja e dekorit të qytetit.

Ky dekorim i ka dhënë një pamje mahnitëse qytetit që pret mijëra turistë gjatë sezonit veror.

Qytetarëve të Durrësit u mbetet të shijojnë atmosferën e ngrohtë gjatë shëtitjeve të mbrëmjeve./ A.T.SH/ KultPlus.com

Lulzim Tafa, poeti që refuzon Adornon

Dr. Tina Laco

Disa fjalë për Librin “Vražiji Posao-Punë Djalli” të poetit nga Kosova Lulzim Tafa, të botuar në Sarajevë. Si e lexojmë ne këtë poezi, pse mendoj se Tafa ka bërë edhe më shumë se sa e thotë Abdulla Sidrani, a është Ajkuna e tij si Ursula e Marquez. Poeti e refuzon tezën e Adornos duke u shfaqur me një poezi tejet zemërprekëse.

Në fjalimin e tij (1982), me rastin e ndarjes së Çmimit Nobel , Gabriel García Márquez e ka prekur problematikën e raporteve gjithë kohore të artit dhe të botës reale, duke vërejtur se nuk është ai i cili e krijon letërsinë personale – por, prozën e tij e ka (për)shkruar realiteti i çuditshëm, të cilën nuk ka pasur nevojë ta mbindërtojë me imagjinatë ose ta plotësojë me detaje, është dashur, ç’ është e vërteta, vetëm ta formësojë gjuhësisht. “Ky është realiteti, i cili nuk është vetëm letrar, por i cili jeton brenda nesh dhe përcakton secilin çast të vdekjeve të panumërta të përditshme te ne, realitet i cili paraqet burimin e krijimtarisë së pashuar, plot pikëllim e bukuri“, thotë Márquez.

Duke mbetur në gjurmën e prozës së Márquezit, reflektimi për enigmat semiotike të poezisë së Lulzim Tafës do të ishte përafërsisht kështu:

Shumë vjet më vonë, para punëve të djallit të të shkruarit të vargjeve të tij, Lulzim Tafa sjell në mend ato vitet e përgjakshme kosovare, kur jetës i kishte rënë çmimi, ndërkaq vdekje kishte me bollëk.

Përmes paradës së vargjeve për realitetin e çuditshëm vetanak, ku ekzistenca reduktohet, duke u shërbyer me sloganin zhgënjyes të subjektit lirik të Tafës bukë për sonte, barot për nesër, „Punë djalli“ në tërë kompleksitetin dhe universialitetin e vet, është dramapoezi edhe e luftës së Kosovës edhe e secilës luftë tjetër në histori, kritikë e absurditetit të saj në të cilin Tafa adreson më së miri me vargjet, indikativisht dhe ironikisht të mbledhura nën titullin „Raport nga Kosova 99“: Këtu nuk shkilen të drejtat dhe liritë e njeriut/ Këtu shkilen vetëm kokat/ .

Është pikërisht e padurueshme pakuptimësia e prodhimit të çdoditshëm të vdekjes, së cilës Tafa në mënyrë obsesive dhe me pasion brutal duke e modeluar në vargje, i jep modus operandin autentik, ironinë. Tafa e shfrytëzon ironinë me bollëk para së gjithash në formësimin e shprehjes.

Ajo përveç tjerash i mundëson atij të shprehë kuptimin e tij për poezinë si formë ekonomike e cila në pak fjalë mund ta përmbledhë tragjedinë e një periudhe. Prandaj Tafa me ironi e dendëson shprehjen e vet, e ngrit në një lapidar proverbial, dhe e kupton se duke shmangur përshkrimet e dhe eksplicitetin e tepruar, njëkohësisht e privon edhe nga patetikja. Rrjedhimisht, të liruar nga një patos i tillë, vargjet flasin me një dramë të veten të brendshme dhe arrijnë të vendosin ritmin e tyre specifik.

Poezia e Tafës, paradoksalisht, afirmon, refuzon dhe në një mënyrë të caktuar e përmbush tezën e Adornos për pamundësinë e shkrimit të poezisë pas Auschwitzit. „Punë djalli“ shpreh idenë se Auschwitz është bërë emër i përgjithshëm për çdo gjakderdhje dhe jo vetëm është e mundshme, por edhe e domosdoshme të shkruhet për këtë, gjegjësisht të shfrytëzohet letërsia si qërim i caktuar terapeutik hesapesh me të kaluarën. Tafa, megjithatë, subjektin e vet lirik nuk e dorëzon si aventurë naive të vetëshërimit përmes reminishensës, por para së gjithash e çarmatos, deheroizon, brutalisht ia nënshtron kujtesave për ta aktivizuar. Fjala është, pra, (edhe) për poezinë e angazhuar shumë më komplekse dhe më shumështresore sesa që ka menduar Abdulah Sidrani në recensionin e vet, të thjeshtëzuar dhe në mënyrë të tërthortë duke orientuar se Tafa thjesht i është përgjigjur urdhrit të epokës së vet, e ka marrë penën në dorë dhe e ka përmbledhur përvojën e vet. Tafa, ç’ është e vërteta ka bërë më shumë sesa kjo: duke e dëgjuar edhe pulsin artistik të epokës së vet, të kohës postmoderne, të shënuar me mosbesime të mëdha ndaj cilësdo formë të të dhënës (ekzistueses) dhe me vënien në pyetje të së kaluarës. Ai unin e vet poetik e armatos me ironinë dhe me pezmin luftarak, duke ofruar perspektivë krejtësisht tjetër të ngjarjeve të dhëna historike dhe të kushtëzuara. Poeti, letërsinë e shfrytëzon si proces vetanak të vetëdijesimit të idesë për atë se ajo që ka qenë nuk mund të përmirësohet, por mund të kërkohet dhe të gjendet raporti i ri ndaj kësaj. Në shprehje filozofikisht i ashpër, gati ekskluziv, i pa kompromis, ironinë dhe sarkazmin i shfrytëzon si armë kritike, nga afër duke jetësuar qëndrimin e shkrimtarit bosnianohercegovas, Xhevad Karahasan, nënvizon se „libri nuk ka pushtet, por ka fuqi – ai nuk sundon, por formëson.“ Kështu edhe Tafa është larg nga ajo që është bërë e zakonshme, kuptim i togfjalëshit „luftëtar i penës“ sugjeron: duke zgjedhur me forcë mjetet shprehëse, dëshmon se si poeti refuzon të jetë organ transmisioni i përvojës vetanake tragjike, respektivisht adreson në potencialin artistik të angazhmanit aktiv përmes ndërrimit të perspektivës.

