Dhia

Tregim nga Nerimane Kamberi

Në këtë fotografi, bardh e zi, kam të veshur një fustan të shkurtë, edhe flokët i kam të shkurta. E këtu, te kjo tjetra, është nana. Rri si kukull. E gjatë, nuk qesh, nuk buzëqesh, e re, aty afër saj, jam unë, flokët e lidhur bisht, në dorë mbaj plot byzylyka. Nana më ka thënë se kishin lloj lloj ngjyrash. Vazhdojmë vizitën në muzeun tim të pafajësisë, ku si nje ciceron i mirë, që e njeh çdo eksponatë, se është vetë jeta e tij, ia spjegoj fëmisë fëmijërine time.

Aty jam unë e ulur në nje stol të drurit, ted era e sokakut, e hareshme, gati për t’u fotografuar, mbaj në dorë një kukull.

Stolin e praptova, vrapoj te nana, duke u dridhur, e kam kapur për fundin, atë të fotografisë së parë, plisé, i bardhë. “Mos u tut prej dhisë, as prej macës. Ato kalojnë, ti kshyri, mos u tut.” Me kthej te stoli, për dorë, a mund ta kem mbajtur në mend butësinë e mbrëmjes që afrohej apo ishte butësia e nanës që ishte afër meje, apo ajo m’a ka përshkruar këtë skenë, shumë vite më vonë, shpesh here, çdo here që frika më kaplonte në jetën time si grua e vazhdon të më kaplojë. Nana më tha në telefon se ,” u sëmur kusherini, nga kjo sëmundje, kjo murtajë,” dhe se kishte shkuar me pa, “se nuk bën”. “E dhitë a kalun xhadës sonte nanë? Ti hiç mos u tut, as prej dhisë, as prej murtajës” / KultPlus.com

Stacion i trenit

Poezi nga Nerimane Kamberi

Më në fund
Sot doli dielli
Shtyju, shqyu mjegullën
E rëndë
Të këtyre ditë dimri.
Dimër ky? I çuditshëm.
Mbrëmë në shëtitjet e mia të vetmuar
Më doli stacioni i trenit
Ashtu siç doli dielli
Befasishëm
Në mes të ndërtesave të larta.
Stacioni i lamtumirëve, i pritjeve,
I lotëve të fshira me një shami ku ke qendisur inicialet e tua,
I puthjeve të fshira me të njejtën shami
Stacioni i vogël I historive të mëdha
Histori të njerëzve si ti e si unë.
Stacioni i trenave për Bllacë.
Moj çikë, kthjellu!
Është kohë festash!
Mendoje Orient-Expressin
Dhe thesaret e njëmijë e një netëve të Stambollit
Mendoje Transiberiani
Me peizazhet të akulltë e madhështorë
E poezinë e Renë Char.
Struku në batanijen e kuqe aty te zjarri.
Treni kaloi. / KultPlus.com


Te shkallët

Poezi nga Nerimane Kamberi

I shtyve me këmbë, me maje të këpucës
Kujtimet,
U rrokullisen deri poshtë shkallëve
Deri aty ku dikur putheshit.
U sollen si nje top bore
Qe rritet dhe rrafshon fshatin,
Si një top fëmijesh
Që kalon gardhin e oborrit
Gjatë lojës,
Vazhdon rrugën
Nëpër xhade
Deri te hekururdha
Apo ajo që ishte dikur
Se edhe ajo ka mbetur kujtim.
Nga lart shikon kujtimet që rrokullisen
Atje shihet rruga e gjatë, e pafund,
Mund të jenë Champs-Elysées
Mund të jenë..
Vetem pak imagjinate të duhet
Veç pak t’i mbyllesh sytë.
Por nuk donë t’i mbyllesh
Do t’i shohesh kujtimet derisa të përplasen diku,
te dyqani i rrobaqepëses apo i funeraleve
E tash kthen shpindën
E qetësuar.
Edhe ca metra të kanë mbetur deri në shtëpi. / KultPlus.com

