Agron Peni po prezantohet me koncert në Poloni

Kitaristi i njohur kosovar është duke qëndruar në Poloni, ku po prezanton muzikën e tij bashkë me Endrit Xërxa, kitarë, Adorel Haxhiaj, violonçelë dhe Tomorr Shkoza, bateri, shkruan KultPlus.

Peni ka njoftuar për KultPlus se është duke u prezantuar në Poloni në Festivalin e Kitarës Klasike, përkatësisht në edicionin e dymbëdhjetë, ku Peni bashkë me bashkëpunëtorët e tij po merr pjesë në dy koncerte të mëdha.

“Ftesa më ka ardhë nga kitaristi me famë botërore Lukasz Kuropaczeëski. Jam paraqitë si gjithmonë me muzikën (krijimtarinë) time si Duo dhe mandej Quartet bashkë me grupin tim Endrit Xërxa, kitarë, Adorel Haxhiaj, violonçelë dhe Tomorr Shkoza, bateri”, ka thëë Peni.

Ai ka shtuar se në mbrëmjen e së premtes ka prezantuar koncertin e parë i cili u mbajt në Jarocin të Polonisë dhe pati një sukses të jashtëzakonshëm ku e gjithë salla, sipas tij ishte ngritur në këmbë. “Na kanë kthyer në skenë për tre herë me radhë, ishte një mbrëmje shumë e mirë”, ka thënë Peni, i cili ka shtuar se koncerti i radhës do të mbahet në mbrëmjen e së dielës në Poznan.  “Jam i lumtur tej mase që muzika ime dëgjohet me kaq pasion edhe jashtë shtetit, ajo gjithmonë po e arrin kulmin e saj”, ka përfunduar Peni./KultPlus.com

“Nuk e dua të pavdekshëm (në bust), e dua të gjallë”

“SHKAMAT”

Getoarbë Mulliqi Bojaj

Shkamat e autorit të dyfishtë, profesorit Fadil Hysaj, vinë në Etno Teatrin e Kukajt pikërisht në kohën kohën kur kujtohen 1648 shkama të cilët kanë mbetur bosh, e “pronarët” (lexo: të zhdukurit nga lufta e fundit në Kosovë 1998-1999) nuk po kthehen as për arkivolet e tyre. Një çift i moshës së mesme të shtyrë pret të birin e tyre Shpendin tash e 20 vite që t’iu kthehet – i gjallë, ose i gjallë! Ky çift është secili familjarë kosovar; janë këta njerëz fatin e së cilëve mundëm ta shohim të shpaloset nga Sheqerie Buqaj dhe Xhevdet Doda, për të përjetuar kështu shpërlarjen e brendshme secili nga ne në sallë.