Duke e marrë këtë parasysh, bëhet e qartë se vërtetë me sa shtresa poezia e Tafës disponon dhe sa është semiotikisht zemërprekëse: ajo është në modusin e përhershëm të hulumtimit, prandaj edhe nga lexuesi kërkon po ashtu të njëjtën. Me fjalë të tjera, madje edhe ajo që duket si poezi dashurie, nuk është (domosdo) (vetëm) poezi dashurie. Sidrani, për shembull, në ciklin me titull simptomatik “Kaçakët„ në personin e Ajkunës, e njeh, e identifikon hapësirën romantike, të intimes, të nostalgjisë, të mallit dashuror, larg nga ndjeshmëria kolektive“, por nëse gërmon pak nëpër etimologjinë e vet fjalës “Ajkuna“, i tërë cikli merr krejtësisht tjetër konotacion: nga gjuha deri te gjuha, nënkupton “nënën”, “nënëmadhen“, “stërgjyshen“, “hyjneshën“, “shpirtin“… Degëzimi i mëtejmë do të mund të na shpinte edhe në atdhe, truall, shtëpi, ngrohtësi, siguri,

mallëngjim, vaj për çfarëdo strehimi, (qoftë edhe abstrakt shpirtëror) në sëmundjet e kaosit ekzistues, prandaj boshllëku i cili ngritet mbi vargjet “Ti nuk më ke më / As unë nuk të kam ty” ka marrë krejtësisht përpjesëtim tjetër, i cili për dallim nga interpretimi i Sidranit, inkuadron aq shumë ndjeshmërinë e një kolektiviteti. Vallë, a nuk korrespondon Ajkuna e Tafës me Ursulën e Márquezit, e cila për më tepër është më shumë sesa person dhe tërësi e gjithë spektrit të shenjave dhe gjithmonë shpie në interpretime të mëtejme – ajo është edhe fuqi , edhe pikëllim edhe profeci, edhe kalueshmëri edhe droje dhe fije e rrënjës së gjeneratës qindvjeçare. Çfarë kuptimi më tej do të mund të luhej me qejf, për shembull, duke mos lëshuar nga vëmendja faktin e rëndësishëm se në të njëjtën poezi Tafa emrin „Zoti“ e shkruan edhe me shkronjë të vogël edhe me të madhe? „Ishin vrasësit më human / Lavdi / vrisnin pa dallim / burra / gra / fëmijë… / vrisnin dhe këndonin / o zot! / Zoti u ndihmonte. / Zoti ua vraftë Zotin. Është e qartë sesa paradoksalitet implikohet përmes drojës të zotit të atyre të cilët kanë „vrarë dhe kanë kënduar“ dhe çfarë dyshimesh dhe kritikash hap Tafa me këtë…

Siç zbulohet, pra poezia e Tafës nuk është stabile dhe ekskluzivisht sipas përcaktimit të saj tematik, sado që na duket e kundërta, çelësi i të kuptuarit të saj, siç është dëshmuar edhe pjesërisht, duhet kërkuar në mënyrën në të cilën poeti i trajton fenomenet (universale) dhe të përcaktojë çfarë raporti krijon ndaj tyre.

Vet libri është ndarë në gjashtë cikle, për të cilët nuk do të mund të thuhej se janë ngritur sipas parimit tematik: duke marrë parasysh shtresëzimin e përmendur të kuptimeve, do të ishte më e udhës të vendoset se ato janë zgjedhur sipas një logjike vetanake të brendshme, e cila para së gjithash në ndërrimet e buta të modusit shprehës („Ke fjetur në dritën e hënës“ janë meditime intime, „Këngët e trishta“ janë ndërtuar si monologë proverbial në miniaturë, te „Kaçakët“ poezitë lidhen pothuaj me linjën narrative, “Paroditë e zeza“ zgjidhjen e gjejnë në paradoks, në ciklin „Vet me vete“ në plan të parë është pezmi i ironizuar,…). Por, ajo që ngritët mbi to, pa marrë parasysh ndryshimet e vogla të fokusit ose intervenimet shprehëse është mundimi ekzistencial, mundimi që del nga ndjenja e frikës, gati në njohje filozofike se në ashpërsinë dhe pakuptimësinë e luftës, koha vërtitet në rreth. Prandaj, arkitektonika, kompozicioni i këtij libri nuk shpie në një drejtim, fillim, ose fund, nuk i shfrytëzon ciklet si „stacione tematike“, nuk ka një vatër konkrete sepse me këtë drejton në joracionalitet, në përhumbje në kohë dhe hapësirë për shkak të shkatërrimit, i cili, siç duket nuk ka as fillim as fund, shkatërrimi është i thjeshtë, gjithmonë prezent. Varësisht nga ajo se sa vetëdije për kohën përreth Tafa i jep subjektit të vet lirik, i njëjti nga poezia në poezi ndërron qëndrimin e vet: nga lemeritës dhe zhgënjyes, deri te dorëheqës dhe i qetë, nga: „Mo Zot e liga e çohen e vijnë” /, në: “Mo Zot e liga /, /Ja po vijnë “/ e deri te poezia Uji „ka me hupë krejt / Asnjë ngërçamë / Për sahat t’ dekës / s’ ka me u gjetë”/. Në këtë aspekt poezia e Tafës e plotëson Adornon: me intensitetin e frikës së stërgjyshes së Márquezit, Ursulës, e cila „frikësohet se koha nuk kalon por se vërtitet në rreth“, përmes këtyre vargjeve imponohet pyetja – a është e mundshme pas Aushwitzit ta korrigjojmë kohën dhe ta drejtojmë njerëzimin drejt shpresës?

Në padurueshmërinë e harkut kohor poeti me vargje vizaton pasigurinë e pritjes të formës se re të tragjedisë („Vetëm thonjtë mbesin thonj / Ditë e nesërme na sjell diçka të re / Se me të vjetrën u përgjakëm“) dhe çudia e vetmisë që vjen nga vetëdija se tragjeditë e përgjakshme nuk godasin vetëm popullin si kolektiv, por viktimat i numëron në individë: një edhe një, edhe një, edhe një… Implikimet e tilla veçanërisht vërehen në ciklin „Në mungesën tonë“, dedikuar shokëve e shoqeve të Tafës nga ditët shkollore, pastaj në „Këngët e trishta“, posaçërisht përmes vargjeve domethënëse, sikur në: „Secila pikë gjaku / Do të bëhet sumbull / Në këmisha dhe në xhamadanë / Të ushtarëve dhe të kapedanëve të mi.“/

Tafa vargjet e tij në mënyrë me ngulm i ushqen me motivet e gjakut, duke orientuar kështu në përvojë vetanake të çmendurisë së palogjikshme të luftës por edhe duke përkujtuar atë se si dhe sa poezia mund të jetë universale, madje edhe kur pikëmbështetjet e veta i ka në periudhën shumë konkrete të një realiteti tragjik. Poezia e Tafës është rekonstruim i detajuar i atij realiteti, reminishencë e trazuar ndaj pamfletit universal. Secila nga poezitë e tij është një enigmë e episodit të përgjakshëm të historisë e të cilën lexuesi, duke e shtresëzuar, i palos copëzat e ngjarjeve historikisht të vërtetuara. Por, përkundër shpirtit luftarak dhe ngulmimit ironik të diskursit të Tafës, mbi vargjet e tij ngritët vetmia, njësoj e rëndë, njësoj e mundimshme dhe e përbashkët – madje edhe për ata të cilët nuk janë të ndërthurur drejtpërdrejt në historinë e përgjakshme të kolektivitetit të Tafës, vetmia dhe mallëngjimi që aq fuqishëm korrespondojnë me klithmën e Lorkës për paqe: Cordoba / E largët dhe vetëm / (…) Edhe nëse i di rrugët, kurrë / Nuk do të arrijë në Cordobë.

Subjekti lirik i Tafës përkohësisht arrin të izolojë nga kundërmimi kolektiv i vdekjes, kështu që në torturën e vetmisë dukuritë të cilat e rrethojnë, pasqyrohen me disponimin vetanak: është motiv i shpeshtë i poetit shiu, i cili „do të pushojë një ditë“, i cili i mbulon gjurmët në qytet me aromën e gjakut, shiu i cili është „Vaji i Zotit“, njësoj „i tmerrshëm dhe i papushim“ si shiu i Preverit, njësoj „i qetë dhe i drejtë“ si shiu i Dizdarit. Ashtu si subjekti lirik i Tafës e humb kontrollin mbi kujtesat vetanake, kjo tregohet përmes ndërtimit të vet poezive: ato bëhen të privuara nga sistemi i tyre vargëzues dhe shndërrohen në rrëfim të rrymës së vetëdijes („Reportazhi nga lufta e shenjtë“).

