Vajza me këmbë të prera shkëlqen në pasarelën e Parisit

Daisy May Demetre është një vajzë britanike, që i humbi të dyja këmbët e saj kur ishte vetëm 18 muajshe, kurse tani sfiloi në Javën e Modës në Paris.

Sipas BBC, vajza  lindi me hemimelinë fibulare, ku një pjesë ose e gjithë kocka e fibulës në këmbë mungon dhe kjo sillte paaftësi në ecje, transmeton KultPlus

9-vjeçarja nga Birminghami sfiloi për një markë luksoze veshjesh për fëmijë franceze, në pasarelën e ngritur në Kullën Eiffel dhe tha se eksperienca, e kishte bërë të ndjehej shumë speciale.

“Ajo humbi të dyja këmbët dhe ishte një proces i gjatë ta bënim atë të ecte. Por, Daisy ishte një luftëtare e vogël dhe arriti të bënte të gjitha gjërat që mjekët nuk mendonin se do të mund ti bënte”– tha babai i vajzës.

“Çdo qëllim që ajo i vendos vetes ia del ta arrijë, gjithçka që ajo zgjedh ta bëjë, e bën. Kjo është diçka e madhe dhe më bën të ndjehem mirë si prind”,  vijoi i ati.

Për babain e saj nuk ka dyshime. Ajo mund të bëjë gjithçka që ajo ka dëshirë  të bëjë dhe kjo është diçka e mrekullueshme.

Dhe ky është një mësim i vlefshëm për të gjithë, veçanërisht për komunitetin e njerëzve me aftësi të kufizuara.

Ajo filloi të modelojë rreth 18 muaj më parë dhe ka punuar për marka të famshme si  Matalan dhe Nike./KultPlus.com

Tri artistet nga Kosova apelojnë për trashëgiminë kulturore

Ekspozita që tërheq vëmendjen për të hedhur shikimin nga e kaluara dhe historia, me kurator Arsim Sinanin, prezantohet këto ditë në Muzeun Historik Kombëtar.

“Mozaiku i jetës”, i artisteve të artit pamor nga Kosova: Shkurte Ramushi, Leoneta Abdyli edhe Besjana Kryeziu, sjell artin e tyre frymëzuar nga natyra.

Tri artiste nga Kosova, teksa flasin për veprat e tyre, që e gjen frymëzimin vetëm në natyrë, ndalin në rëndësinë dhe vëmendjen që shqiptarët duhet t’u kushtojnë vlerave të trashëgimisë jomateriale.

Besjana Kryeziu, me artin e saj sjell trashëgiminë arkitekturore të jetës, dritaret e shtëpive edhe të historisë shqiptare, që sipas saj, duhet ruajtur më me shumë kujdes nga brezat e rinj, në mënyrë që të mos humbasim kujtesën historike.

“Ekspozita ‘Mozaiku i jetës” përfaqëson jetën. Unë jam përqendruar në dritaret e shtëpive të vjetra, për të ndalur më shumë në dukurinë e ruajtjes së trashëgimisë sonë kulturore. Elementet që unë sjell, janë marrë nga jeta reale. Kam gjetur shumë dritare të vjetra, që pasi janë pikturuar edhe janë rrënuar. Por është e vështirë, sepse është diçka që nuk mbrohet nga shteti. Do të doja shumë, që të merrnin shembull nga ju. Një qytet pa trashëgimi kulturore është i vdekur, prandaj mendoj se, kultivimi duhet të fillojë nga shtëpia”, – shprehet piktorja Besjana Kryeziu.

Ndërsa, Leoneta Abdyli, prezanton peizazhin, rrugët dhe mallin e vendlindjes. Piktorja Shkurte Ramushi, sjell magjinë e natyrës.

