Mulaj: Veshjet e përfaqësuesve tanë në Eurovision copy-paste, autenticitet zero

Mbrëmë, në natën e dytë të gjysmëfinales në skenën e Eurovision-it, performoi edhe Anxhela Peristeri, e cila në këtë edicion përfaqëson Shqipërinë, shkruan KultPlus.

Peristeri me këngën e saj ”Karma” ka ngjallur emocione të mëdha tek publiku, duke u bërë ndër këngëtaret më të përfolura të Eurovisionit.

Pas performancës, Anxhela arriti që nga votat e publikut dhe jurisë profesionale, të sigurojë finalen.

Përkundër asaj që dukja e Anxheles u pëlqye nga shumëkush, shkrimtari nga Shqipëria, Liridon Mulaj ka kritika për këtë pjesë.

Sipas tij, veshja ishte copy-paste nga divat botërore, nuk kishte origjinalitet dhe traditë që përfaqësonte Shqipërinë.

“Nuk do shume mend e as kalem me kuptue se veshjet e perfaqesuesve ne Eurovision jane te marra copy paste nga JLo, Beyonce apo ndonje dive tjeter boterore. Autenticitet zero! Origjinalitet tradite zero! Me ka mbete ora te Rona Nishliu dhe Suus-i i saj i mrekullueshem. Zor se mund ta kapercejme ate preformance ne shume vite te ardhshme”, ka shkruar Mulaj në faqen e tij në Facebook. / KultPlus.com

Kohë për rrëfim, Kadare në një dëshmi historike

LIRIDON MULAJ

Të takosh Kadarenë është një ndjesi e çuditshme. Them e çuditshme, për të mos e kanalizuar vetëm në e fortë apo e bukur, e në fakt, përtej së bukurës, është emocion i fortë, në të cilin mbeten të gjitha nënndjesitë e tjera. Imagjino një argjentinas që ka takuar Sabaton, ose Borgesin, apo një i ri spanjoll që takon Javier Mariasin.

Dikush do të mendojë se çfarë fati, por parë nga një tjetër këndvështrim, dikush atje në Spanjë ose Argjentinë mund të mendojë se çfarë fati është të takosh Kadarenë, diku larg në Shqipëri.

Pra, hiperbolizimi në këtë rast është realitet, për faktin se nga Madridi në Buenos Aires dhe më pas në Tiranë, ekziston një lidhje e pazgjidhshme, madhështia e letërsisë. Dhe ta prekësh këtë madhështi e më pas të përballesh me të, është një eksperiencë e rrallë.

Ditën kur unë takova Kadarenë për herë të parë, fjalia me të cilën më erdhi në mendje të prezantohesha ishte: “Mjeshtër, unë ju njoh më mirë se ç’njihni ju veten”. Dhe kjo ishte befasia që më dha mundësinë të ulesha pranë tij dhe më pas të bisedoja për rreth dy orë me të. Mbase nga emocionet (sigurisht që emocionet), ose hutimi, unë harrova ta regjistroja atë bisedë (sigurisht me lejen e Kadaresë), siç e kisha planifikuar.

Por pse zgjodha t’i prezantohem në atë mënyrë një shkrimtari si Kadareja, paksa arrogant dhe i vështirë si karakter, cilësi këto të ndërtuara mbi marrëdhënien disavjeçare shkrimtar-lexues, kryesisht në vendin e tij.

Zgjodha këtë prezantim, për shkak se e kam lexuar Kadarenë në mënyrë studimore, duke u rrekur përherë të isha më së shumti një zbulues i qenies së tij dhe më pas i veprës së tij. Afeksioni im për shkrimtarët dhe jetën e tyre jashtë letërsisë lidhet domosdoshmërisht me admirimin për këtë të fundit, por me Kadarenë ndodh ndryshe.

Një shkrimtar i ri, krahas stilit të shkrimtarëve të mëdhenj, që shpesh dhe pothuajse gjithmonë kërkon t’ua përvetësojë, e intrigon, ose le të themi, e ndjell, dhe jeta e tyre personale, së paku me mua ndodh ky afeksion i çuditshëm me pjesën e padukshme të “ajsbergut” e për rrjedhojë, edhe Kadareja nuk i kishte shpëtuar këtij zbulimi. Kisha lexuar pothuajse gjithçka për jetën e tij private, marrëdhëniet me diktatorin, me shkrimtarët e tjerë, me lexuesin dhe zakonet e të shkruarit, dhe përtej “ndikimeve” të jashtme në formën e presioneve, shpirti im e kishte përthithur këtë shkrimtar ashtu siç kishte bërë me të tjerë emra të mëdhenj të letërsisë botërore.

Dhe kthehem sërish te siguria ime e të diturit gjithçka për mjeshtrin dhe takimi im me të. Disa ditë para se Kadareja të festonte 85-vjetorin, u njoftua një botim i ri, ku në qendër të tij ishte Kadareja vetë. Jo si studim, ku janë me qindra mbi mjeshtrin, si referencë apo analizë e botimeve, por si një rrëfim i sinqertë (e theksuar kjo) i Kadaresë dhënë Alda Bardhylit.

Një intervistë e gjatë, e shtrirë në vite. Sinqeriteti më shtyn të them se isha skeptik në fillim, duke paramenduar një përsëritje, ose në rastin tjetër, një rrëfim të rezervuar dhe jo të drejtpërdrejtë, ashtu siç Kadare e kishte refuzuar përgjatë gjithë jetës së tij të deritanishme.

Duke parashtruar tezën se shkrimtarit i flet vepra, e kisha fjetur mendjen se pas “Dialog me Alain Bosquet”, apo librave të tij eseistikë dhe deri diku autobiografikë, si “Mëngjeset në kafe Rostand”, “Ftesë në studio”, apo “Nga një dhjetor në tjetrin”, të mund të lexoja diçka të drejtpërdrejtë dhe të sinqertë nga Kadareja, sepse vetë rrjedha e ngjarjeve dhe rrebesheve, nëpër të cilat Kadare ka rendur, ia kanë tretur dhe njëkohësisht ndaluar të drejtën për të qenë i sinqertë dhe i drejtpërdrejtë.

Teksa shfletoja këtë rrëfim, pyetje pas pyetje nisa të kuptoj thelbin, dhe pas çdo përgjigjeje tentoja të evidentoja shkarjen e Kadaresë drejt një “falsiteti” të imponuar nga statura e shkrimtarit të madh, por në të vërtetë u përballa me një rrëfim të brishtë, të sinqertë dhe pa drojë të një njeriu jo lojcak, që rri stoik para gazetares e për rrjedhojë, para një publiku të dyzuar mes dashurisë dhe kundërshtisë (nuk ka urrejtje në këtë mes, shkrimtari mund të ndjellë vetëm xhelozi, por aspak urrejtje) që druaj e kupton, drojë kjo të cilën dhe Kadareja mund ta ketë.

Aty gjen fillesat e Kadaresë, romanet e botuara, ato të ndaluara dhe më pas sërish të lejuara, marrëdhënien me Enver Hoxhën, me Lidhjen e Shkrimtarëve, me Helenën dhe me çdo grua që kaloi qoftë dhe një herë në jetën e tij. Aty gjen vizitën në Kosovë, Parisin, parë nga syri tragjik i një shkrimtari, që vinte nga një realitet i tillë. Miqësitë me Drago Siliqin, me Azem Shkrelin dhe veçoritë e tyre dhe të krejt atyre që Kadareja i çmonte si miq të ngushtë (dhe sërish me një lloj krenarie dhe pezmi, i thosha vetes se dhe ti, mbase në një tjetër kohë, do të kishe qenë një shok i çmuar i Kadaresë).

Dhe teksa lexon, vë re edhe pyetjet analitike, ato personale, por edhe ato të hidhurat, ku Kadareja reagon jo pa emocion si: “A e keni përdorur librin për t’u afruar me Enver Hoxhën?” ose “A mos jeni tepër maskilist në letërsinë tuaj?”. Dhe s’ka aspak qasje intimiduese në këtë intervistë, siç natyrshëm nuk duhet të ketë, por as qasje konformiste, siç prapë nuk duhet të ketë.

Po pse ky rrëfim dhe çdo rrëfim i Kadaresë ngjall reagime dhe krijon zhurmë në opinion dhe përtej kësaj zhurme gjithçka merr trajtën e deformimit, kur analiza dhe vetëpërmbajtja ndaj një gjeniu të këtij kalibri duhet të jetë e natyrshme.

Dhe kur them vetëpërmbajtje nuk kam parasysh mosreagim, por një vetëpërmbajtje të kontrolluar nga faktet dhe rrethanat, në të cilat Kadare, përkundër tyre, arriti të shkruajë atë lloj letërsie magjike, të cilën ia la trashëgimi botës. Dhe sërish bie në kurthin e polemikave banale të kamotshme, të cilat dashje pa dashje, krejt natyrshëm, shoqërojnë jetën e gjenive, prej se bota u krijua e deri më sot.

Në një tezë të shkruar diku dhe të shtjelluar më vonë, theksoj se ngjarjet e kobshme të një vendi të vogël si ky yni, lidhen me mallkimet e shkrimtarëve dhe poetëve fatkëqij, të cilët u vranë padrejtësisht. Por mes kësaj dhimbjeje dhe tragjedie kombëtare, ekziston dhe një tjetër “parim” për përjetësinë, ku për vetë faktin se ata tashmë janë të vrarë, opinioni zhurmëbërës e cilëson si kriter të monumentalizimit.

Dhe përjetësia si kumt, sipas tyre, është destinacion vetëm për të vdekurit. Por fati luan me njeriun dhe pa asnjë dyshim, as njëra palë dhe as tjetra, nuk i shpëtojnë vetvetes. Fati deshi që përkundër çdo rrethane kundërshtuese dhe kobndjellëse, në mesin e një shteti që vuante diktaturën më të egër në Europë, një shkrimtar “i çmendur” deri në gjenialitet, të sfidonte çdo ligësi dhe të shkruante ato vepra magjike.