Për Tafën të shkruarit është proces terapeutik dhe qërim ironik hesapesh me botën – për lexuesin vargjet e tij janë sfidë ndaj së cilës autori drejtpërdrejt shpie në poezinë e titulluar simbolikisht „Epitaf“: „Nuk shkruhet dot një varg / ç’ sëmundje muzave u solli liria”. Në poezinë më intime të përmbledhjes „Vet me vete“ , Tafa drejtpërdrejt zbulon tërë atë që „Punë djalli“ paraqet për të: dëshminë e përvojës personale dhe kolektive të luftës dhe pasojat e saja , mënyrën se si lufta e ka formësuar raportin e poetit ndaj jetës, Zotit, dhe ndaj vetvetes, por, ajo që mbase është më e rëndësishmja, ironia e fshehur në vargjet e fundit e pikturon raportin e Tafës ndaj „punës së djallit“ në krijimin artistik në përgjithësi: „Vështirë / Por duhet forcë / eh /Qija nanën.“ Përmes mesazheve të tij poetike se duhet ruajtur „nga Jeta dhe nga Vdekja“, përmes

vargjeve, të cilat me ritmin e vet të brendshëm në mënyrë apokaliptike paralajmërojnë marshe të përmortshme, pashmangshëm sjellin në mendje poemën e Kashtelanit „Tifusarët“ („Vdekje deri te vdekja, vdekje deri në vdekje, vdekja janë gjurmët e mia“), shoshitet shpresa me të cilën Lulzim Tafa përkujton besimin e tij në poezi, si armë e fuqisë së konsiderueshme: „Kalo, lirisht / Të thotë Zoti / dhe engjëlli i bardhë të mban / për dore.“

(Autorja është Profesoreshë dhe studiuese e njohur e letërsisë nga Sarajeva, përktheu: Smail Smaka)

‘Familja është gjëja më e rëndësishme në botë’

“Pasardhësit njeriu nuk mund t’i ndryshojë, por mund të përcaktojë çfarë do të ndodhë me pasardhësit”. – François de la Rachefoucauld

“Nëna është personi i vetëm në botë i cili të do para se të të shohë”. – Johann Heinrich Pestalozzi

“Në fund të jetës suaj, nuk do të pendoheni që nuk keni kaluar edhe një test, që nuk keni fituar edhe një aktgjykim, ose që nuk keni realizuar edhe një marrëveshje. Ju do të pendoheni për kohën që nuk e keni kaluar me burrin, shokun, fëmijën, prindin”. – Barbara Bush

“Familja është gjëja më e rëndësishme në botë”. – Princeshë Diana

“Disa nga diskutimet më të rëndësishme që kam pasur ndonjëherë kanë ndodhur tek familja ime në tavolinën e darkës”. – Bob Ehrlich

“Nëse dëshironi që fëmijët tuaj të bëhen të mirë, shpenzoni dyfish më shumë kohë me ata dhe gjysmën e parave që shpenzoni”. – Abigail Van Buren 

“Ju gjithmonë keni kohë për gjërat që i vendosni si primare”. – Autor i panjohur

“Njeriu nuk mund të bëj vend për veten e tij në diell nëse vazhdon të fshihet nën pemën familjare”. – Helen Keller

“Familjet janë busulla e cila na udhëheq. Ato janë inspirimi për të arritur lartësi të mëdha dhe rehatia kur ne ligështohemi”. – Brad Henry

“Fytyrat e familjarëve janë pasqyra magjike ku mund të shikohen njerëzit të cilët na takojnë neve, shohim të kaluarën, të tashmen dhe të ardhmen”. – Gail Lumet Buckley./bota.al/ KultPlus.com

“Pëllumbi i paqes” kompozimi më i mirë në “Cicërrimat Buzë Ibrit”

Në Mitrovicë është mbajtur edicioni i 37-të i Festivalit të Muzikës për Fëmijë “Cicërrimat Buzë Ibrit”, ku fëmijët janë prezantuar në dy kategori të ndryshme, shkruan KultPlus.

Në këtë festival kanë marë pjesë edhe përfaqësueset e grupit “Xixëllonja” nga Prishtina,  ku kënga “Pëllumbi i paqes” me tekst të Donika Rudit dhe me kompozim të Drita Rudit, është shpërblyer me çmimin si kompozimi më i mirë i festivalit, çmim që është ndarë nga juria profesionale.

Kënga “Pëllumbi i paqes” është kënduar nga dy motrat Anna dhe Ninna Krasniqi, kurse drejtoresha e grupit “Xixëllonjat” Drita Rudi ka thënë për KultPlus se ky është vetëm një nga sukseset e xixëllonjave, të cilat prezantohen në shumë festivale, si brenda ashtu edhe jashtë Kosovës.

Ajo poashtu ka treguar që nga ky grup së fundi janë prezantuar disa këngë të reja, të cilat do të prezantohen përgjatë  vitit të ardhshëm, sikurse në ngjarje të ndryshme kulturore, poashtu edhe në festivale të ndryshme.

Në Festivalin e Muzikës për Fëmijë “Cicërrimat Buzë Ibrit”, janë prezantuar shumë këngë nga fëmijë të moshave të ndryshme, kurse çmime janë ndarë për disa kategori./KultPlus.com

Lamtumirë, vendet e mia

Poezi nga Gjergj Fishta

Lamtumirë, vendet e mia,
qe, po zhduken dalëngadalë!
Gjëmon deti, ushton duhia,
likundet barka valë mbi valë,
Kah njai diell, që asht tue flakue,
andej fill un tash do t’vete…
Lamtumirë, atdhe i bekue!
Lamtumirë, për sa t’jet jeta!
Nesër nade kur mbi ne,
rrezja e diellit ka me ra,
kush e din sa ujë e dhe,
mue prej teje ka me m’da!
E por n’pyetsha ret mizore,
e por n’pyetsha zogjt e detit,
se për ty, moj tokë arbnore,
s’ka me m’folë kush mue t’shkretit…
Tjera fusha e tjera zalle
kam me pa, e tjera dete;
kam me ndje po tjera valle,
tjera gjuhë, tjera qytete.
Vendin tem s’kam me e pa,
ku kam le e jam burrnue:
sytë e mi kan me kja.
pa u gjet kush me i ngushllue./ KultPlus.com

Në kolegjin AAB sot u shënua Dita Ndërkombëtare e Kinematografisë

Për nder të 28 Dhjetorit, Ditës Ndërkombëtare të Kinematografisë, Fakulteti i Komunikimit Masiv i Kolegjit AAB organizoi një takim me studentët dhe regjisorin e njohur Isa Qosja.

I njohur për filmat e tij artistik dhe dokumentarë, Qosja sot para studentëve të AAB-së foli për gjendjen aktuale të filmit në Kosovë dhe rajon.

Ai gjithashtu përmendi edhe faktorë të rëndësishëm që e përcaktojnë këtë situatë momentale që sipas tij nuk është në formën më të mirë që ai do donte ta shihte. Ai përmendi edhe disa dallime në mes të kinematografisë të Shqipërisë dhe asaj të Kosovës, sipas tij, kinematografia e Kosovës parësore e ka depërtimin e emocioneve tek shikuesi. Ai gjithashtu shtoi se qëllimi i realizimit të një filmi është të përçojë emocion tek shikuesi.