Duhet kërkuar…

Poezi nga Nerimane Kamberi

Duhet kërkuar dashurinë
Se ndryshe nuk bën
Të kërkohet kudo që është strukur
Nën harqet e kishës së vjeter maje fshati
Një ditë mgjegulle dhe shiu
Në lavrat e tokës së lëvruar
Se toka është dashuri
Në faqet e librave të shenjtë, por edhe të të tjerëve
Duke hapur dyertë e librarive të mbyllura,
Po t’është nevoja.
S’duhet ndalur së kerkuari
Qoftë edhe duke mbetur pa frymë
Në vrapim e sipër
Se frymë po kerkojmë
Ndoshta është lart, në mesin e gjetheve,
Që i perkedhel era e lehtë në pranverë,
Ndoshta është poshtë, në mesin e gjetheve,
Që i shkel këmba në vjeshtë.
E kur të gjindet,
Të mbulohet me nje copë mëndafshi
E të stërpiket me ca pikë ujë trëndafili.
Duhet kërkuar dashuri
Se ndryshe s’bën
Se vetëm ajo na shpëton.
E pastaj, të harrohet e tëra. / KultPlus.com

Mysafirët

Poezi nga Nerimane Kamberi

Përgatita listën e mysafirëve,
Ua çova ftesën,
Caktova edhe vendin ku kush do të ulet
Lartë, më të vjetrit
E tu ardh te poshtë, më të rinjtë.
Ia jap fjalën atij që dëshiron ta marr,
Nëse do dikush ta marr.
E nëse dikush më dëgjon kur ia bëj pyetjen.
Përgatita një çaj, se do t’i shikoj nga karrikja duke hyrë në odë,
Mysafirët e “Meet-it”./ KultPlus.com

Billy Holly

Tregim nga Nerimane Kamberi

Duhej të mbërrinte te dera e pub-it para se Big Beni të tregonte orën 8. Duhej të mbërrinte, andaj ecte shpejt.

Qe sa ditë nuk mund të ngrihej nga krevati, i dhembte kryet, sikur të binin brenda të gjitha kambanat e katedrales, në një kakofoni e kompozuar për ta çmendur. I kishte mbushur xhepat e pizhameve me mëri dhe me mërzi dhe fundosej.

Ecte shpejt, pështyju në Temës, shikoj Parlamentin, prapë pështyju, dhe përnjëhere filloj të fishkëllej, nga gëzimi që kishte dalë pas shumë ditëve ndalimi. Mbrëmë mbretëresha i ishte drejtuar popullit nga kështjella ku strehohej, “God Save the Queen!”

Shpejtonte, pak edhe nga trishtimi, se nuk e shihte asnjë njeri në rrugë, autobusët e kuq ishin stopuar. Kur ai ishte shofer, i pëlqente të flas me udhëtarët, këtë merak vazhdonte ta ushqej mbrapa banakut me klientët rreth një kafe, në mëngjes, kur niseshin në punë, rreth një birre në mbrëmje, kur mbaronin punën.

E solli çelësin dhe hyri brenda . Sytë e tij dalluan banakun. Ndezi dritat, ndezi makinën e kafes, kërkoj shishet e birrës për t’i futur në frigorifer, do t’i nxirrte më vonë një nga një, e do t’i pije për të harruar që kishte ikur Xhoni dhe e kishte lënë vetëm në këtë kohe murtaje. Qëndronte drejtë mbrapa banakut, gati për t’i pritur me një përshëndetje të ngrohtë myshterinjtë e mëngjesit. “Morning, burrë, një kafe, si zakonisht?” e do të ndërronin ca fjalë, për punën, për jetën. Do ta pyesnin për të, Xhonin. Do t’i gënjente.

Tjetri do të vinte, e tjetri, …e në drekë do të shërbente Fish and Chips, më të mirët të Londrës; e në darkë do të mbushej salla, do të bllokohej hyrja në trotuare, e do të qeshnin me zë të lartë, do të bënin zhurmë, se kjo qetësi e mbyte, e do të shikonte nga banaku lumturinë e njerëzve, “jo, jo , në pub-in tim, në pub-in e Billy Holly-t nuk ka trishtim, nuk dua trishtim, vetëm lumturi, trishtimin lëreni në punë, në zyre, jashtë, hajde, jashtë, dua të ju shoh të lumtur.“

Një mjegull e dendur kishte rënë mbi qytet, por policët vërejtjen dritën në lokal, shtyjnë derën ngadalë, e njiheshin mirë këtë vend, vinin fundjavave kur nuk ishin në detyrë. U afruan te banaku. Në dysheme gjetën të shtrirë mikun e tyre, mikun e të gjithëve, Billy Hollyn. Kundërmonte erë birre. Buzëqeshi. Hapi një sy, kur dëgjoj zhurmën. Ngriti dorën, “Cheers. / KultPlus.com