Pavarësisht situatës ekonomikë apo shoqërore, letërsia është ajo që i barazon kombet e nëse bota do të udhëhiqej në sajë të emrave dhe cilësisë së shkrimtarëve, pa dyshim sot do të ishim përkrah shteteve më të mëdha në botë, e kjo falë Kadaresë.

Ky rrëfim i tij është një gur tjetër i gdhendur në muret e brendshme të kështjellës së Kadaresë, një dëshmi e epopesë kadarejane, e cila përmban destinin e paracaktuar, rendjen drejt përjetësisë.. /panorama.al/KultPlus.com

Rritu!

Poezi nga Liridon Mulaj

Plagët e guralecëve ndër shputa
mbylli me dyll
Harroji tutat e shkyeme n’gjunj
e krahët mbushun me t’gërvishtuna
fëminije

Harroji!
Karrocat prej druni
shokët me flokë t’pa qethuna
Valët e detit harroji
edhe shkumën e tij t’gjelpt’

Vishi teshat e moralit
ndryj vetullat
e syve, terrojua driten
tash je burrë,
e lumtunia s’të ka ma hije

Kshtu m’tha baba dikur
e mandej iku
m’la vetëm… / KultPlus.com

‘Nanë, nji përqafim i joti, jetën ma shton’

Shkruan Liridon Mulaj

Nanë!

Sot, në këtë ditë ftohtë dhjetori, tuj udhëtue me autobus, përballë meje, pashë pamjen ma të bukur që syni mund të sodisin. Nji fëmijë të vogël qi puthte t’amën pa pushim. E për dreq nja dy pika lot me ranë njashtu pa i miratue, aq sa më erdh marre prej njerëzve që m’i kishin ngul sytë e më shihnin me habi.

“Burrat nuk kjajnë!”- më erdhën në mend fjalët e tua, qi mi thoje fëmi, kur qaja se nji teke e jemja nuk u plotësonte. Sot, mbas shumë vitesh më kaloi feminia nëpër mend, e m’u kujtu sesa rrallë të kisha puth unë ty nanë, po sa shumë të kisha dasht. Po njashtu, si fmi i llastuem, kurrë s’dita me ta tregue at’ dreq dashnie.

M’u kujtonte fort mirë, kur nji çokollate në dorën teme, ishte gjithmonë nji kafshatë bukë ma pak për tjerët e për ty. Po ti kurrë s’u ankove, po ashtu tuj fsheh brengat nën shami, ndoshta shpesh ke fjet pa u ngi me bukë. Nëpër mend më kaluan kujtimet, e kur i vuna në peshore, më dolën qe ty nanë ma shumë te kam pa tuj kjajt sesa tuj kesh.

Erdh’ nji ditë, kur u bana burrë, e mu desht me e provu emigrimin. Si gjylpanë më therrnin në zemër, lotët e tu, kur më përcolle n’derë, e sa u merzite ti nanë, edhe pse unë kurrë nuk pata kanë djali “ideal” për ty. Kam ec kambë atë natë, maleve të Greqisë e kurrë nuk të thashë sa e vështirë u ba ajo rrugë për mue. Jo prej lodhjes, po se në çdo përfytyrim më dilte fytyra jote, më dilnin lotët e tua që kur i kujtoja, mu bajshin kurth në kambë e me ec nuk më lenin. Dy vjet në vend të huaj, a e di sa më ke mungu nanë? Po asnjiherë nuk e dhashë veten, kur folnim bashkë në telefon, se ti përherë me thojshe: “Burrat nuk kjajnë”.

Eh, më pyet nji herë kur telefonin e mbyllja, e u shtrija ne atë krevat të dalun fare, sesa herë e kam la jastekun me lot. Isha i ri fort, e larg teje s’dukej ndryshe veç si i tretun. E di nanë, asht marre me kjajt, po unë nuk u bana ndonjiherë “burrë”. M’u ka thye zemra shpesh, po ti kurrë nuk e more vesh se ti e din, jam tip i mbyllun, po edhe s’kam dasht me t’i shtue mërzite. E prapë, sot, kur jetën teme e vej në peshore, mërzitem ma fort, se e di se s’të kam dashtë aq sa duhet, ose të kam dasht po nuk kam ditë me ta thanë. E sot unë s’muj me e u gëzue e me u dëfrye, se ndihem në faj, kur e gjej veten të lumtun, tu e dit sa ke vujt. Por, du ta dish, andrra jeme ma e bukur je ti, je dita jeme me diell gjithmonë, je gëzimi ma i madh, edhe pse këto i patëm me pikatore në këtë jetë.

Du ta dish nanë, edhe pse s’ta them, unë sa herë vij në shpi, kur shoh ftyrën tande, çdo të keqe harroj. Nji përqafim i joti, jetën ma shton.

Të du nanë! Të kam dasht gjithmonë, edhe pse kurrë s’ta thashë sa duhet. Djali yt asht krenar për ty!/ KultPlus.com

‘Në pellgun ku jetoj vdesin përditë, edhe të gjallët shëmbëllejnë të vdekunit’

Poezi nga Liridon Mulaj:

Unë jetoj në nji pellg!
Përballë vendrojes ku
përgjoj jetën qi rrjedh,
jeton nji vajzë veshun me të zeza.
E krrusun prej kryqit ,
e terun prej dhimbjes.
E përpos ketij dënimi,
ajo të kjesh e vjen e të nep dorën,
tuj zgat rrudhat anash gojës qi
kërcasin si dru i shkulun.
Bash njit meje do ruba të zeza
janë të mbledhuna nën nji kulm,
e nata e tyne e gjatë, asht e mbushun
me ofshama.
Dikush u ka vdekë , po se kush nuk dihet,
në pellgun ku jetoj vdesin përditë
edhe të gjallët shëmbëllejnë të vdekunit.
Dita jeme janë katër mure, njit nji pellgu,
qi vrojton frymët e ngrata të frymorëve,
e heq kaj copë mish prej vedi ,
sa herë dikush i falet dekës.
Shkul e ruej, shkul e ruej,
eshnat, nuk kanë ma mish as shpirt
e unë vazhdoj e ruej pellgun
njit nji muri të lagësht…  / KultPlus.com

“Përballë kësaj katrahureje që më bën të urrej veten, ka vetëm një njeri si dëshmi se Zoti më do”

Liridon Mulaj

Një natë, teksa ecnim rrugëve të zbrazura të qytetit, më pate pyetur : Sa më do!

Dhe unë mbaj mend që të pata thënë:

“E dashur, prej vitesh tashmë vuaj nga një simptomë e çuditshme, e tmerrshme dhe neveritëse po ashtu. Në mëngjes herët kur sapo jam zgjuar dhe në errësirën e dhomës rri e ngul sytë në asgjë, mendoj për ditën e mëparshme. Kam ndjesinë se gjithçka në ditët e mija të shkuara e kam bërë gabim. Gjithçka që i përket së shkuarës ka trajtën e një lëndë të qullët që merr forma të ndryshme. Nëse e godet merr formën e pëllëmbës e nëse e shkel , do mbeten gjurmët e këpucës dhe nis e urrej veten. Mengjesi më merr frymën dhe më bën të mendoj se gjithçka kam bërë nga e shkuara e deri në atë çast ka qënë e poshtër, e pasens dhe e pakuptimtë. Veten e imagjinoj të zhveshur para armiqve dhe më ngjan sikur gishtat e tyre janë drejtuar drejt meje dhe më tallin. Mëngjeset e mija jane mynxyrë, më kallin datën dhe mëndja gjithnjë, shkon e gjen skutat më të thella të nënvetëdijes sime perverse. Kjo nuk është aspak motivuese. Dhe përballë kësaj katrahureje që më bën të urrej veten, ka vetëm një njeri , një fytyrë, një qënie e ardhur ashtu papritur në jetën time, si dëshmi se Zoti më do apo si dhuratë. Mbase si kompensim te gjithë asaj kohe të jetuar në tunel që më bën të kapem pas saj, si pas një force të madhe dhe të papërshkrueshme. Dhe vetja më ngjan me një Jezu Krisht të ringjallur , si dikush që s’ka asnjë të përbashkët me atë të shkuar të zymtë. Në këtë çast unë nis e vërej rrezen e diellit që ka depertuar nga dritarja dhe jeta nis e merr formë në mua nëpërmjet kësaj qënie e cila je ti. Ja pra e dashur, nëse do ta dish, të dua sa ajo rrezja e vockël e dritës që bie mbi dysheme çdo mëngjes, ajo rrezja që më ndjell drejt jetës, drejt teje..” / KultPlus.com

“Hija që të ndjek sot, nesër do të jetë drita e dikujt tjetër”

Poezi nga Liridon Mulaj

Ti krijesë e bardhë prej qumështi,
që shndrit si shenjtor,
nuk e di se një mollë si ajo që po kafshon,
ta solli vdekjen paradhënie,
dhe kërcin e fytit, që na kujton
se mbas dere rrinë macet
dhe vdekja,
dhe përgjojnë çastin tonë të egër.
Ti djalosh prej dielli,
që krahët shtriq i pashqetësuar
nga e ardhmja plot bluarje kockash,
rrahje të çmendura zemre,
rrudhave që si leshterik të ravijëzojnë
lëkurën,
dhe dhëmbëve prej porcelani,
i vetmi material që dheu nuk e tret,
nuk e di se çfarë të pret,
se çfarë na pret
e krejt mospërfillje prej shenjtori tashmë në amshim,
e mospërfill teorinë se :
-Të jetosh dhe të vdesësh nuk janë e njëjta gjë…!
E se hija që të ndjek sot,
nesër do të jetë drita e dikujt tjetër
që asgje post teje dhe shpirtit nuk pat’ / KultPlus.com

“Këtë vit mësuam se ne kemi ende forca të fshehura brenda nesh përtej ofshamës ‘Nuk mundem dot’”