“Kinemtografia e Kosovës dhe Shqipërisë, ka dallime shumë, edhe pse jemi një vend ka dallime. Ende me duket që atje në film zë vend fjala, ajo që është shprehje e teatrit dhe ata e trajtojnë shumë më shumë fjalën se gjendjen. Ata na thonë shpesh ju i keni aktorë të mirë dhe unë përgjigjem, po i kemi sepse trajtojmë gjendjen, aktorët tanë nxjerrin emocionin”, shtoi Qosja.  

Qosja me këtë rast foli edhe për dallimet e kinematografisë amerikane dhe evropiane,  duke theksuar se kinematografia amerikane dallon shumë nga ajo evropiane, përmes një faktori shumë të rëndësishëm, e që është narracioni. “Kinematografia amerikane është shumë më narrative, më treguese, më e drejtpërdrejtë, do të thoja argumentuese. Në Amerikë filmi punohet për një qëllim, punohet për publikun”, tha regjisori Qosja.

Tutje, Qosja para studentëve tha se një vend mirë i arsimuar duhet ta kuptojë që njerëzit që merren me art janë njerëz të përkushtuar dhe se duhet mbështetur si në anën financiare ashtu edhe në atë motivuese dhe se duhet të instalohet psikologjia që vendit tonë specifikisht i duhet arti dhe i duhen artistët, sepse vetëm kështu ne do t’ i tregojmë botës që vlejmë dhe dimë të realizojmë filma që konkurrojnë me kinematografitë botërore./KolegjiAAB/ KultPlus.com

‘Rrno për me tregue’ nga At Zef Pllumi përshtatet për teatër nga Bruno Shllaku

Vepra e At Zef Pllumit “Rrno vetëm për me tregue” përshtatur për skenën e teatrit nga regjisori Bruno Shllaku pritet të jetë premierë për publikun vitin që vjen.

Puna për këtë shfaqje teatrore tashmë ka nisur dhe regjisori Shllaku tregon se premiera do të jetë në skenën e Teatrit Metropol. Vepra do ketë aktorë nga Tiranë, por dhe nga Shkodra. Ky vit që po mbyllet ka qenë me angazhime artistike për Bruno Shllakun. Nuk ka munguar me role jo vetëm në teatër, por dhe në kinematografi. Edhe në ditët e fundit të vitit regjisori Bruno Shllaku nuk ndalon me punën e tij për projektet në teatër. Rolet në veprën e At Zef Pllumit interpretohen nga Bruno Shllaku,    Gjergj Doçi, Agron Dizdari, Mimoza Marjanaku, etj. Regjisor në dramë Bruno Shllaku tregon se këto ditë të fundit të këtij viti puna ka nisur me disa figurantë, që do jenë pjesë e korit në vepër. “Unë kam nisur punën me veprën teatrore të At Zef Pllumit “Rrno vetëm për me tregue”. E kam filluar punën me figurantët, sepse ka të bëjë shumë kori. Në veprën e At Zef Pllumit, që unë e kam përshtatur për skenën është brenda saj edhe revolta në burgun Spaçit, dhe do të jenë veç aktorëve dhe rreth 25 figurantë, djem të rinj që do të jenë kori. Kori në antikitetin e lashtë grek presupozon frymën e shenjtë dhe të gjithë këto do të trajtohen si kor në këtë shfaqjen, që unë kam perceptuar”, pohon regjisori Shllaku. Jo vetëm vepra e At Zef Pllumit, por nga regjisori Bruno Shllaku në këtë shfaqje janë të përfshira dhe kujtimet e xhaxhit të tij Gjon Shllaku, që vuajti në burgjet e diktaturës. “Në skenë do të vijë një dramë, që është e gërshetuar dhe me disa kujtime që unë kam pasur rastin që ti dëgjoj nga xhaxhai im, i cili ka qenë dhe ai i burgosur politik, i dënuar me pushkatim, por më pas mbeti i dënuar me shumë vite. Xhaxhai im Gjon Shllaku doli nga burgu pas 17 vjetësh”, vijon të tregojë regjisori Bruno Shllaku, i cili pas disa ditësh do të nisë punën dhe me aktorët e tjerë për këtë vepër teatrore, që do ta ketë premierën vitin që vjen në Tiranë.

Drama në skenë

Ditët e fundit të këtij viti e gjejnë regjisorin Bruno Shllaku duke menduar e punuar për projektin e  ri të teatrit, që do të sjellë në skenë për publikun. Por këtë herë në një dramë për vuajtjet gjatë regjimit komunist si regjisor Bruno Shllaku thotë se do ti sjellë skenës së teatrit, një dramë që përcjell mesazhe të forta. “Kujtimet nga burgu të xhaxhait time janë gjëra rrënqethëse dhe unë i kam gërshetuar brenda në këtë material, duke krijuar dhe një kënd tjetër vështrimi. Ajo që trumbetohet shumë në tavolina, por nuk e kemi parë në skena shqiptare është momenti se si janë të lidhur dy ekstremitete të komunitetit fetar, ai mysliman dhe katolik, ku ndërthuren me një mjeshtri absolute si nga thëniet e xhaxhait tim si nga At Zef Pllumi gjëra që do të jenë të bujshme dhe kam fatin e madh që po ia jap skenës ti shikojë të vërtetuara ashtu si kanë ndodhur ato vite”, shprehet mes të tjerave Shllaku.

Këtë herë regjisor dhe aktor në këtë dramë Bruno Shllaku tregon se dhe vetë ka zgjedhur të vijë në rolin e një të burgosuri, që i takon besimit mysliman.

“Në këtë dramë unë vetë do të luaj një të burgosur të fesë myslimane, që jep dhe ndihmën e tij për të shpëtuar një të burgosur të rrahur për vdekje në qelitë e burgut të asaj kohe që ndodhej në Bulqizë. Në vepër janë përfshira tre burgjet, Bulqiza, Burreli dhe Spaçi, por kryesisht tregohen ngjarjet në këtë të fundit”, vijon regjisori Shllaku. At Zef Pllumi në veprën e tij “Rrno vetëm për me tregue”, na jep një tablo të asaj që ai ka përjetuar përgjatë viteve të persekutimit komunist.  Nga Julia Vrapi / KultPlus.com

Ministri Gashi: Institucionet e kulturës dhe trashëgimisë do të kenë nënkodet e veçanta buxhetore

Ministri Gashi: Institucionet e kulturës dhe trashëgimisë do të kenë nënkodet e veçanta buxhetore

Ministri i Kulturës, Rinisë dhe Sportit, Kujtim Gashi, mbajti konferencën e fundvitit ku prezantoi të arriturat e 2018-tës.

Ministri, me theks foli për faktin se për herë të parë pas 18 vitesh, institucionet e kulturës dhe trashëgimisë do të kenë nënkodet e veçanta buxhetore.

“Ky vit është karakterizuar edhe me sfida, me theks të veçantë në funksionimin e institucioneve vartëse të Ministrisë së Kulturës dhe siç e dini sipas rekomandimeve të raportit të auditorit të përgjithshëm ne jemi të detyruar dhe kemi vepruar në mënyrë të shpejtë duke i mbyllur të gjitha xhirollogaritë në bankat komerciale me të cilat janë financuar institucionet e trashëgimisë kulturore dhe ato të kulturës”, është shprehur Gashi.