Një mishërim i “Karrigeve” të Joneskos, vjen në Ento Teatrin e Kukajt në versionin e “Shkamave” të profesor Hysajt, ku një çift ende vazhdon që për çdo përvjetorë të pres njerëzit që vinë për ngushëllime, ata që vinë për të hapur derë, dhënë e ndrydhur shpresa; për ta thelluar edhe më absurdin që ngërthen në vete kjo pritje me plot shpresë, për ata që nuk erdhën asnjëherë. Në fakt është pikërisht absurdi – ashtu siç e përshkruan edhe Kamyja “konfrontimi i dy të kundërtave, apo ‘divorci’ ndërmjet dy idealeve”, që e bën shfaqjen edhe më të prekshme dhe ndjeshme. Një nënë së cilës iu vra djali në sy dhe një baba i cili e varrosi të birin, për ta gjetur varrin bosh të nesërmen, ende mbajnë shpresë se ai djalë i cili u vra, varros, zhvarros e zhduk, do të kthehet që në 27 vjetorin e lindjes të martohet e t’ua mbushë nipa e mbesa oborrin. Konfrontimi i dy të kundërtave ndodhë ndërmjet dy personazheve, iu ndodhë personazheve me veten, iu ndodhë atyre të dyve bashkë me të tjerët dhe të tjerëve me ata. Në ndërkohë që nëna “flet” me të birin në telefon përsëri, babai ia kujton se ai telefon ka kohë që nuk punon – është edhe më e dhimbshme sesa që mund të duket në të lexuar.  Konfrontimi i vetes me veten kur nëna e cila po e pret të birin t’i kthehet, në çast i thotë burrit “duhet të të rrëfehem në rast se më lëshon zemra kur e shoh Shpendin” dhe e rrëfen ndodhinë e momentit kur Shpendi iu vra para syve. “Sa jetë të mirë që kishim” dhe “sa jetë të keqe paskemi pasë” është konfrontimi i radhës i cili ndodhë hë-për-hë dhe atë jo vetëm një herë – këtu duhet përmendur reminishenca e cila në teatër do mjeshtri të veçantë të sillet si e tillë, duke sjellë edhe emocionin e vërtetë të eventeve të së kaluarës; mjaftoi një krehje flokësh me gishta, një këngë dhe dy-tre shikime, ashtu që në skenë të mos jenë më çifti 50+, por të jenë dy të ri të cilët posa ranë në dashuri me njëri tjetrin. Në këto rrethana, ku kjo shtëpi tashmë kishte humbur sensin dhe data e vetme që kishte rëndësi ishte përvjetori i ikjes së Shpendit, gjegjësisht i pritjes së tij, mund të thuhet se ka “dorë” edhe Ekspresionizmi, nëse trajtojmë më ngusht personazhin e gruas. Personazh shumë kompleks dhe i lëvizshëm emocionalisht, më shumë duke luajtur me emocionet tona si shikues; në çast pranon atë që i ka ndodhur, refuzon të qajë dhe me këtë gjest kalon në emocionin tjetër ku po përgatitet për “dasmën e Shpendit” – bie fjala tek ngushëllimet që i bëhen për prindërit e vdekur ku ajo thotë “kurgjë s’ish vdekja e prindërve çka ish ajo e fëmijës” dhe në çast kthehet dhe merret me bukën e Shpendit të cilin po e pret në sofër. Kjo ka të bëjë mbase edhe me elementin e luftës i cili e përshkon tërë dramën, duke mos u etiketu, por duke dhënë emocion sepse ishte prezente edhe pas 20 vitesh dhe pasojat e saj po ndjeheshin sikur të ishin duke ndodhur aty për aty.

Nuk kishte ku të shkonte më shqip se kaq – dora e profesorit Fadil vërehet në sensin e humorit edhe në kulmin e shpërthimeve emocionale të çiftit, pikërisht atëherë kur edhe ne do të thonim se s’ka ku shkon më shumë, më rëndë se kaq, pikërisht aty regjisori na lejonte që të merrnim frymë e të lidheshim me momentin tjetër po aq të rëndë, saqë edhe në skenë të hapur të bën kalustrofob, në kuptimin që dëshiron me ikë nga ai moment edhe me e përjetu katarsën që po e pret të të ndodhë. Dhe gjetja me shkamat (lexo: ulëse tradicionale shqiptare me tri këmbë) apo edhe ngjajshmëria kryesore me “Karriget” e Joneskos, përpos që flet për pritjen e mysafirëve, sepse siç thotë edhe burri “Shtëpia është e Zotit dhe mikut”, si metaforë thotë se janë këta shkama të 1648 të zhdukurve të tjerë, të cilët i shohin vetëm çifti, por jo edhe ne. Dhe këtu nuk mund të mos përmendet mizanskeni ku personazhet nga dialogu kalojnë në monologje dhe indirekt rrëfejnë absurdin e këtyre 20 viteve të pritjes për ne, nëpërmjet “Shkamave” – me mysafirët apo edhe ata që ende nuk janë gjetur.

Një element tjetër identifikues i dramës dhe teatrit të profesorit Hysaj është edhe përmbledhja e realitetit, dromca nga jeta e përditshme të sofistikuara ashtu që të mos “pengojnë” në skenë. Trajtimi i personazhit të udhëheqësit të mirë në luftë e “profiter pas luftës”, të një kryetari mesatar i cili nuk është në gjendje të thurë as dy vargje për të zhdukurit, të veteranëve (edhe të atyre të rremë), të ushtarit i cili nuk ka as pension veterani e as bukë në sofër, janë vetëm disa nga elementet që e bëjnë edhe më të pranueshëm si stil.