Nga Liridon Mulaj

Fillimet e vështira logjikisht të çojnë drejt fundeve të lavdishme, dhe në mos fundit në kuptim tërësor të lavdishëm, të një rritjeje dhe forcimi moral dhe shpirtëror. Këtë vit mësuam se ne kemi ende forca të fshehura brenda nesh përtej ofshamës ” Nuk mundem dot”. Se mundemi t’ia dalim dhe përtej asaj “Nuk ia dal dot”. Mësuam se dashuria jo domosdoshmërish shfaqet nëpër përqafime dhe se përtej nevojës themelore për të përqafuar, arritëm të duam dhe pa kontakt fizik, madje duke bërë të kundërtën treguam se duam. Se në kohëra të çuditshme, dhe dashuria merr forma të çuditshme. Mësuam të mos ankohemi më për gjëra sipërfaqësore dhe të vlerësojmë njerëzit e pragut (familjen) dhe përtej kësaj mësuam dhe vese të tyre të cilët i kishim harruar të përhumbur në jetën e vrullshme, dhe ishin këto vese të padëmshme që na risollën nga pak fëmijërinë e humbur. Mësuam se liria është thelbësore dhe se ngujimi qoftë dhe në divanin e rehatshëm të shtëpisë është i rëndë, bezdisës, plogështues. U mësuam me gjithçka dhe çdo gjë të cilat na e tronditën jetën, por ia dolëm dhe do ia dalim duke mbajtur dhe kultivuar brenda nesh, ndjenjën për të cilën jemi krijuar ta japim pa kursim, atë me të cilën do kapërcejmë çdo sfidë dhe fatkeqësi, DASHURINË! Ndaj me forcën e idesë se e keqja e madhe tashme ka kaluar, dua t’ju uroj në këtë fundvit të keni forcë dhe vullnet për të përballuar këtë ekzistencë të rëndë dhe të kujtojmë se asnjë fatkeqësi nuk lindi me ne dhe nuk do të vdesë me ne ashtu si çdo e mirë që sjell jeta ka ekzistuar para nesh dhe do vazhdojë të pluskojë mbi jetët që do të vinë. Zoti është përcaktues i kohës sonë, kësaj kohe e cila ka dy anët e saj pothuajse përherë, thuajse gjithmonë. Ndaj dua ta mbyll këtë urim me rreshtat e predikimit nga Bibla të cilët na shpjegojnë kuptimin e kësaj kohe dhe të këtij destini:

“Çdo gjë ka stinën e vet, çdo situatë ka një kohë nën qiell;
një kohë për të lindur dhe një kohë për të vdekur, një kohë për të mbjellë dhe një kohë për të shkulur atë që është mbjellë
Ka një Një kohë për të qarë dhe një kohë për të qeshur,
një kohë për të mbajtur zi dhe një kohë për të hedhur valle.
Një kohë për të flakur gurët dhe një kohë për të mbledhur gurët,
një kohë për të përqafuar dhe një kohë për të mos përqafuar” / KultPlus.com

Burrat nuk kjajnë!

Shkruan Liridon Mulaj

Nanë!

Sot, në këtë ditë ftohtë dhjetori, tuj udhëtue me autobus, përballë meje, pashë pamjen ma të bukur që syni mund të sodisin. Nji fëmijë të vogël qi puthte t’amën pa pushim. E për dreq nja dy pika lot me ranë njashtu pa i miratue, aq sa më erdh marre prej njerëzve që m’i kishin ngul sytë e më shihnin me habi.

“Burrat nuk kjajnë!”- më erdhën në mend fjalët e tua, qi mi thoje fëmi, kur qaja se nji teke e jemja nuk u plotësonte. Sot, mbas shumë vitesh më kaloi feminia nëpër mend, e m’u kujtu sesa rrallë të kisha puth unë ty nanë, po sa shumë të kisha dasht. Po njashtu, si fmi i llastuem, kurrë s’dita me ta tregue at’ dreq dashnie.

M’u kujtonte fort mirë, kur nji çokollate në dorën teme, ishte gjithmonë nji kafshatë bukë ma pak për tjerët e për ty. Po ti kurrë s’u ankove, po ashtu tuj fsheh brengat nën shami, ndoshta shpesh ke fjet pa u ngi me bukë. Nëpër mend më kaluan kujtimet, e kur i vuna në peshore, më dolën qe ty nanë ma shumë te kam pa tuj kjajt sesa tuj kesh.

Erdh’ nji ditë, kur u bana burrë, e mu desht me e provu emigrimin. Si gjylpanë më therrnin në zemër, lotët e tu, kur më përcolle n’derë, e sa u merzite ti nanë, edhe pse unë kurrë nuk pata kanë djali “ideal” për ty. Kam ec kambë atë natë, maleve të Greqisë e kurrë nuk të thashë sa e vështirë u ba ajo rrugë për mue. Jo prej lodhjes, po se në çdo përfytyrim më dilte fytyra jote, më dilnin lotët e tua që kur i kujtoja, mu bajshin kurth në kambë e me ec nuk më lenin. Dy vjet në vend të huaj, a e di sa më ke mungu nanë? Po asnjiherë nuk e dhashë veten, kur folnim bashkë në telefon, se ti përherë me thojshe: “Burrat nuk kjajnë”.

Eh, më pyet nji herë kur telefonin e mbyllja, e u shtrija ne atë krevat të dalun fare, sesa herë e kam la jastekun me lot. Isha i ri fort, e larg teje s’dukej ndryshe veç si i tretun. E di nanë, asht marre me kjajt, po unë nuk u bana ndonjiherë “burrë”. M’u ka thye zemra shpesh, po ti kurrë nuk e more vesh se ti e din, jam tip i mbyllun, po edhe s’kam dasht me t’i shtue mërzite. E prapë, sot, kur jetën teme e vej në peshore, mërzitem ma fort, se e di se s’të kam dashtë aq sa duhet, ose të kam dasht po nuk kam ditë me ta thanë. E sot unë s’muj me e u gëzue e me u dëfrye, se ndihem në faj, kur e gjej veten të lumtun, tu e dit sa ke vujt. Por, du ta dish, andrra jeme ma e bukur je ti, je dita jeme me diell gjithmonë, je gëzimi ma i madh, edhe pse këto i patëm me pikatore në këtë jetë.

Du ta dish nanë, edhe pse s’ta them, unë sa herë vij në shpi, kur shoh ftyrën tande, çdo të keqe harroj. Nji përqafim i joti, jetën ma shton.

Të du nanë! Të kam dasht gjithmonë, edhe pse kurrë s’ta thashë sa duhet. Djali yt asht krenar për ty!/ KultPlus.com

“Ti je e ngurtë, pa zemër”

Poezi nga Liridon Mulaj

Ti je e athët,

e hidhur,

e ngurtë,

e pashpresë,

pa zemër ,

pa mantel,

pa të ardhme,

pa bij dhe bija ,

pa shërim…

Ti je ujë,

ujë dhe lot

që derdhen ujëvarave

të kontinenteve pa grafik.

Ti je masë ujore që

kullon,

dhe unë

si një fëmijë i vogël,

mbaj në duar një kanë përplot.

Duhet të pish,

se ti je lot që qan e

lan vetveten,

ndaj kam frikë se shteron./ KultPlus.com

‘Mos harro të më kujtosh’ promovohet në KultPlus Caffe Gallery, Mulaj: Deri më tani kam arritur ta krijoj ishullin tim të letërsisë

Medina Pasoma

Fotografitë: Valbon Tishukaj

Lufta mes harresës e kujtesës, përpjekjet inidvuale përballë turmës kolektive bashkë me këndvështrimet e shkrimtarit Liridon Mulaj erdhën mbrëmë në KultPlus Caffe Gallery, përgjatë kohës sa romani i tij ‘’Mos harro të më kujtosh’’ u promovua përpara artdashësve kosovarë, shkruan KultPlus.

Të pranishmit zunë vendet e tyre ngadalë dhe përballë tyre ndodhej një shkrimtar i cili tanimë kishte dëshmuar suksesin e tij në botën e letrave shqipe. Të gjithë u bënë gati që të dëgjojnë fjalët e Mulajt, teksa në fakt foli libri i tij më i ri. Për shkrimtarin i cili vlerësonte se pati fatin të kishte lexues të shumtë, ‘’Mos harro të më kujtosh’’ u bë libri i tij i tretë.

Viti 2017 do të ishte hera e parë kur ai pati guximin t’i dal publikut me një libër të botuar, duke i dhënë emrin ‘’I pakuptuari’’ frymëzimeve të tij poetike. Siç ndodh rëndom me shkrimtarët të cilin nisin hapat e parë në letërsi në vargje, shumë shpejt ai gjeti kurajon të thellohet edhe në rreshtat e prozës. Një vit më vonë, Liridonin filluan ta njohin si prozatorin e ri me librin e tij të dytë të titulluar ‘’Kërkohet një vrasës’’.

Në nëntorin e vitit 2017, Mulaj kishte kapur lapsin për librin e tij të tretë, të cilin e përfundoi në mars të këtij viti dhe filloi me promovime në qytete të ndryshme, duke bërë që libri me të vërtetë të arrijë në dorën e lexuesit. Romanit, i cili është botuar nga shtëpia botuese ‘’Onufri’’, stacioni i parë iu bë kryeqyteti pa lum. Në Festivalin ‘’Fiction Fest’’ Mulaj do t’i lexonte publikut kosovar disa rreshta nga ‘’Mos harro të më kujtosh’’.

Mirëpo, promovimet nisën nga Tirana. Oborri i Galerisë së Arteve do t’i takonte për të parën herë lexuesit e tij për ‘’Mos harro të më kujtosh’’, për të vazhduar edhe me publikun shkodran. Ndërkaq mbrëmë ky roman prej 10 pjesësh la aromën e tij edhe në KultPlus Caffe Gallery.

‘’Letërsia ka gjetë gjithmonë vrimat dhe opsionet për t’i dal përballë dhe per ta ndyshuar çdo situatë’’, u bënë fjalët e para të Mulajt, teksa promovonte librin e tij në kohë pandemie.