“Mozaiku i jetës’ e kemi quajtur, se të trija sjellim fusha të ndryshme të jetës, ku secila ka perceptimin e saj, ndërsa ngjyrat janë të përbashkëta. Është natyra, ajo që na frymëzon. Nuk është kaq e bukur sa duket, por unë kam shumë dëshirë të shohim vetëm anën pozitive të gjërave. Nëse nuk punojmë edhe nuk e ndërtojmë vendin, nuk di çfarë të them për parajsën tjetër, nëse ekziton”, – shprehet piktorja, Shkurte Ramushi./konica.al/KultPlus.com

“Realitete të Zgjeruara”, vjen në Prishtinë për të shpalosur të vërteta përmes artit

Një artist i madh njëherë pat thënë se arti është një gënjeshtër që na ndihmon për të zbuluar të vërtetën. Të vërtetat tona dallojnë shumë nga të vërtetat e të tjerëve, por në fund të ditës ato mbesin të vërteta personale, që zor kush i konteston apo i vë në dyshim.

“Realitete të Zgjeruara”, quhej ekspozita e artistes nga Gjermania, Monika Kropshofer. Monika, këtë ekspozitë po e hap për herë të parë në Kosovë, ku përveç Prishtinës do ta prezantojë edhe në qytete tjera të Kosovës, shkruan KultPlus.

Ekspozita ishte e mbushur me dashamirës të artit, të cilët vazhdimisht shpreheshin të kënaqur me punën e artistes dhe shfaqnin adhurimin e tyre për secilën vepër të artit, që zinte vend në muret e ekspozitës

Në kompozimet e veprave të saj artistike, të cilat ishin një kombinim mes fotografisë dhe pikturës, vërehej saktësia dhe shperbërja që gërshetoheshin lehtazi në kompozimet e saj

Arkitektura dhe elementet që e përbëjnë atë – fasadat, dritaret, shkallët por edhe gjërat laike janë objekti dhe fusha estetike e eksperimentimit të artistes Monika Kropshofer.

Artistja për KultPlus, pohoi se kjo ishte hera e saj e parë në Kosovë dhe se Prishtinën e konsideron si një vend mjaft inspirues për artin e saj.

”Secilën ekspozitë e realizoj duke ia përshtatur vendit në të cilin kam për ta shfaqur, këto vepra arti i shkojnë Kosovës. Kjo ekspozitë do të mbetet vetëm në Kosovë”, potencoi artistja për KultPlus.

Artistja jo rastësisht kishtë zgjedhur ”Galerinë Qahili” si vend të përkohshëm për artin e saj, ajo tha se kuratores së saj dy vite më parë i kishte pëlqyer shumë si vend për ekspozimin e punës së artistes, ku kishin vendosur që ekspozitën e radhes ta realizonin aty.

Duke filluar nga sot, ekspozita do të jetë e hapur deri më 12 tetor të këtij vitit./KultPlus.com

“Dora Maar” e dashura dhe muza e Pikasos

“Portreti i Dora Maar”, pikturë e vitit 1938, e njohur edhe si “Busti i gruas (Dora Maar)” përfaqëson një nga të dashurat dhe muzat e piktorit të famshëm spanjoll.

Dora Maar, ndryshe njihet edhe si muza e Pablo Picassos. Piktori për shumicën e pikturave, ishte i inspiruar nga ajo, duke e bërë atë protagoniste kyqe në artin e tij, shkruan KultPlus

Tabloja, që ka qenë pjesë e koleksionit privat të piktorit deri në momentin e vdekjes së tij, u grabit në vitin 1999, në jahtin e një sheiku saudit, që ishte ankoruar pranë Kanës.

Pas dy dekadave kërkimesh të pasuksesshme, vëzhguesit dhe koleksionistët e artit nuk kishin më shpresa për të rënë në gjurmët e kësaj kryevepre, – sipas BW.

Kjo, gjerkur Arthur Brand, i njohur ndryshe si Indiana Jones, për zbulimet e kryeveprave të artit, e gjeti atë pas një pune të gjatë kërkuese prej katër vjetësh.

Tashmë, “Busti i gruas“ e Pablo Pikasos, i është dorëzuar një kompanie sigurimi./konica.al/KultPlus.com

‘Hani, pini dhe rrëmbeni, mbushni xhepe, mbushni arka’

Poezi nga Ali Asllani

Që nga Korça gjer te Shkodra mbretëron një errësirë,
nëpër fusha, nëpër kodra, vërshëllen një egërsirë!
Pra, o burra, hani, pini, hani, pini or’ e ças,
Për çakallin, nat’ e errët, është ras’ e deli ras’!