Sipas tij kjo ka bërë që për herë të parë pas 18-të viteve të gjitha institucionet e trashëgimisë kulturore dhe ato të kulturës të jenë me nënkode buxhetore.

“Në buxhetin e vitit 2019 të gjitha këto institucione do t’i kenë kodet e veçanta buxhetore dhe mjetet financiare do i shfrytëzojnë nga kodet të cilat Ministria e Kulturës i ka krijuar në kuadër të buxhetit të saj”, theksoi ai./ KultPlus.com

ATQK: Bashkërisht kemi rezultate shumë më të mira në mbrojtje, zhvillim dhe avancim të teatrove

Asociacioni i Teatrove Publike të Qyteteve të Kosovës (ATQK) për periudhën gjashtëmujore ka arritur që të vë në pah punën dhe vështirësitë e funksionimit të teatrove, shkruan KultPlus.

Në komunikatën e dërguar për media nga ATQK, është shkruar se gjatë këtyre gjashtë muajve në krye me Erson Zymberi (Teatri i qytetit të Gjilanit), ky  Asociacion  ka arritur disa suksese.

“Si rezultat i këtij angazhimi është arritur që të iniciohet plotësim-ndryshimin i Ligjit aktual për teatrot në Republikën e Kosovës, të bëhet kalimi i draft-koncept dokumentit në qeveri për ndryshimin e ligjit të teatrove, themelimi i grupit punues për ndryshimin e këtij ligji i cili grup ende vazhdon punën si dhe marrëveshje mbi shkëmbimin e shfaqjeve ndërmjet teatrove të qyteteve”, është shkruar në kominikatë.

ATQK-ja është zotuar se do të vazhdojë angazhimin edhe në  vitin e ardhshëm në mënyrë që të punojnë në funksionalizimin e plotë  të Teatrove si në aspektin legjislativ, financiar e artistik.

“Bashkëpunimi i teatrove të qyteteve tregoj se bashkërisht kemi rezultate shumë më të mira me qëllimin e mbrojtjes, zhvillimit dhe avancimit e teatrove”, ka theksuar ATQK-ja.

Në këtë gjashtëmujor të dytë (Janar-Qershor) kryesimin e ATQK-së e merr Fatmir Hyseni (Teatri i Qytetit “Adriana”-Ferizaj)./ KultPlus.com

Amos Oz: Kam simpati për Kosovën

Ka ndërruar jetë sot në moshën 79 vjeçare shkrimtari i njohur Amos Oz.

Oz ka shkruar 18 libra në gjuhën hebreite dhe afër 450 ese dhe artikuj. Veprat e tij janë të përkthyera në më shumë se tridhjetë gjuhë të botës.

Para disa vitesh në një intervistë me Rudina Xhungën, ai u shpreh edhe për Kosovën dhe për Pavarësinë e Kosovës.

RUDINA XHUNGA: Tani do doja të flisnim pak për vendin nga unë vij, për Shqipërinë dhe Kosovën gjithashtu, sepse kur Kosova shpalli pavarësinë e saj unë kisha me vete librin tuaj, kur tregoni pavarësinë e Izraelit?

AMOS OZ: Unë nuk di mjaftueshëm për historinë dhe rrethanat e Kosovës, por në mënyrë instiktive, kur një popull shpall pavarësinë e tij, simpatia ime është me të. Kjo është e vërtetë për sa i përket izraelitëve, kjo është e vërtetë për palestinezët dhe kjo është e vërtetë edhe për kosovarët.

RUDINA XHUNGA: Po për historinë që lidh Shqipërinë me Izraelin, për kohën kur Holokausti na bashkoi dhe shqiptarët u hapën dyert izraelitëve?

AMOS OZ: Ne gjithmonë do ta kujtojmë me falënderim dhe për mirë Shqipërinë, pasi në Evropë ka pasur shumë pak dyer që u hapën për hebrenjtë, shumë pak dyer dhe derën e Shqipërisë ne gjithmonë do ta kujtojmë për mirë.

RUDINA XHUNGA: Faleminderit. Ju kujtohet ajo kohë dhe raporti që keni me atë kohë? E pyesni herë pas here veten, ç‘qe ajo urrejtje, pse ndodhi Holokausti?

AMOS OZ: Holokausti na shoqëron ne gjithë kohën, madje edhe nipërit e njerëzve që kanë përjetuar Holokaustin akoma i përjetojnë traumat, dhe akoma pyesin veten çfarë ndodhi, por asnjëri prej nesh nuk ka përgjigje, ka shumë përgjigje, por nuk ka një përgjigje të vetme. Ka një përgjigje që thotë: s‘duhet të jesh kurrë i dobët, ka një përgjigje tjetër që thotë: kurrë nuk duhet të jesh johuman dhe ka një përgjigje të tretë që thotë: duhet të kishim ardhur të gjithë në shtetin e Izraelit në kohën e duhur, dhe ka një përgjigje të katërt që thotë: që edhe në shtetin e Izraelit ka nga ata që duan të na shfarosin dhe ka përgjigje të pestë, të gjashtë dhe të shtatë. Pothuajse çdo izraelit ka një përgjigje të ndryshme.

Ministri Gashi: Viti 2018 ishte i suksesshëm, MKRS-ja ka realizuar 98.6% të planit të punës

Alberina Haxhijaj

Ministri i Kulturë, Rinisë dhe Sportit, Kujtim Gashi në një konferencë për media shpalosi të arriturat e Ministrisë së Kulturës për vitin 2018, shkruan KultPlus.

Ministri Gashi e cilësoi këtë vit që po e lëmë pas si një vit të suksesshëm kulturor duke theksuar se ka akoma projekte të cilat beson që do të realizohen në vitin 2019.  Ai u shpreh se kjo ministri përmes mekanizmave institucional dhe ligjor ka vazhduar në përmbushjen e objektivave të përcaktuar në fushën e kulturës, rinisë dhe sportit duke krijuar kështu një mjedisi institucional për zhvillim bashkëkohor të këtyre fushave.

Duke numëruar arritjet e kësaj ministrie ai theksoi se lajmi më i mirë dhe më i rëndësishme për të gjithë komunitetin artistik ishte vendimi për rritjen e pagave për krijuesit, performuesit dhe punonjësit profesional të trashëgimisë kulturore.

Ministri Gashi u shpreh se e rëndësihme ka qenë edhe marrëveshja e Ministrisë së Kulturës për programin kulturor dhe atë kreativ “Evropa Kreative”. Ai theksoi se gjatë këtij viti është rritur edhe përkrahja e projekteve kulturore dhe artistike ku bartës të projekteve janë gratë, duke theksuar se është rritur edhe përkrahja e projekteve pjesë e të cilëve janë personat me nevoja të veçanta. Gjatë këtij viti është nënshkruar edhe kalendari përbashkët me Ministrinë e Kulturës së Shqipërisë në kuadër të cilit janë zhvilluar disa aktivitete.

“Departamenti i Kulturës gjatë këtij viti ka përkrahur aktivitete dhe projekte me shumën e përgjithshme rreth 1 milion euro e që është shuma më e madhe në këto vitet e pasluftës sa i përket mbështetjes së aktiviteteve kulturore”, theksoi ai.