Shkrimeve të tij që tanimë kanë zënë vend nëpër raftet e lexuesve të shumtë ai ia dhuronte emrin ‘’letërsia ime e vogël’’, ndërkaq përpjekja për përmirësim ekzistonte edhe tek ai, duke bërë që çdo shkrim të mëparshëm ta shihte si ‘’më të dobët’’, në krahasim me sukseset e së sotmes dhe pritshmëritë e së ardhmes.

‘’Shkrimtari rritet dhe atë që ka lënë pas nuk do më ta sheh. Në qenien tonë vepra është një njollë e biografisë sonë’’, u shpreh Liridon Mulaj.

Miqtë përveç që kishin qenë mbështetësit e tij, ata kishin qenë edhe insistuesit për të kaluar nga poezia në prozë. Pikërisht një mike e afërt e tij, e kishte mundësuar këtë kalim, duke ia mundësuar që ai sot ta ketë ‘’ishullin e letërsisë’’.

‘’Deri më tani kam arritur ta krijoj ishullin tim, ishullin e letërsisë Liridoni me të cilin është kurorëzuar me romanin e fundit dhe me shpresë të madhe do të vazhdoj gjithë jetën’’, theksoj autori Mulaj.

Duke e ditur që përballja e parë e lexuesit te një libër është titulli, Mulaj kishte vendosur t’i vendoste diçka shumë simbolike veprës së tij të tretë. ‘’Mos harro të më kujtosh’’ vjen si një shprehje artistike në mes kujtesës e harresës, si dy shtigje krejtësisht të kundërta por, që përfarojnë tejet shumë mes vete. Madje kujtesa individuale dhe harresa universale janë ato që nuk bëjnë pa njëra tjetrën sipas autorit.

‘’Kujtesa individuale është kur ne harrojmë dikë dhe duke harruar ne praktikisht e kemi vrarë. Gjithmonë një harresë e kushtëzuar e pason një kujtesë të shëmtuar’’, nisi shpjegimin e emërtimit të librit të tij.

Mirëpo përpjekja e njeriut për ta harruar dikë, gjithmonë përfundon me një kujtesë momentale, e që e bën individin të mos ndjehet mirë për këtë.

 ‘’Një person që ti e harron me dashje do e kujtosh me një lloj ndjenje të hidhur. Kjo është kujtesa individuale të cilën e kemi aplikuar të kundërtën e saj, harresën universale’’, thekson Mulaj.

Pikërisht harresa universale e cila lind nga individi dhe e përfshinë gjithë shoqërinë, për Mulajn mbetet pasqyrë e realiteteve historike.

‘’Harresa universale apo ajo kolektive ka lindur luftëra. Komunizimi ishte një pasqyrë e nazismit. Të gjitha pushtetet, sistemet kishin një përfundim dhe degëzim si vrasjet, shkatërrimet, sistemet totalitare autoritare’’, shpjegoj Liridoni.

Madje për të historia ka gjetur rilindje pikërisht për shkak të harresës universale. Për këtë ai morri shembull edhe Kosovën, duke thënë se ende i ka të hapura plagët e luftës. Në anën tjetër përballë harresës e kujtesës për të mbetet empatia, e cila shumë shpesh mungon sot përbrenda llojit njerëzor.

‘’Empatia dhe dhembshuria janë një thirrje për të ndjerë atë që dikush e përjeton dhe në një moment ta vumë veten në vendin e tij. Ky fenomen ose veçori i mungon realitetit tonë në Shqipëri. Te ne mungon empatia, qasja për të menduar dhe tentuar të ndjejë si ai, jemi kthyer në ishuj, në njerëz që nuk kemi dhembshuri, nuk duam të dijmë për tjetrin dhe përherë tentojmë të harrojmë’’, vlerësonte autori i ‘’Mos harro të më kujtosh’’.

Mulaj romanin e tij e kishte dedikim ndaj brezit të tij në Shqipëri, të cilët i vlerëson që janë në një pozicion ‘’mes dy zjarresh’’,  për të kaluarën komuniste dhe përpjekjet demokratike.

‘’Brezi jonë është mes dy brezave, të komunizimit të cilët ishin të vuajtur dhe brezit të ardhshëm që nuk kanë asgjë në mungesë nga bashkëmoshatarët e Evropës’’, nis Mulaj të flas për arsyen e dedikimit.

Për kohanikët e tij ai vlerëson se u detyruan ‘’të ngrënë një qorbë që vet s’e kanë përzier’’ duke aluduar te përjetimi i pasojave që ata nuk ishin shkaktarë.

‘’Ne i morrëm komplekset e brezit të shkruar dhe i shtuam pasigurinë e brezit tonë e mbetëm në mes. Ne jemi brez i paqartë që ka marrë trajtën e një demokracie të brishtë e të pa formë, jemi ne që nuk mundëm të shkojmë dot drejt aspiratave tona’’, shprehet Liridoni.

Teksa e bënte promovimin e romanit të tij përpara gjeneratave të ndryshme të Kosovës, ai ndjeu nevojën e shprehjes së dallimit mes brezave të dy vendeve shqiptare nëpër histori. Në Kosovë fatkeqësia kishte ardhur nga pushtuesi, në Shqipëri fatkeqsinë e kishte shkaktuar dikush nga ta.

‘’Realiteti këtu me realitetin te ne kanë qenë të ndryshme, këtu jo për fajin tuaj, atje për fajin tonë. Këtu keni vuajtur nga një pushtues i huaj, ne kemi vuajtur nga vetvetja’’, sqaronte Mulaj.

Rrugëtimin drejt ‘’Mos harro të më kujtosh’’, Mulaj planifikon ta promovoj edhe më gjerë. Madje, ai sukseset individuale i sheh edhe si shans që të ndërroj pikëpamjet për vendin e tij.

‘’Synimi i çdo shkrimtarit është të kalojmë kufinjtë, të ndërkombëtarizohemi, të universalizohemi, për të treguar një copë nga vendi i vet dhe për të thënë nuk është Shqipëria dhe Kosova që ju e njihni. Nuk janë këta përfaqësuesit e vendit, ka edhe të tjerë’’, shprehet ambiciosi i letërsisë.

Mulaj kishte fatin të niste mbarë rrugëtimin e letërsisë dhe pavarësisht vështirësive të haste në lexues të shumtë, të cilët ia ndjenë fjalën e shkruar. Mirëpo, ai ka një mesazh për të gjithë ata që bota tenton t’i shtyp, në mënyrë që të mos e nisin shkrimin.

‘’Thirrja që kam bërë gjithmonë është të shkruajnë sepse letërsia nga dallim prej shkencave të tjera është diçka që nuk trashëgohet. Shkrimtar mund të bëhet kushdo dhe nuk varet nga pozita ekonomike e shtetit të vet’’, shpjegon Mulaj

Shembull për këtë e merr Kadarenë, i cili arriti të jetë përkrah emrave të mëdhenj të letërsisë dhe ta bëj Shqipërinë të njohur përmes tij. Për fund, ai pati edhe një porosi tjetër për shkrimtarët e rinj.

‘’Edhe nëse nuk arrin të dalësh në elitë, në një piedestal, duhet të shkruash sepse vetëm në këtë mënyrë ti mundesh të çlirohesh nga brengat dhe ankthet’’, u shpreh autori i tri veprave.

Në fund audienca që e dëgjoi Mulajn me plotë dëshirë dhe vëmendje pati rastin ta pyesin drejtpërdrejtë për frymëzimet, personazhet dhe gjithë ecurinë që ai tanimë ka në letërsi.

Mbrëmja organizohet me mbështetje të Drejtorise për Kulturë nga Komuna e Prishtinës/ KultPlus.com

Liridon Mulaj promovon nesër në KultPlus romanin ‘Mos harro të më kujtosh’

Shkrimtari Liridon Mulaj do të promovojë nesër në KultPlus Caffe Gallery romanin e tij ‘Mos harro të më kujtosh’.

Shkrimtari do të prezantojë para të pranishmëve romanin e tij, i cili në të njëjtën kohë edhe do të nënshkruajë autografet.

Promovimi vjen nën organizimin e KultPlus dhe mbahet ditën e premte duke filluat nga ora 19:00.

Kjo ngjarje kulturore mbështetet nga Komuna e Prishtinës. / KultPlus.com

Liridon Mulaj boton romanin më të ri ‘Mos harro të më kujtosh’, i dedikohet brezit të tij

Xhemile Hysenaj

‘Mos harro të më kujtosh’ është romani më i ri i autorit nga Shqipëria, Liridon Mulaj. Një roman që siç potencon vetë autori, brenda tij ka injektuar të gjithë ndjeshmërinë dhe shpirtin e tij. ‘Mos harro të më kujtosh’ është libri i tretë me radhë i Mulajt, pas të parit ‘I Pakuptuari’ që ishte një vëllim poetik dhe i dyti ‘Kërkohet një vrasës’ që trajton një ngjarje reale, dedikuar një vajze që nuk jeton më.

Në një intervistë për KultPlus, Mulaj ka rrëfyer më detajisht rreth shkrimit të këtij romani, rreth fëmijërisë së tij e rreth letërsisë së tij në përgjithësi. Një rrëfim ky që vlen të lexohet e që shumë shpejt të rrëmben brenda vetes.

KultPlus: ‘Mos harro të më kujtosh’ është libri juaj i tretë me radhë, na flisni për zhvillimin tuaj si shkrimtar nga libri i parë tek i treti? ( A kanë ndryshuar sfidat e të shkruarit nga i pari dhe i dyti dhe a mendoni se ju si shkrimtar jeni pjekur më shumë?)