Në tërë absurditetin e kësaj drame, (dramë si medium dhe dramë si emocion) emri i Shpendit dhe përmendja e vazhdueshme e shpezëve lënë të kuptohet se emri nuk mund të jetë rastësi. Pas sjelljes së bustit të gabuar pranë shtëpisë gruaja pasi që i bie të fikët ka një ëndërr/vegim të gjuetarëve që po vrasin shpezët; njëkohësisht ka edhe tregimin për një shqiponjë të madhe që e vodhi nga mama dhia një kec i cili posa kishte pi qumësht; thërmijat e bukës (që i kanë të mangëta edhe në sofrën e vetë) të cilat i ndajnë për shpezët. Një metaforë për shpezët është se ata kthehen me pranverën, mbase kjo ishte edhe shpresa e nënës për Shpendin e saj – këtë na lë ta kuptojmë “telefonata” e saj e fundit me Shpendin ku i tregon se shpezët ikën, por se ata mbase do të kthehen bashkë me të një ditë. Dhe sofra e saj, me bukën e Shpendit, me flijat që përgatiteshin në skenë dhe sofra që shtrohet për të gjithë, gjatë gjithë kohës ma kujtoi një nënë kosovare e cila pret burrin dhe djemtë e saj që t’i kthehen pas 20 vitesh dhe e cila çdo ditë ulet në tavolinën e bukës dhe e shtron për të gjithë familjen – por ama ajo ha e vetme.

Si shfaqje me motive tradicionale në të cilën përgatitet fli në skenë, janë mëse 50 shkama të vendosur nëpër skenë, nuk do të funksiononte njëjtë në skenë klasike, dhe gjithashtu edhe si dramë nuk do të përballohej në një ambient tjetër.

Ky zhanër ka leju që autori i dyfishtë të luaj me mënyrën e të rrëfyerit – rrëfimi pret rrëfimin, skena-skenën, emocioni-emocionin; pra një rrjedhë organike, edhe pse jo kronologjikisht e treguar, si ngjarje ka mbulu tërë kohën e kaluar që nga ndodhia e deri tek përvjetori i 20 – madje edhe të shkuarën me një reminishencë të shkurtër. Duke qenë e këtillë ka pasë nevojë të trajtohet duke gërmuar më shumë në të tashmen ashtu siç edhe ndodhi, sesa në atë se çfarë ka pasuar dhe në këtë formë kuptojmë krejt emocionet e përjetuara dhe ato të cilat po përjetohen. Me gjithë rrethanat e “çuditshme” në këtë tren emocionesh që të shpinte sa andej-këndej, për as edhe një moment të vetëm nuk pashë një kërkesë absurde – madje as atëherë kur nëna i kërkon të birit të vdekur, varrosur, zhvarrosur e zhdukur të kthehet, me celularin i cili kishte kohë që nuk punonte.  Është krejt njerëzore që një nënë të presë përjetësisht të birin, madje edhe atëherë kur iu thoshte të “tjerëve” se “Nuk e dua të pavdekshëm (në bust), e dua të gjallë”. Në tërë absurdin e kësaj shfaqje emocioni e mbyste logjikën, dhe nuk e lejonte të dukej tërësisht absurde!

Megjithëkëtë, Shpendi nuk vjen as në këtë përvjetor. Shpendi nuk ka për të ardhë as edhe në përvjetorin tjetër. Shpendi ia tha këtë nënës, nëna nuk u mërzit – qartazi më në fund e kuptoi se Shpendin e saj e “trembi” paqja që ajo bëri me vdekjen e tij, por asnjëherë me mos-kthimin e trupit, ashtu që të kujtohej siç i ka hije një të vdekuri. Nana na la të kuptojmë se përfundimisht ajo po shkon te Shpendi!/KultPlus.com

Vjollca Robelli Mripa vjen me dy koncerte në Kosovë

Dikur e njohur për muzikën dhe stilin e saj të veçantë, Vjollca Robelli- Mripa tani me emrin artistik AJO, është kthyer në skenë me shumë risi e muzikë të re, shkruan KultPlus.