Gashi tregoi se janë aprovuar edhe koncept dokumentet: Koncept Dokumenti për Filharmoninë, Operën dhe Baletin, njëkohësisht jemi në përfundim edhe të Projektligjit për Filharmonine, Operën dhe Baletin; Koncept Dokumenti për Trashëgiminë Kulturore, njëkohësisht është punuar edhe drafti i parë i Projektligjit për Trashëgiminë Kulturore; Koncept Dokumenti për Teatrot, njëkohësisht është punuar edhe drafti i parë i Projektligjit për Teatrot; Koncept Dokumenti për ndërmjetësimin e kontesteve në fushën e drejtës së autorit. Ndërsa në procedim e sipër janë: Koncept Dokumenti për Kinematografinë; Koncept Dokumenti për Rini; dhe Koncept Dokumenti për Arkivat.

“Viti 2019 do të jetë viti kur teatrot e qyteteve do të trajtohen me ligjin e ri dhe do të kenë fuqishëm mbështetje edhe teknike edhe financiare edhe nga komunat edhe nga ministria e kulturë”, u shpreh ai.

Ministri Gashi e ka vlerësuar si të suksesshme edhe përfaqësimin e Kosovës në ngjarjet ndërkombëtare kulturore. Ministri Gashi ka theksuar se prej që është themeluar Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sportit, për herë të parë është tejkaluar realizimi i Planit Legjislativ. MKRS-ja arritur të dërgojë për aprovim në Qeverinë e Kosovës tetë projektligje: Dy Projektligje nga fusha e Sportit; Tri Projektligje nga fusha e Kulturës; Një Projektligj nga fusha e Trashëgimisë Kulturore; Një Projektligj nga fusha e te Drejtës se Autorit dhe te Drejtat dhe një Projektligj i cili përfshinë fushën e Rinise, Kulturës dhe Sportit.

“Ajo që dua të theksoj për fund është se realizimi i buxhetit të Ministrisë së Kulturës dhe plani i punës është 98.6% dhe kjo ka qenë ndoshta një nga angazhimet me të mëdha që kemi bërë si ministri dhe si kabinet. Dua të falënderoj secilin anëtar të kabinetit dhe veçanërisht punëtorët e Ministrisë së Kulturës për një angazhim maksimal për të arritur të një rekord i 18-të viteve të pasluftës ku realizimi i buxhetit është afër 99% për vitin 2018”, theksoi ai.

Tutje ai u shpreh se do të mbesin të përkushtuar për të realizuar edhe programin e punës për vitin 2019./ KultPlus.com

‘Kafshatë që s’kapërdihet asht, or vlla, mjerimi’

Nga i madhi Migjen – Millosh Gjergj Nikolla

Poema e Mjerimit

Kafshatë që s’kapërdihet asht, or vlla, mjerimi,
kafshatë që të mbetë në fyt edhe të zë trishtimi
kur shef ftyra të zbeta edhe sy t’jeshilta
që t’shikojnë si hije dhe shtrijnë duert e mpita
edhe ashtu të shtrime mbrapa teje mbesin
të tan jetën e vet derisa të vdesin.

E mbi ta n’ajri, si në qesendi,
therin qiellën kryqat e minaret e ngurta,
profetënt dhe shejtënt në fushqeta të shumngjyrta
shkëlqejnë. E mjerimi mirfilli ndien tradhti.
Mjerimi ka vulën e vet t’shëmtueme,
asht e neveritshme, e keqe, e turpshme,
balli që e ka, syt që e shprehin,
buzët që më kot mundohen ta mshefin – 
janë fëmitë e padijes e flitë e përbuzjes,
t’mbetunat e flliqta rreth e përqark tryezës 
mbi t’cilën hangri darkën një qen e pamshirshëm
me bark shekulluer, gjithmon i pangishëm.

Mjerimi s’ka fat. Por ka vetëm zhele,
zhele fund e majë, flamujt e një shprese
t’shkyem dhe të coptuem me t’dalun bese.

Mjerimi tërbohet n’dashuni epshore.
Nëpër skaje t’errta, bashkë me qej, mij, mica,
mbi pecat e mykta, t’qelbta, t’ndyta, t’lagta 
lakuriqen mishnat, si zhangë; t’verdhë e pisa,
kapërthehen ndjenjat me fuqi shtazore,
kafshojnë, përpijnë, thithen, puthen buzët e ndragta
edhe shuhet uja, dhe fashitet etja 
n’epshin kapërthyes, kur mbytet vetvetja.
Dhe aty zajnë fillin t’marrët, shërbtorët dhe lypsat
që nesër do linden me na i mbushë rrugat.

Mjerimi në dritzën e synit t’kërthinit
dridhet posi flaka e mekun e qirit
nën tavan t’tymuem dhe plot merimanga, 
ku hije njerzish dridhen ndër mure plot danga,
ku foshnja e smume qan si shpirt’ i keq
tu’ ndukë gjitë e shterruna t’zezës amë, 
e kjo prap shtazanë, mallkon zot e dreq, 
mallkon frytn e vet, mallkon barrn e randë. 
Foshnj’ e saj nuk qesh, por vetëm lëngon, 
e ama s’e don, por vetëm mallkon.
Vall sa i trishtueshëm asht djepi i skamit
ku foshnjën përkundin lot edhe të fshamit!

Mjerimi rrit fëmin në hijen e shtëpive
të nalta, ku nuk mrrin zani i lypsis, 
ku nuk mund t’u prishet qetsia zotnive 
kur bashkë me zoja flejnë në shtretënt e lumnis.

Mjerimi pjek fëmin para se të burrnohet,
don ta msojë t’i iki grushtit q’i kërcnohet, 
atij grusht që n’gjumë e shtërngon për fytit 
kur fillojnë kllapitë e etheve prej unit 
dhe fetyrën e fëmis e mblon hij’ e vdekjes, 
një stoli e kobshme në vend të buzqeshjes. 
Nji fryt kur s’piqet dihet se ku shkon 
qashtu edhe fëmia n’bark t’dheut mbaron.

Mjerimi punon, punon dit e natë
tu’ i vlue djersa në gjoks edhe në ballë,
tue u zhigatun deri n’gjujë, n’baltë 
e prap zorrët nga uja i bahen palë-palë. 
Shpërblim qesharak! Për qindenjë afsh 
në ditë – vetëm: lekë tre-katër dhe “marsh!”.

Mjerimi kaiher’ i ka faqet e lustrueme,
buzët e pezmatueme, mollzat e ngjyrueme, 
trupin përmendore e një tregtis s’ndytë, 
që asht i gjikuem të bijë në shtrat vet i dytë,
dhe për at shërbim ka për të marrë do franga 
ndër çarçafë, ndër fëtyra dhe në ndërgjegje danga.

Mjerimi gjithashtu len dhe n’trashigim
-jo veç nëpër banka dhe në gja të patundshme,
por eshtnat e shtrembta e n’gjoks ndoj dhimbë, 
mund që t’len kujtim ditën e dikurshme 
kur pullaz’ i shpis u shemb edhe ra 
nga kalbsin’ e kohës, nga pesha e qiellit,
kur mbi gjithçka u ndi një i tmerrshmi za 
plot mallkim dhe lutje si nga fund i ferrit, 
ish zan’ i njeriut që vdiste nën tra. 
Kështu nën kambët’randë t’zotit t’egërsuem –
thotë prifti – vdes ai që çon jetë të dhunuem.

Dhe me këto kujtime, ksi lloj fatkeqësinash
mbushet got’ e helmit në trashigim brezninash. 
Mjerimi ka motër ngushulluese gotën. 
Në pijetore të qelbta, pranë tryezës plot zdrale
të neveritshme, shpirti me etje derdh gotën 
n’fyt për me harrue nandhetenand’ halle. 
E gota e turbull, gota satanike 
tu’ e ledhatue e pickon si gjarpni- 
dhe kur bie njeriu, si gruni nga drapni, 
nën tryezë qan-qeshet në formë tragjikomike. 
Tê gjitha hallet skami n’gotë i mbyt 
kur njiqind i derdh një nga një në fyt. 
Mjerimi ndez dëshirat si hyjet errsina 
dhe bajnë tym si hejt q’i ban shkrum shkreptima.