Liridon Mulaj: Lidhja ime me të krijuarit është e hershme, së paku këtu e 22 vite të shkuara kur shkruaja dhe redaktoja gazetën e shkollës sime “1 Maji” në qytezen e Fushë Arrëzit. Si dhe merrja pjesë sistematikisht në konkursin e përmuajshëm deri sa mu ndalua nga mësuesi i gjuhës dhe letërsisë me preteksin se në katër muajt e fundit e kisha fituar vetëm unë. Netët e mija të fëmijërisë ishin të tilla ku ndryhesha në dhomën e gjumit dhe shkruaja vjersha, për mësuesin, lulet, për lumturinë, tema naive fëmijnore të cilat i përshtateshin brishtësisë së moshës. Mbase këtu zuri të formësohej dhe ai njeriu i frustruar i cili fjalët e munguara i përkthente në vjersha. Nuk e di por mbaj mend qe grisja fletët me një inat të madh, të egër dhe nëse nuk gjendej rima e duhur nuk kishte gjumë atë natë për mua. Me si në një marrëveshje të detyruar, me rritjen fizike u zvogëlua dëshira dhe më tepër pasioni për të shkruar. Ndoshta për faktin se bota te shpaloset e gjallë para syve dhe ia ndjen prekjen e cila në raste të shumta nuk mbetet vetëm në kuadrin e një prekje por që mund të kthehet dhe në goditje, rrëzime të cilat herë pas here të shkundin nga kllapia në të cilën një krijues gjendet. Dhe e pohoj se për shumë vite nuk kam shkruar dhe as krijuar një poezi te vetme.

Ishte koha kur isha kthyer në personazh të gjallë brënda një romani ose poezie që në këtë rast ishte vetë jeta. Dhe pasi kapërcen stadet e ndryshme të jetës, njeriu në një pikë i kthehet zanfillës, dhe kupton se për t’ia rinisur lipset të ringjallet fëmija brënda vetes. Këtë u përpoqa të bëj unë në një fazë delikate të jetës sime dhe duke hapur petat e së shkuarës zbulova sërish se Liridoni fëmijë ka qënë një qënie e brishtë, e ndjeshme, një poet i vockël dhe shumë i talentuar. Falë Zotit talenti nuk ishte zhdukur dhe unë dalë ngadalë iu riktheva atij pasioni. Shkrova poezi të shumta të cilat flinin brënda meje prej vitesh dhe pas një perudhë të gjatë erdhi libri i parë me poezi “I pakuptuari”, një përmbledhje me poezi ndër vite, dicka naive, shpirtërore por që u prit mjaft mirë nga publiku.

Arsyen s’di ta them por di që poezia ime e vogël, e thjeshtë ka zënë vënd tashmë brënda lexuesit të cilët ende dhe sot pas tre vitesh më lexojnë dhe më shkruajnë. Një vit pas botimi te parë erdhi sprova në prozë, një roman eksperimental në prozë të gjatë poetike,”:Kërkohet një vrasës” dedikim për një vajzë të vogël e cila nuk jeton më. Një roman i bazuar në një ngjarje reale. Një punë e cila le të themi ishte dhe do mbetet sprova më e vështirë e jetës sime letrare të deritanishme. Dhe pas një pushimi prej dy vitesh, këtë vit i prezantohem publikut me romanin e rradhës “Mos harro të më kujtosh” i nisur në në nëntor të 2017 -ës dhe i përfunduar në mars të 2020-ës. Roman të cilit i kam injektuar të gjithë ndjeshmërinë dhe shpirtin tim, dhe që botohet nga shtëpia botuese prestigjoze ‘Onufri’. Një tjetër sfidë kjo e imja në një treg të mbingarkuar me botime dhe në një hapësirë ku realisht lexohet pak, ndoshta jo për faj të lexuesit por kjo është temë tjetër të cilën do të duhet një tjetër intervistë

KultPlus: Pse pikërisht ‘Mos harro të më kujtosh’?

Kur nisa ta shkruaj isha i paqartë në atë çfarë doja të përcillja. Kisha në mëndje subjektin, personazhet si dhe rrjedhën e rrëfimit por jo një meszh unifikues të veprës. Dhe në shkrim e sipër teksa lexoja kapitujt kuptova se ky personazh (Tadori) ishte një qënie e vuajtur, e frustruar, e pa fat që nga jeta dhe njerëzit përreth nuk vihej re. Pra një njeri prej mishi e gjaku që nuk ishte asgjë më shumë se një statistikë në gjëndjen civile dhe kaq. Aty më lindi ideja që t’i jepja një kah të veçantë rrjedhës dhe ta ktheja personazhin në një kërkimtar të një kujtese së cilës nuk i përkiste. Një përpjekje e tija për të rigjetur veten në mes kaosit dhe pafuqisë për të qënë zot i fatit të tij. Dhe mendo, harresa si fenomen njerëzor në atë individual e drejt zgjerimit universal, historikisht ka sjellë fatkeqësi.

Se luftërat , genocidet janë pjellë e harresës dhe ripërsëritje e një fragmenti i cili nuk duhej përsëritur. Pra nisur nga një akt vetjak kaq intim dhe i domosdoshëm lind harresa universale e cila i shërben së keqes, se komunizmi me të gjithë mizoritë e tij nuk qe tjetër pos fotokopje historike e nazismit dhe nazismi në vetvete ishte një fotokopje e tillë e genocidit europian mbi indigjenët e Amerikës. Ndërsa në aspektin vetjak ne si qënie me kujtesë të shkurtër e dëmtojmë tjetrin si ne, dhe e vrasim duke e depozituar përgjithmonë në hapesirat e nëntokës. E varrosim dhe më pas vazhdojmë jetën të pashqetësuar brënda asaj hapësirë të cilën e zotërojmë perkohesisht dhe të pakënaqur. Vdesim lakmitar përherë ne tentativë për të zgjeruar hapësirat tona duke fshirë nga ajo qëniet e gjalla që na përzihen. Harrojmë çastet e shkuara të jetës, çaste në të cilat ne u refuzuam, u vramë dhe u persekutuam si te pavlerë. Çaste kur askush nuk besoi në ne dhe na përzunë në mënyrë të papërfillshme si qënie pa vlerë.

Dhe vjen një ditë kur çasti të shpërblen dhe ti pak nga pak fiton atë që ke humbur dhe asaj rruge sa te mundimshme po aq dhe të bukur ti fshin nga vetja jote si me gomë magjike pikërisht ato kohëra të cilat ti rendje drejt plotësimit të vetvetes i lodhur dhe i refuzuar. Dhe ndodh pastaj që në rrugën tënde të lavdishme qe po krijohet ngadalë të takosh të tjerë njerëz fatkeqë të cilët po ashtu si ti po kërkojnë diçka, një rrugë të pashkelur për veten e tyre. Një rrugë qe nënkupton arritje dhe qëllime e që dashje pa dashje, të gjendur ne kryqëzim të përbashkët, dhe duke parë me mburrje madhështinë tonë kundrejt tyre, si në një kryqëzim ku pikëtakohen një ferrari me një veturë shkatarraqe e nga ku shoferi i ferrarit e sheh me përçmim shoferin e veturës së vjetër. Ne i turremi për ta shkatërruar, sepse pa kuptuar, ajo qënie që po lufton për fatin e tij, na kujton kohërat e ligështa të fatit tonë të cilin vrapojmë ta zhdukim, si një gjurmë këpuce në dyshemenë prej parketi të shtrenjtë të cilit ja prish të gjithë hijeshinë. Dhe duke vrarë tjetrin përballë kemi vrarë te shkuarën dhe kemi heshtur britmën qe papushim na thotë të mos harrojmë vetveten pikërisht ne çastin tonë më të vështirë që të duam tjerët ne çastet e tyre të njëjta. Dhe përfundojmë gjithmonë duke harruar e dukë vrarë ata që deshëm, që na deshën, që urryem dhe na urryen, efekt i cili krejt padashje sjell një përshtjellim të fortë te këtyre shëmbëlltyrave që përzihen në brëndësinë tonë duke çliruar efekte te kundërta ku pa e kuptuar, jeta na i risjell situtatat në të cilat shpesh respektojmë ish xhelatin dhe urrejmë të dashurit. Dhe fundi dihet, harrojmë dhe vrasim dhe me pas vrasim për të harruar. Një harresë të qëllimshme gjithmonë e pason një kujtesë e shëmtuar, e padëshiruar.

KultPlus: Në lajmërimin për botimin e librit ju potenconi se ky është një roman që i dedikohet brezit tuaj, na tregoni se çfarë saktësisht pretendoni të përcillni tek brezi juaj përmes këtij romani?

Ne jemi brezi i mesëm le të themi. Ai brez i cili lindi në fundin e viteve 80 që nuk e përjetoi komunizmin si realitet, por që mbase në atë mënyrën tonë, ne u bëmë dëshmitarë të rinj të një kohë të çmendur të patrajtë. Trashëguam dogmat dhe frikërat e një brezi fatkeq, kësaj i shtuam dhe komplekset dhe pasiguritë e brezit tonë çka na bëri të shndërrohemi në një brez të paqartë, të patrajtë. Brez i cili nuk mbante mbi vete traumën e gjallë të së shkuarës por sërish ishte ajo traumë që ua lidhte këmbët në vargonj duke i kthyer deri diku në kavie eksperimentale të një modernizmi të mbrapashtë dhe pa moral që u injektua me shpejtësi në Shqipërinë e pas 80-tës.

Çdo brez mban mbi vete dramat e kohës së tij të qarta dhe të pastra si loti dhe vuan për to. Brezi ynë jetoi mes një drame të cilën nuk e gatoi vetë dhe s’pati asnjë shenjë të tijën në të dhe krejt padrejtësisht u detyrua të hante në atë çorbë të hidhur. Ne nuk jemi as të zotë të qajmë për të shkuarën dhe as të qeshim për një të ardhme të cilën e pritëm gjatë. Dhe Tadori, personazhi i romanit tim i takon këtij brezi të ndërmjetëm, i pasigurtë, i traumatizuar nga një tranzicion i stërgjatur dhe i pafuqishëm për të ndryshuar fatin e tij.

KultPlus: Secili shkrimtar ka muzën e vet në momente bllokimi, ku e gjeni ju inspirimin, në çështje sociale, apo personale?