Ajo tashmë po vjen me albumin e saj më të ri. Lajmin e ka konfirmuar vetë këngëtarja përmes llogarisë së saj në Facebook, ku ka thënë:

”Te dashur miq,
Kam knaqesine te iu njoftoj se pas nje pune 2 vjeçare me nje ekip fantastik, muajin tjeter do te promovoj albumin tim te pare “Besa” permes dy koncerteve:
13 Shtator 2019 – Kino Lumbardhi, Prizren, 21:00
14 Shtator 2019 – Kino Armata, Prishtine, 20:00
Ruani datat!
AJO”

Këngëtarja që të gjithë e kujtojnë më së shumti për hitin e saj “Ajo” të vitit 2002, ka kohë që është larguar nga Kosova dhe jeton në Londër por për KultPlus tregon se kjo pikërisht i ka ndihmuar të zbuloj e hulumtoj zhanre të reja të muzikës në këto vite sa nuk ka qenë aktive në skenë.

Artistja për KultPlus, tregon se inspirimi kryesor i albumit, është prejardhja e saj dhe në përgjithësi kultura dhe traditat shqiptare që thotë se dëshiron të ia tregoj botës. /KultPlus.com

Bebe Rexha befason për ditëlindje nënën e saj me këngë dhe valle shqiptare

Këngëtarja shqiptare, me famë botërore, Bebe Rexha dje festoi ditëlindjen e saj. Pasiqë nëna e saj kishte ditëlindjen një ditë më pas, Bebe e befasoi atë në një mënyrë shumë të këndshme dhe interesante, shkruan KultPlus

Në videon e postuar në llogarinë e saj në Twitter, atmosfera duket shumë e këndshme dhe Bebe shkruan ” Ditëlindja e nënës time, një ditë pas times. Kështu i bëra surprizë një veturë dhe ne festuam në shqip”

Edhe një libër tjetër i Pal Ndrecaj

Nga: Margita Markaj

Edhe një libër tjetër i Pal Ndrecaj – romani “Lista e zezë”. U botua për herë të parë më 2010. Tirazhi prej 500 kopjesh u shit brenda vitit. I humbur në pyllin e dendur, te errët e të frikshëm të autocensurës së autorit të tij për nëntë vjet me radhë, ribotohet në saje të insistimit tim dhe përkrahjes së miqve, nën përkujdesjen e Om Publisher.

Një roman për Kosovën e pasluftës, në të cilin ziejnë vlimet politike, lufta për pushtet, shantazhe, prapaskena e vrasje makabre me motive politike dhe, herë-herë, skena të shkurtra dashurie, që provojnë se ajo (dashuria) është e mundur edhe brenda situatave tragjike.

Do të takoni njërin nga heronjtë më interesant te prozës sonë – Uran Budin, në personin e të cilit janë bashkë viktima dhe viktimizuesi; një hero me personalitet të dyzuar e me një botë psikologjike komplekse. Një patriot e idealist, që pasi i është shpërlarë truri, kthehet në një vrasës te tmerrshëm.

Dramat e tij shpirtërore e psikologjike do të ju ndjekin edhe pasi ta keni mbaruar leximin. Personazh i rrallë, që edhe kur bën krime gjen amnistinë e lexuesit dhe mëshirën e tij, për t’u bërë krejtësisht me të në fund të romanit. Roman qe, më një anë transmeton mesazhe te drejtërdrejta dhe, në anën tjetër, ndërton kuptime te fuqishme simbolike.

Pushteti në roman nuk është thjesht pushteti në kuptimin fizik, siç jemi mësuar ta kuptojmë; lufta për të vënë nën kontroll ambiciet pushtetore (në mënyrë që të mos shkaktohen viktima njerëzore) nuk është vetëm lufta në kuptimin fizik. Krejt këto ndërtojnë kuptime simbolike që, përmes një gjuhe të koduar, paraqesin përpjekjen e brendshme, luften e betejat shpirtërore për të mbizotëruar, kontrolluar e frenuar veset, për të ndaluar shfaqjet e dëmshme të karakterit.

Një roman me kod të dyfishtë kuptimor, që kënaq edhe lexuesin e rëndomtë edhe atë semiotik. Roman që e meriton kohën dhe vëmendjen tuaj! Gjendet në libraritë: “Dukagjini” e “Artini” në Prishtinë, “ Tomorri” në Gjakovë, “Dukagjini” në Pejë, “Evetare”, “Pena” dhe “Altera” në Prizren, në bibliotekat komunale të qyteteve kryesore të Kosovës dhe, deri në fund të javës, edhe në libraritë në Gjilan e Ferizaj. Për romanin kanë shkruar, pos tjerëve: Prend Ndue Buzhala, Besim Muhadri, Sami Hajra etj./KultPlus.com