Mjerimi s’ka gëzim, por ka vetëm dhimba,
dhimba paduruese qe t’bajnë t’çmendesh, 
që t’ap in litarin të shkojsh fill’ e t’varesh 
ose bahe fli e mjerë e paragrafesh.

Mjerimi s’don mshirë. Por don vetëm të drejt!
Mshirë? Bijë bastardhe e etënve dinakë, 
t’cilt n’mnyrë pompoze posi farisejt 
i bijnë lodërtinës me ndjejt dhelparak 
tu’ ia lëshue lypsiti një grosh të holl’ n’shplakë.

Mjerimi asht një njollë e pashlyeme
n’ballë të njerzimit që kalon nëpër shekuj.
Dhe kët njollë kurr nuk asht e mundshme 
ta shlyejnë paçavrat që zunë myk ndër tempuj.

Shkrimtari i njohur Amos Oz ka ndërruar jetë

Amos Oz ishte shkrimtar dhe gazetar i njohur nga Izraeli. Që nga viti 1967 ishte edhe aktivist i njohur për zgjidhjen e konfliktit izraelito-palestineze.

I lindur si Amos Klausner, ai u rrit në Jerusalem në rrugën Amos, në kuartin Kerem Avraham. Gjysma e romaneve të Ozit janë të inspiruar nga ky kuart. Prindërit e tij, Yehuda Arieh Klausner dhe Fania Musman, ishin emigrantë nga Evropa juglindore.

Oz ka shkruar 18 libra në gjuhën hebreite dhe afër 450 ese dhe artikuj. Veprat e tij janë të përkthyera në më shumë se tridhjetë gjuhë të botës. Oz përveç romaneve boton rregullisht edhe ese për politikën, letërsinë dhe paqen.

Oz është njëri ndër shkrimtarët puna e të cilit është bërë temë e studimit. Në Universitetin në Ben-Gurion të Negevit është themeluar studimi i cili i merret me Ozin dhe veprat e tij. Në vitet e fundit mendohet se është ishte një nga kandidatët më serioz për Çmimin Nobel për Letërsi. Në vitin 1998 e fitoi çmimin më prestigjioz për letërsi të Izraelit./ KultPlus.com

“Shkumsi” përmbyllë programin e TKK-së për këtë vit

Më 30 dhjetor 2018 (ditë e diel), me fillim nga ora 20:00, në skenën e vogël të Teatrit Kombëtar të Kosovës do të ngjitet shfaqja eksperimentale “Shkumësi” nga regjisori dhe dramaturgu Naser Shatrolli.

Shfaqja sjellë historinë e një të riu me emrin Shkums i cili ua vendos vijat kufitare dhunshëm qytetarëve kudo dhe kurdo. Gravon dorën e fortë në secilën derë. Ushtron dhunë në emër të lirisë. Shpall vetveten invalid dhe me para e blen librezën e invalidit të luftës. I vë vetvetes epitetin ligj, sillet si njeri që bën ligjin, premton se do ta bashkojë qytetin e ndarë…

Shfaqja është punuar në bazë të formatit të teatrit të absurdit, me përplot dromca komike dhe ironike.

Rezervimin e biletave, për ta parë këtë shfaqje në prag të fundvitit, mund ta bëni në këtë numër të telefonit: 044 430 693./ KultPlus.com

Kam mall

Poezi nga Arbër Kadriaj.

Sot, n’ditëlindjen tande, babë, nuk t’kujtoj ma
Sot, n’ditëlindjen tande t’kam harru
Sot, n’ditëlindjen tande, kur ti s’je këtu, nuk du as me t’uru.
E çfarë të uroj? Me jetu edhe 100 tjera…? Jo nuk mund ta baj.
Çfarë të uroj? Me u plakë me nipa e mbesa…? Jo s’e baj dot.

Çfare të uroj, t’kesh sh’net e t’japësh dashni…? Jo s’e baj dot se ti nuk je këtu… M’ke gënjy kur m’ke thanë që ki me u ndi krenar me mu.
Nuk po t’shoh! Je zhdukë, je tretë, ndoshta edhe nuk ta ndien për mu ma, ose nuk jam ai që ke dashtë ti m’u kanë…! Edhe mos qofsha, nuk prish punë, te dy gënjeshtarë jemi. Edhe ti më premtove që ki me nejtë ma shumë me mu, po ike… Jemi t’lumtun na edhe pa ty!

Po pse burrë m’le me tanë atë dhimbje, pa motiv, pa heroin tim, pa shembullin tim të s’ardhmes. E në fund çka me pritë? Çka me u thanë fëmijëve, me u thanë që gjyshi i tyne ishte heroi që më braktisi? Nuk të fajësoj, dhimbje ndiej, fjalë të nxjerra nga inati. Mos m’gjyko, t’lutem, më fal po kam mall. Po flas me mllef, më fal të lutem, jam shumë i inatosun me ty, por nuk mund të lëndohem ma, masi jeta më vrau nji herë, tani ma as dhimbjen nuk e ndij, as andrra nuk shoh. Je aq larg, as nuk mund t’flasim e t’shkrujmë, por je aq afër sa duhet me t’largu për nji moment që mos me vazhdu me shkru! / KultPlus.com

Lufta e Kosovës në fotografi, për bojkotim të produkteve serbe

Lufta në Kosovë nuk mund të harrohet, dhe ka fotografi e momente të dokumentuara të kësaj lufte e cila i morri jetën mijëra njerëzve në Kosovë.

Në këtë luftë u dëbuan 800,000 shqiptarë nga territoret e tyre, u vranë 15,000 persona, nga të cilët 2,400 luftëtar të UÇK-së e të tjerët qytetarë të thjeshtë. Gjatë luftës janë zhdukur rreth 5,000 njerëz, fati i shumicës prej tyre është zbardhur deri në vitin 2007, por i madh ka mbetur numri i rasteve të pasqaruara.

Po i sjellim këtu disa fotografi nga faqja Lajme Shqip në Facebook, e cila i ka shpërndarë fotografitë duke dhënë edhe mesazhin e bojkotit të produkteve serbe dhe konsumimit të produkteve shqiptare, marrë parasysh luftën dhe gjenocidin që Serbia ka shkaktuar në Kosovë jo shumë kohë më parë. / KultPlus.com

Kosovari Gent Cakaj bëhet ministër për Evropë dhe Punë të Jashtme në Shqipëri

Në mbledhjen e sotme të Asamblesë Kombëtare të Partisë Socialiste, Kryeministri Edi Rama komunikoi disa ndryshime në qeveri.

Raman njoftoi se Ditmir Bushati  nuk do të jetë më ministër për Evropë dhe Punë të Jashtme, atë tani do e zëvendëson Gent Cakaj.

“Ditmir Bushati ka pa diskutim edhe ai merita të pamohueshme në të gjithë rrugën e deritanishme. Është koha që Ditmiri t’i përkushtohet Shkodrës me kohë të plotë”, është shprehur ai. 

Gent Cakaj i cili do të jetë ministri i ri, është aktualisht zëvendës ministër në këtë ministri./ KultPlus.com

Elva Margariti, ministrja e re e kulturës në Shqipëri

Në mbledhjen e sotme të Asamblesë Kombëtare të Partisë Socialiste, Kryeministri Edi Rama komunikoi ndryshime drastike në qeveri.