Për shumë kohë muza ime ka qënë vetmia, përjashtimi kategorik i vetvetes nga ingranazhet e një bote së cilës mendoja se nuk i përkisja. Dhe shkruaja dukë qënë i bindur dhe stoik në tezën time të vetëpërjashtimit si nevojë dhe shpëtim nga ekzistenca e rëndë e përditshmërisë që e kthen njëriun në numër, në shenjë pa identitet, e tufëzon. Por si çdo gjendje dhe me vetminë u lodha dhe pikërisht në momentin kur do ia shpallja vetmisë vendimin tim për ta braktisur, hyri dikush në jetën time. Një hyrje e beftë, mahnitëse si rrezet e para te diellit në një dhomë që ka përjetuar erresirën e natës dhe që më dha sigurinë e të qënit i dëshuruar dhe më pas i dashuruar. Kjo s’më ka ndaluar të shkruaj për fëlliqësitë e botës po mbase dukë pasë afër dikë që ndriçon, këto fëlliqësi bëhen dhe më evidente duke u shndërruar në trajta të mirëfillta frymëzimi.

Më kanë akuzur si të zymtë, të trishtë, pessimist demoralizues dhe unë qesh me këto përcaktime. Qesh sepse nga jashtë jeta e gjithsecilit ngjan patetike, e kotë dhe ata prandaj më akuzojnë se shpesh shkrimet e mija u bëhen pasqyrë ku shohin veten. Lumturia nuk kërkon fjalë, kërkon përjetim. Dhimbja duhet ndarë, copëzuar për ta lehtësuar sadopak.

KultPlus: Zakonisht ndikimi që marrin shkrimtarët nga autorët e tjerë ndëkombëtar apo kombëtar është i paevitueshëm. Na tregoni se nga cilët shkrimtar konsideroni se është e ndikuar letërsia juaj?

Letërsia ime ndikohet nga ngjarjet dhe karakteret jo nga leximet. Leximet e shumta shpesh ta ndryshojnë trajektoren duke të ndërhyrë në stil por asnjëherë tek une ndikimi i shkrimtarëve nuk ka qënë kaq i madh sa të ndërtoj një vepër sipas ndikimit të tyre. A kam shkrimtarë që i lexoj dhe i dua? Pertej dashurisë ata janë vetë kuptimi jetës sime. Dua të evidentoj Ernesto Sabaton si më të madhin klasik të vonë. Jam rritur me vargjet e Fishtës, më të madhit poet kombëtar. Me vargjet e Martin Camajt dhe të Frederik Rreshpjes, dy potetët më të mëdhenj bashkëkohor. Kam shijuar që herët romanet magjike të Kadaresë dhe deri tek përfaqësuesit e sotëm të letërsisë moderne shqiptare, Tom Kuka, Mimoza Hysa, Agron Tufa, Flogerta Krypi, Thanas Medi, Ridvan Dibra, Adil Olluri, Mehmet Kraja. Apo vargjet mahnitëse të poeteshave tona Erenestina Halili, Valbona Mulaj, Arjola Zadrima, Mimoza Ahmeti e deri tek përfaqësuesit më të rinj të letërsisë sonë Andreas Dushi, Andrin Kabashi, Ervin Nezha, Azem Deliu etj.

KultPlus: Çfarë konsideroni ju të jetë roli i letërsisë shqipe dhe cili mendoni se do të duhej të ishte roli i një shkrimtari/e në raport me shoqërinë?

Ernesto Sabato, shkrimtari i madh argjentinas me nënë shqiptare thotë: Shkrimtari duhet të jetë një dëshmitar i pakorruptueshëm i kohës së tij. Përtej kësaj të jem i sinqertë të shkruarit e kam trajtuar si akt sakrifice vetjake, si gjendje habitative por jo si heroizëm ndaj kam besuar gjithmonë se roli i shkrimtarit është i rëndësishëm më së shumti si kronikanë të një kohë por të thënë në mënyrë artistike, diçka e cila sigurisht i shërben historisë dhe asaj kujtese të shëndoshë që fola më lart.

KultPlus: Cili është mesazhi juaj për të gjithë ata që pretendojnë të krijojnë letërsi dhe si e shihni ju letërsinë e sotme në Shqipëri e Kosovë?

Shkruani sa herë shpirti tua thotë, dhe mos dëgjoni snobët e letërsisë të cilët mendojnë së të bërit letërsi është njësoj me të qënit noter dhe që u perket me titull trashëgimie. Shkruani për të pasqyruar, për të kujtuar apo mbase duke i zbrazur në letër për t’i harruar. Shkruani për ti dalë faqe botës apo për të qënë të famshëm pse jo. Shkruani se duke shkruar zbuloni vetveten dhe duke u hapur para botës, jepni shembullin e fanarit që digjet për të ndriçuar. Letërsia është e vetmja “shkencë” e cila nuk varet nga niveli ekonomik i një shteti apo mirëqënia sociale e tij dhe shembulli më i mirë për këtë është Ismail Kadare. Në letërsi nuk ka të bëjë fakti se je shqipëtar i Shqipërisë apo i Kosovës. Në letërsi kombet janë të barabartë. / KultPlus.com

“Varfnia asht acaruese, njëjtë si nji, birrë e ngrohtë n’gusht”

Shkruan Liridon Mulaj

Varfnia asht acaruese, njëjtë si nji

birrë e ngrohtë n’gusht.

A si sholla e ftohtë e fruerit t’mpakun,

qi ter trupat e ligsht t’strehoreve prej

llamarine.

E ti harron për pak kur veshi t’rrahet

me nji “njatjeta”

A me cingrimën e monedhës hedhun me

përçmim,

se e di që n’tanë këtë përkohësi,

veç veprimet e pavullnetshme janë

thellë tonat,

janë forcat e qenies sonë,

qi dalin prej nesh pa pendesë,

pa kusht mirnjohjeje.

E ia nis e shpreson dhe pak,

po veç pak sa i thu vedit : – Iluzioni asht jetë

e jeta,

s’mundet me kenë krejt iluzion/ KultPlus.com

I bana gati valixhet

Poezi nga Liridon Mulaj

I bana gati valixhet!
Pasaportat i rrasa me nerv
ne xhepin e pasëm,
atë që mbyllet me zingjir.
Frigohem se më humbin,
e më merr lumi,
mbetem këtu mandej në vendin
tem.
Këmishat e bardha i palosa në fund,
pantollonat terital sipër tyne e në krye ,
rrobat e punës,
se po shkoj për punë a kupton ?
Qejfi në fund,
atje i zhytun mes harrimeve
se qejfi nuk vyen rrugëve të botës.
Bana gati valixhen e ikjes,
përfundi teshave,
nana , eh nana
më kishte shti dy thelba hudra
e nji grush krypë për sy.
Kesha vetmeti e po vetit i thashë:
-Kush asht ai sy i plasun qi mbet në emigrantë?!

Po po sonte i bana gati valixhet,
e pasaportën e shtina thellë
se tutem mos më hup,
e mbes këtu…në vendin tem. / KultPlus.com

Më pyet baba

Më sheh në nji tavolinë
t’vetmuem,
e më pyet baba:
-Çka po mendon?
Retë e bardha
shtegtare babë,
qi enden mbi ne.
Ikjet pa kthim,
tuj qesh atdheut në
surrat e mandej
lumtuninë ngërthye
në nji dritare avioni.
Po mendoj për rakinë
e re që ka mbetë vozgave
të drunjta,
mbetë pa pi edhe sivjet
se Elisi nuk erdh babë.
As Xeni nuk mujti.
Iliri iku e unë e Besi,
s’jena aq të zotë sa me e tha
vozgën.
Më pyet baba kajherë,
i shkujdesun pa fort vemendje
në mue,
pleqni hesapi, pyet e harron.
Çka po mendon more qyq?
Asgja bab asgja!
Vec kaj here shtellunga boshe
ma përshkojnë shtatin,
e mungesat ma marrin frymën.
Babë, a të tves unë diçka tash ?
Pse babë, mbetem vetull e lakueme,
e vranët?
Pse…?/ KultPlus.com

‘Në të vërtetë nuk ka femër të zakonshme pasi të gjitha janë të jashtëzakonshme’

Linda

Tregim nga Liridon Mulaj

Rruga e qumështit është çatia e udhëtimeve tona, – më tha dhe u ngrit me vrull duke hedhur përreth kokrrizat e vogla të rërës. Hoqi fundin e verdhë me pala nga ku poshtë tij zbuloi vithet e rrumbullakta në ngjyrë bronxi, nxirë nga dielli i lëbyrët i Qershorit dhe u nis drejt detit duke hequr reçipetat të cilat i hodhi në prag ku bashkohet toka me ujin, bash aty ku dallgët lëpijnë buzët e ngurta të bregut. E vështroja Lindë n që zhytej ngadalë në ujë,nga ku herë pas here kthente kokën nga unë, dhe me sytë e saj të zjarrtë si dy yje të shkëputura nga qielli më vështronte me një shikim ndjellës.

Lëvizte krahët lart e poshtë dhe më thërriste t’i bashkohesha, pa pyetur për shtangien time dhe ndiesitë e mia të turbullta kundrejt saj. Ishte natë e freskët, nga ato netë ku ende stinët nuk janë ndarë nga njëra tjetra dhe era e ngrohtë e verës mbështillet me freskinë e pranverës dhe bashkë, gënjejnë lëkurën që herë shtriqet e hap poret e saj e herë mbushet me morrnica. Nuk arrija ta kuptoja në fakt nëse shkaku i morrnicave ishte vetëm era e freskët apo diçka tjetër. Linda lahej në detin e errët të natës, dhe unë herë pas herë i buzëqeshja asaj, gjithmonë duke nënkuptuar se në atë largësi, ajo do e shquante mimikën time.

E kisha njohur prej pothuajse pesë vitesh Lindën, në një galeri arti ku të rinj nga fusha të ndryshme të artit mblidheshin dhe lexonin poezi nën dritat e ethshme të një projektori të vjetër. Atë natë që takova Lindën, nuk e mbaj mend se çfarë i thashë përveçse një lëmshi fjalësh të pashpjegueshme në formë komplimenti dhe përgjigjen e saj pothuajse identike me lëmshin tim. Të dehur, ne qeshëm njësoj dhe pas disa bisedave shkel e shko me belbëzime dhe klithma kënaqësie e gjetëm veten të shembur në një kolltuk me krahë prej druri dhe të përqafuar si dy dashnorë të moçëm. Linda ishte e gjatë, e imët me flokë te verdha si të lyera me një lloj lëngu shkëlqyes. Dhe në tërë shtatin e saj, këmbët kishte pikën më të fortë.

Fliste pak me droje por kjo mënyrë të foluri nuk ishte aspak një drojë e zakonshme prej një femre që kishte turp, por të flisje pak dhe me zë të ulët për Lindën ishte si të haje pa u mbllaçitur apo të urinoje brenda vrimës së bidesë pa lagur anash pllakat, pra ishte pjesa themelore e sjelljes së saj të cilën ajo e quante herë pas here etikë e domosdoshme e qenies njerëzore. Dhe ajo drojë kaq origjinale i jepte portretit saj prej bronxi të larë në shkëlqim, një pamje fisnike. Të ngjallte respekt teksa filste dhe më vështronte në sy dhe për çdo fjalë apo temë fare pa rëndësi ajo përtypej dhe nën gushë i shquhej një si një dallgë e fshehur që lundronte brenda gurmazit. Fliste ngadalë deri sa lodhej dhe më pas, mes gishtash mbërthente gotën e konjakut dhe e pinte me epsh burrëror. Mandej rehatohej, ndizte cigaren dhe m’i ngulte sytë e zjarrtë si egërsirë, këmbët e gjata i hidhte njëra mbi tjetrën, largonte paksa baluket si fije ari dhe teksa të gjitha këto i aktivizonte si pjesët e një ingranazhi, ia riniste bisedës me po atë qetësi dhe drojë të beftë, të sajën, vetëm të sajën.

Nuk e doja ose më saktë nuk e dashuroja Lindën ose saktë fare e doja shumë por jo siç mund të duhet një femër e zakonshme. Në të vërtetë nuk ka femër të zakonshme pasi të gjitha janë të jashtëzakonshme por Linda, përtej kësaj ishte një krijesë krejt e rrallë. Ose së paku kështu e shikoja unë. Ne kishim udhëtuar kaq herë bashkë. Në male, dete, me çadrën e kampingun mbi shpinë dhe me çantat tona të rrobave. Linda përherë merrte me vete dy bluza, ndërkohë unë merrja tre dhe sapo rehatoheshim në vendet tona të fushimit, ajo rrëmonte brenda çantës sime, dhe merrte një nga trikot e mija për ta veshur. E çuditshme vërtetë por unë përherë merrja një rrobë më shumë se ajo dhe ajo gjithmonë përfundonte duke veshur rrobën time, si në një marrëveshje të fshehtë, të pazakontë.

Pra kjo ishte ajo çka e bënte Lindën mbi-femërore si një qenie metafizike ku mes saj dhe meje ekzistonte vetëm një lidhje e largët transhendentale përmes një filli të padukshëm që rrinte gjithnjë i tendosur dhe ruante saktësisht mes nesh distancën e nevojshme që shndërronte Lindën në një muzë, dhe mua në një jo-dashnor. Ishte ky fill i padukshëm që ngërthente në të si pas një trungu këtë lojë veprimesh të koordinuara saktësisht nga telepatia jonë, nga një parandjenjë e kthyer në zakon apo si një bashkëveprim i mirëkordinuar jo nga ne të dy, jo teknikisht por nga forca e mbinatyrshme e cila qëndronte pezull dhe e padukshme mbi Lindën dhe që efekti i saj mbërrinte der tek unë. Ajo forcë që nuk donte t’ia dinte për joshjet, për lidhjet dhe dashuritë e rralla dhe të lodhshme. Që më kthente mua në një krijesë mizore dhe stoike, që s’pyeste për lëkurën e saj të bronxtë, këmbët e gjata e të lëmuara dhe se përtej të qenit joshëse e egër dhe krejtësisht e rrallë, ajo ishte muza e përjetshme e lidhur me shpirtin dhe ekzistencën time dhe jo me epshet e mija të rëndomta.

Ajo po kridhej në detin e errët dhe hera herës kthehej dhe më thërriste t’i bashkohesha asaj duke përplasur duart mbi kokë. Nata ishte e thellë, me ca yje të zbehura tej e tej dhe vetëm në mesin e qiellit mbi kokën time, udha e qumështit ndrinte si një autostradë ajrore mbushur me automjete të cilat qëndronin në vënd. Toka më ngjante e kthyer së prapthi dhe mendoja se ishim ne që vështronim qiellin nga lart, si në një përmbysje të imagjinuar. Dhe vërtetë Linda nuk gënjente. Në të gjitha udhëtimet tona pothuajse, qielli kishte qënë i kthjellët dhe udha e qumështit e mbërthyer në qendër të tij si një harnë gjigande, ia shtonte hijeshinë atij qielli të zymtë . Edhe atë natë kur me Lindën përfunduam duke fjetur në stolat e lulishtes para shtëpisë muze të një shkrimtari të madh.

Ishte dita e ekzspozitës sime. Kisha këmbëngulur prej kohësh që ekspozita të mos mbahej në Galerinë e Arteve siç ndodhte rëndom por në një ambient më të ngrohtë dhe paksa kontemporan dhe në fund ramë dakord me kuratorin tim që ta mbanim në një shtëpi të vjetër dy katëshe të pabanuar prej kohësh. Po vishesha në studion time. Kur po tentoja të lidhja kravatën, hyri Linda. Në dorë mbante një shishe verë të kuqe. Flokët e kapura bisht i jepnin një pamje prej çupeline, pamje të cilën e përforconte herë pas here me çamçakizin që e frynte dhe e plaste duke shkaktuar një poterë aspak të këndshme. Më puthi në faqe dhe pasi u hodh në kolltuk si e rënë nga qielli, më tha se kishte ardhur të festonte me mua ekspozitën e parë. I thashë që s’kishte asnjë shans sepse për pak në vendin ku do mbahej ekspozita do ia behnin ministri i kulturës dhe drejtori i Galerisë, por ajo duke më parë vengër, shtrembëroi paksa buzët dhe pasi hoqi shikimin nga unë duke e ngulur në parketin e ngjyrosur me pikla boje, ia plasi të qarës si fëmijë. Më kot u mundova ta qetësoj.

E mora pranë vetes dhe e mbërtheva fort siç mbërthen një ushtar në luftë mikun e tij të plagosur dhe pasi ndenjëm ashtu për disa minuta, ajo u tërhoq mënjanë dhe duke fshirë lotët, me një zë të përvajshëm më kërkoi t’i bëja një pikture nudo, ashtu dhe aty ku ishte, në atë kolltuk të pistë dhe të shpëlare nga dielli i kushedi sa viteve që derdhej në studio nga dritaret e mëdha të tavanit. Linda u ngrit dhe me lëvizje të shkathëta prej maceje, hoqi rrobat duke zbuluar para meje gjinjtë e saj me majë në formë dardhe. Hoqi mbathjet dhe me njërën dorë mbuloi pubisin ndërkohë me tjetrën përdridhte ca fije flokësh të bëra shtëllungë anë faqes. Zuri vend në kolltuk në një pozicion si e vdekur, duke zbuluar para meje gjithë trupin e saj të mrekullueshëm.

Pikturova tërë pasditen ndërkohë të dy pinim verën e kuqe që kishte sjellë me vete nën tingujt cingërues të ziles së telefonit që binte pa ndërprerë. Në djall ekspozita thashë me vete. Linda është muza ime dhe vetëm në sajë të Lindës unë mund të pikturoj sërish, dhe në të vërtetë ajo ishte ekspozita dhe piktura ime më e shtrenjtë e cila nuk mbërthehej në asnjë telajo dhe kornizë. Ishte shpirti i gjallë i artit të cilin kërkoja të zbuloja dhe të aplikoja pa reshtur përgjatë gjithë jetës sime. Vetëm unë dhe qënia e saj, të veçuar nga bota. Të dehur në atë marrëdhënie aq sublime dhe të paqartë. Të mbetur përjetësisht peng të njëri tjetrit, pa njëri tjetrin plotësisht. Ajo më shërbente mua dhe muzës sime ndërkohë unë, isha rishtar i shpirtit të saj të cilin ditë pas dite, si në një jetë që rifillonte çdo ditë nga e para, rrekesha ta zbuloja dhe ta dashuroja pa e përvetësuar, pa e lënduar. Të dy si Lysieni dhe Esteri të Balzakut të cilët krejt pa dëshirë zgjodhën të mos ishin bashkë po dhe të mos ndaheshin kurrë, duke i shërbyer dashurisë dhe asaj ndjenje të zjarrtë që i tundonte e njëkohësisht i ndante. Pimë shishen e verës dhe pas saj një gjysëm shishe raki të mbetur prej kohësh në raftin e studios. Qeshëm atë ditë si të marrë, me atë që bëmë, me mesazhet dhe sharjet që pareshtur e tërbonin telefonin tim.

Qeshëm me lotët e saj dhe me gjithçka atje përjashtë që kërkonte të gjymtonte qenien dhe ta shkatërronte pa reshtur magjinë që krijonte filli i padukshëm mes një muze si Linda dhe një piktori si unë. Në djall ekspzozita, dhe drejtori, madje dhe ministri. Dolëm në ajrin e fresëkt të natës të dy , duke u mbajtur pas njëri tjetrit dhe përfunduam të shtrirë në stolat pranë shtëpisë së shkrimtarit. Dhe atë natë udha e qumështit rrinte varur mbi kokat tona dhe vishte me magji shtresat e bardha të atmosferës që shtriheshin si kuvertë mbi botë.

Gjatë kohës që Linda po lahej, ndeza një zjarr pranë çadrës, dhe pasi ndjeva zjarrin tek brambullinte, u shtriva sërish në rërë dhe hodha shikimin atje në pikën e errët të detit ku lahej Linda. S’kishim pak që kishim mbërritur në këtë skaj të humbur të botës dhe Linda nuk kishte duruar pa u zhytur në det. Nxora një peshqir nga çanta ime dhe i vara në një litar të shkurtër brenda çadrës të dyja çantat. Peshqirin e vendosa ndanë zjarrit dhe po e ngrohja. S’doja që Linda te ftohej. Pashë që po vinte drejt bregut dhe teksa trupi i zbulohej ngadalë, pas ajo linte si kufomë gjigante atë det të errët dhe të paanë që kutërbonte aromë kripe.