Rama bëri të ditur se ministrja e kulturës Mirela Kumbaro do të zëvendësohet nga Elva Margariti, e cila aktualisht është këshilltare në Kryeministri dhe koordinatore e projektit të 100 fshatrave.

“Edhe Mirela Kumbaro meriton të gjithë respektin për punën që është bërë. Trashëgimi kulturore sot është më në kujdes se asnjëherë tjetër. Mirela do të zëvendësohet nga Elva Margariti është këshilltare në Kryeministri dhe koordinatore kombëtare  e projektit të 100 fshatrave”. / KultPlus.com

Besa Shahini nga Kosova, ministre e arsimit në Shqipëri

Besa Shahini është ministre e re e arsimit në Shqipëri, me vendimin e fundit të Edi Ramës në ndryshimet e fundit në Qeverinë në Shqipëri.

Besa Shahini është analiste dhe hulumtuese e çështjeve të integrimit evropian dhe politikave arsimore. Deri në verë 2015, ka punuar si analiste me oganizatën me bazë në Berlin, Inciativa Europiane për Stabilitet (ESI). Ajo herë pasë herë shkruan për gazetat ditore në Kosovë. Shahini ka master nga Hertie School of Governance në Berlin

Dy kosovarë në krye të Ministrive në Shqipëri

Kryeministri Edi Rama bëri ndryshime në qeveri, të cilat i njoftoi në Asamblenë e Partisë Socialiste.

Lindita Nikolla zëvendësohet nga Besa Shahini në Ministrinë e Arsimit.

Arben Ahmetaj zëvendësohet nga Anila Denaj në Ministrinë e Financave.

Ditmir Bushati do të zëvendësohet nga Genti Cakaj në Ministrinë e Jashtme.

Damian Gjiknuri do të zëvendësohet nga Belinda Balluku në Ministrinë e Infrastrukturës.

Niko Peleshi do të zëvendësohet nga Blendi Çuçi në Ministrinë e Bujqësisë.

Mirela Kumbaro do të zëvendësohet nga Eva Margariti në Ministrinë e Kulturës.

Sonila Qato do të zëvendësohet nga Eduard Shalsi në Ministrinë e Mbrojtjes së Sipërmarrjes.

Gjithashtu, Edi Rama njoftoi se do të kthehet Ministria e Marrëdhënies me Parlamentin dhe ministrja do të jetë Elisa Spiropali.

Sonte vjen premiera e shfaqjes “Skënderbeu – Dashuri apo Liri”

“Skënderbeu ose Dashuria dhe Liria” është vepra e njohur e autorit anglez Thomas Whincop, që është shkruar në vitin 1747, e që në Teatrin Kombëtar të Kosovës vjen në fund të këtij viti, me regji të Fadil Hysajt.

Synimi i shfaqjes nuk është demitizimi i figurës së Skënderbeut, por përballja e aktualitetit shqiptarë me figurën e Skënderbeut. Shfaqja si e tillë përballë të kaluarën e rreth 550 vitesh, me të tashmen për të nxjerrë në pah se hapësira mes të tanishmes dhe të kaluarës është shumë më e madhe se këto vite.

Pikërisht rreth pyetjes se “A besojnë sot shqiptarët e kësaj kohe në dashuri dhe liri”, zhvillohet koncepti i trupës teatrale në relacion me regjisorin, e që shpërfaqet me konflikte e fërkime që e sfidojnë këtë tematikë. 

Premiera e shfaqjes “Skënderbeu – Dashuri apo Liri” është caktuar për
datën 28 dhjetor duke filluar nga ora 20:00./ KultPlus.com

Vetëm edhe katër ditë kohë për të aplikuar në Bienalen e Arkitekturës 2018

Asociacioni i Arkitektëve të Kosovës organizon Bienalen e Arkitekturës e cila do të mbahet në muajin janar.

Konkursi do të qëndrojë i hapur edhe katër ditë, deri më 31 dhjetor.

Qëllimi i kësaj bienale është nderimi i të gjitha veprave me vlerë arkitektonike në Kosovë objektiva të së cilës janë identifikimi dhe ngritja e vlerave të arkitekturës në Kosovë, rrjetëzimi i komunitetit të arkitektëve dhe themelimi i një tradite e cila do të përsëritet çdo dy vite.

Pjesë e bienales mund të bëhen të gjithë autorët e projekteve të ndërtuara dhe projekteve ideore, të cilat projekte do të konsiderohen si të kompletuara deri më datën 31 dhjetor të këtij viti.

Për të gjithë ata që vendosin të bëhen pjesë e bienales, pagesa për pjesëmarrje është kjo:

Për anëtarët e asociacionit të Kosovës

Projekti i parë 30 euro
Për çdo projekt tjetër -10%

Për anëtarët jashtë asociacionit të arkitektëve të Kosovës

Projekti i parë 60 euro
Për çdo projekt tjetës -10%
(Për aplikimet deri me 30 nëntor -10%)

Ndërsa forma e aplikimit është kjo:
Prezantim i projektit me shkrim 250-1000 fjalë
10 foto të objektit
1 foto reprezentuese që do të përdoret për publikime
2 postera të formatit A2 që do të përdoren për ekspozitë
Prezantim Power Point që do të përdoret në natën finale

Kategoritë e Bienales për të cilat mund të aplikoni janë:

Projekti më i mirë i ndërtesave të banimit
Projekti më i mirë i ndërtesave administrative
Projekti më i mirë i ndërtesave arsimore-edukative
Projekti më i mirë i ndërtesave për art-kulturë
Projekti më i mirë i ndërtesave hotelerike – shërbyese
Projekti më i mirë i ndërtesave industrial
Projekti më i mirë i ndërtesave komerciale
Projekti më i mirë i ndërtesave mjekësore/sociale
Projekti më i mirë i ndërtesave rekreative
Projekti më i mirë i ndërtesave të agrikulturës
Projekti më i mirë urban/peisazhor
Projekti më i mirë i enterierit
Projekti më i mirë i intervenimit ne ndërtesa
Projekti më i mirë i ardhshëm-në zhvillim./ ndertimi.info/ KultPlus.com

Linkun për të plotësuar formularin e aplikimit e gjeni këtu: http://a-a-k.org/forma-e-aplikimit/

Jon Tarifa me projekt të ri muzikor për festa të fundvitit

“Chasing Dreams” ishte kënga e fundit që e ka publikuar muajt e fundit Jon Tarifa.

Ky i fundit ka pohuar se ka edhe një befasi gjatë festave të fundvitit për të gjithë fansat anembanë botës.

Këngëtari është në finalizim e sipër të një video të një këngë të re të titulluar “Seize in Day”.

Ai për këtë këngë ka bashkëpunuar me këngëtaren e njohur Marcela Orosi, e cila është pjesë e bendit Luminize.

“Si thoni për një dhuratë të fundit për Krishtlindjet? Për pak ditë, do të sjell videon muzikore të këngës sime të re të titulluar”Seize in Day”, në bashkëpunim me Marcela Orosin”, ka shkruar ai në llogarinë personale në Instagram.

Kujtojmë se këngëtari shqiptar kohë më parë i kishte kushtuar një këngë ish-presidentit amerikan, Barcak Obama.

Ndryshe, Tarifa ka paralajmëruar edhe këngë të reja që do të sjell gjatë muajve në vijim./insjaderi/ KultPlus.com