E kundrova trupin e saj që kullonte ujë dhe befas m’u zgjua dëshira ta shtrëngoja në gji deri sa të humbiste brenda meje dhe ashtu e tretur brënda organeve të mija, të mos dilte më prej aty. Të mbetej përjetësisht brënda shpirtit tim, siç mbeten ngjarjet e pakta dhe të rralla që i japin kuptim jetës sonë dhe që të fshehura nga bota me dhimbje dhe xhelozi, i marrim me vete në botën e përtejme. Ashtu i kredhur në mendime, më zgjoi nga kllapia zëri i Lindës, e cila po dilte nga çadra me trikon time mbi supe. Si dhjetëra herë të tjera, me zërin e saj druajtës, më tha: – Hej, ta mora pak këtë trikon, – dhe unë si dhjetëra herë sërish i buzëqesha asaj, muzës sime me lumturinë e përkohshme të njeriut jo-dashnor.

 Qershor 2020. / KultPlus.com

(Foto nga profili i Liridon Mulajt)

‘Jam një parazit i diplomuar, parazitoj çdo ditë dyerve të punëdhenësve, për një vend pune’

 Nga Liridon Mulaj

Unë jam kurbani!

Unë jam parazit!
Ja ashtu siç e lexuat, unë jam një parazit i diplomuar i cili parazitoj çdo ditë dyerve të punëdhenësve, për një vend pune. Jam i varfër, biri i një pastruesje dhe i një roje pa “dinjitet” në shoqëri. Kam dy vite me nje palë atlete të cilat më janë kthyer në simbol të sakrificēs , teksa bredh rrugëve të Tiranës me gazetë në dorë dhe nga lodhja ul kokën duke numëruar hapat në asfalt. Qetësinë e gjej tek librat, tek historitë , ngjarjet, rrëfimet sepse si ëndërrimtar i lindur e përfshij veten në situata dhe shpesh më merr rrjedha.

Une jam demode!
Nuk kam rroba firmato, as makinë luksoze por as nuk jam kundër atyre që i kanë, në çfarëdo lloj mënyre që mund t’i kenë blerë. Jam ai tipi “pa lidhje” që nuk ndjehet kur ecën rrugës, nuk bie në sy. Eci kryeulur gjithmonë, sepse mendoj që çdo njeri, e sheh brënda meje që jam dështak.
Fundjavat e mija gjithmonë i kaloj në tarracën e pallatit me një shishe në dorë, raki fshati ose ndonjë birrë familjare, dhe disa cigare të hapura. Ndryshe nga moshatarët e mi që një shishe ndoshta mund t’u kushtojë sa një rrogë mujore e babait dhe mamasë, marrë së bashku.
Po prapë nuk i kam zili, jetët i kemi të ndara dhe si rrjedhojë i jetojmë ndryshe. Unë fle në një divan në kuzhinën e shtëpisë 1+1 ku jetoj. Jam i vetmuar, i mërzitur, nuk po gjej punë dhe…diplomës çdo ditë e më tepër po i pi ujin në plot kuptimin e fjalës, po pi djersët që nga balli më përfundojnë në faqe e në buzë. Nuk e kam inatin me botën, as me qeveritarët, me askënd. E kam veten time, që edhe pse kisha mundësi të shisja drogë, zgjodha të lexoj. Kisha njëmijë mundësi të bëhesha kriminel “pasur” por zgjodha të studioj. Prindërit e mi kishin vuajtur gjithmonë dhe isha i sigurtë që këtë nuk mund ta përballonin, një djalë kriminel. Do ishte për nënën një turp edhe më i madh se pastrimi i tualeteve, apo për babain, bërtitjet e sharjet e pronarit kur e gjente ulur në karrige.

Unë jam një i dënuar!
I dënuar nga fati të jem kurban i një sistemi jo të drejtë. Ku respekti paguhet me para, ku një diplomë e një djaloshi të vetmuar si unë nuk vlen as sa letrat e bythes së një pasaniku.

Ky jam unë!
Mos bëni sikur s ‘më njihni. Më keni kudo në përditshmërinë tuaj. Jam ai kamarieri që ju shërben kafen çdo ditë. Jam lavazhieri që ju lan makinën kur mbytet në pluhur. Jam portieri që ju mban valixhet në hyrje të hotelit për një bakshish. E nësë doni të më njihni më mirë, shikoni djersët që më rrjedhin çurkë. Aty do kuptoni që s’jam asgjë tjetër, veçse një kurban i këtij sistemi të padrejtë, e që ato djersë janë uji që i pi diplomës sime të pavlerë, për një rrogë që s’shkon më shumë sesa çmimi i dy librave në fakultet.

( shkrim i para dy viteve dedikuar studentëve) / KultPlus.com

Prishtinë motër, Kosovë o nanë

Poezi nga Liridon Mulaj

Prishtinë,
sa herë ajrit tand u enda,
kambësor i vonë , në rruginat
me shenja lufte ,
e vraga t’ndukta nën harresë
Mbrujtun andrrat n’sy vocërrakësh
qi rrëfimet e babës nuk i besojnë
madje kjeshin me to
siç kjesh nana me t’ritë e saj
t’harruem ,
me gazin e saj
me dashninë e saj
t’cilat lufta i fshiu prej qënies gjallë.
Kosovë ( Dardani a nanë, çka due vetë
i thirri )
Në sa rranjë lisash shënjove
kryqa e hana gjysmake?
Vijëzime kujtese përmbi eshna pa
Zot,
N’tokë pa Zot
n’dheun e TenZot.
Prishtinë zemër e trandun
Sa kthime odiseje t’duhen drejt
vetes?
E sa Uliksa me shpresa djerrun
kanë me mujt nji ditë me
ia mbrri Itakës
t’etun si unë për ty ,
si biri për nanë , Prishtinë motër
Kosovë o nanë… / KultPlus.com

Të dashtuna gra, mos u mburrni kur djemtë tuaj adoloshentë ndërrojnë dashnoret çdo javë, është përçmim ndaj seksit tjetër

Nga Liridon Mulaj

Të dashtuna gra!

Mos t’u vijë mirë e as për të qeshur kur çuni juaj i vogël shkon dhe puthë vajzën e shoqes tuaj në buzë, as për lojë dhe mos ua merrni për të madhe dhe as mos u mburrni kur djemtë tuaj adoloshentë, u thonë se i ndërrojnë dashnoret çdo javë. është fillimi i përçmimit ndaj seksit tjetër. / KultPlus.com

Diku në vrimat e vogla të tantellës që rrethon vellon, kanë mbetur prekjet e mija

Poezi nga Liridon Mulaj

Ti sot po martohesh!

Diku në vrimat e vogla të tantellës
që rrethon vellon,
kanë mbetur prekjet e mija.
Fijet e flokëve,
dhe pse të ngjyera tashmë,
i kanë puthur gishtat e mi .

Dhe shpatullat, që ti shkundja sa herë
grindeshim për çështje të vogla,
fare të vogla.

Është dita jote sot ,
lumturia e përjetshme e stampuar
në buzëqëshjen tënde prej mermeri
Dhe e shtrenja vetmi
më përqafon
kushedi për të satën herë.
Lulet e tua të verdha ,
kundërmojnë aromë aq të fortë
sa e ndjej dhe unë kaq larg
fshehur në cepin tim.

Ti sot po martohesh e dashur
çfarë kisha për ti thënë , ti kam thënë
vetëm diçka të fundit.

Mos harro, kur të kthesh shpinën
të hedhësh fort pas krahëve tufën e luleve
ashtu si të kaluarën tënde,
Ma hidh mua atë buqetë ,
dua dhe unë të martohem sa më shpejt
vetmia, mbështjellë me vello
po me pret…atje në altarin e përjetshëm.

KultPlus.com

Ti n’daç m’thuej pijanec

Liridon Mulaj

Une sonte do pi,
e ti n’daç m’thuej pijanec
N’daç thujem i mjerë
Çka zemra të dojë , thuema me urrejtje,
veç dije se unë do pi, 
deri sa mos t’muej ma

Tash ti nisja e
m’shaj,
m’truej
m’padit
m’përbuz
m’duej
a m’braktis

Se sonte mrenda meje
bota asht veç mllef,
mërzi e përulje
e rrazë kësaj rrokopuje ,
zani yt asht veç nji zukatje
Prandaj sonte, unë do pi
e ti m’picko
veç dije se
ke me vdek n’mue
si bleta pa thumb…/KultPlus.com

“Rri sonte me mu!”

Poezi nga Liridon Mulaj

Rri sonte me mu!
Banu streha jeme e qetësisë në këtë natë pus.
Në këtë natë ku zemra hedh përreth trupit krejt
mërzitë e kësaj jete të lodht
Ku shpirti shpërndahet në mijëra copa ajri të rand
E vetminë e përqafon si ma të shtrenjtën gja…

T’lutna rri sonte me mu!
Edhe në u tallsh me këto lutje fminore
Ma ban qejfin sonte….rri me mu…
Ndezma nji fije shprese në këtë gjoks të tretun
Mbështetma faqen në rrashtën e kryetit tem…
e mi derdh andrrat e tua mbi të mijat

Ta kthej këtë natë në pikë nisje të lumtunisë teme
Ti jap krahë shpirtit, e ta hedhi në fluturim
Të më qeshin i herë buza edhe mu, ngjit buzës tande
E mos ti mbyllim sytë në këtë natë.

Banu andrra jeme sonte
Dritë e vetmisë seme të kahershme
E ti lshojmë trupat në vallëzim të valēve të shpirtit
E andrrën me sy hapun ta jetojmë bashkë…

T’lutna, vetëm sonte, rri me mu…/KultPlus.com