Hani, pini dhe rrëmbeni, mbushni xhepe, mbushni arka,
të pabrek’ ju gjeti dreka, milionier’ ju gjeti darka!
Hani, pini e rrëmbeni, mbushni arka, mbushni xhepe,
gjersa populli bujar t’ju përgjigjet: peqe, lepe!

Ai rron për zotrinë tuaj, pun’ e tija, djers’ e ballit,
ësht’ kafshit për gojën tuaj. Rroftë goja e çakallit!
Shyqyr zotit, s’ka më mirë, lumturi dhe bukuri,
dhe kur vjen e ju qan hallin, varni buz’ edhe turi!

Hani, pini dhe rrëmbeni, është koha e çakenjvet;
hani, pini e rrëmbeni, ësht’ bot e maskarenjve;
Hani, pini, vidhni, mblidhni gjith’ aksione, monopole,
ekselenca dhe shkëlqesa, tuti quanti come vuole!

Nënshkrim i zotris suaj nëpër banka vlen milion,
ju shkëlqen në kraharuar dekorata “Grand Cordon”!
Dhe kërkoni me ballhapur (!) komb i varfër t’ju thërres’
gjith me emrin tingëllonjës: Ekselenca e Shkëlqes’
dhe të quheni përhera luftëtar’ e patriot’,
në ka zot dhe do duroj’, posht ky zot, ky palo zot!

Grand Kordon i zotris’sate, që në gji të kan’ vendosur,
ësht’ pështyma e gjakosur e atdheut të veremosur;
dhe kolltuku ku ke hipur, duke hequr nderin zvarr’,
ësht’ trikëmbshi që përdita varet kombi në litar!
Dhe zotrote kullurdise, diç, u bëre e pandeh,
kundër burrit të vërtetë zë e vjell e zë e leh!

E na tunde, na lëkunde, nëpër salla shkon e shkunde,
mbasi dora e armikut ty me shok’ të heq për hunde.
Rroftë miku yt i huaj, që për dita los e qesh,
të gradoi katër shkallë, pse i the dy fjal’ në vesh!

Koha dridhet e përdridhet, do vij’ dita që do zgjidhet
dhe nga trasta pem’ e kalbur doemos jasht’ do hidhet!
Koha dridhet e përdridhet, prej gradimit katër shkallë
nuk do mbetet gjë në dorë veç se vul’ e zezë në ballë!

Mirpo ju që s’keni pasur as nevoj’ as gjë të keqe,
më përpara nga të gjithë, ju i thatë armikut: “Peqe!”
Që të zinit një kolltuk, aq u ulët u përkulët,
sa në pragun e armikut vajtët si kopil u ngulët!
As ju hahet, as ju pihet, vetëm titulli ju kihet…
Teksa fshat’ i varfër digjet… kryekurva nis e krihet!

Sidomos ju dredharakë, ju me zemra aq të nxira,
ju dinakë, ju shushunja, ju gjahtar’ në errësira!
Ç’na pa syri, ç’na pa syri!… Hunda juaj ku nuk hyri:
te i miri, te i ligu, te spiuni më i ndyri!

Dallavera nëpër zyra, dallavera në pazar,
dallavera me të huaj, dallavera me shqiptar’
Vetëm, vetëm dallavera, dhe në dëm të këtij vendi
që ju rriti, që ju ngriti, që ju ngopi, që ju dendi!

Nëse kombi vete mbarë, nesër ju veproni ndryshe,
dylli bëhet si të duash, kukuvajk’ dhe dallëndyshe…
kukuvajka gjith, me lajka, nesër silleni bujar,
nënë dorë e nënë maska, shkoni jepni një kapar!

Dhe kujtoni tash e tutje me të tilla dallavera
kukuvajka do përtypi zog e zoga si përhera…
Ja, ja grushti do të bjeri përmbi krye të zuzarve,
koha është e maskarenjve, po Atdheu i shqipëtarve!

Edhe ju të robëruar, rob në dor’ të metelikut,
fshini sofrat e kujtdoj’, puthni këmbën e armikut!
Që ta kesh armikun mik e pandehni mençuri,
mjafton bërja pasanik, pasanik dhe “bej” i ri,
dhe u bëtë pasanik, me pallate, me vetura,
kurse burrat më fisnikë, japin shpirtin në tortura!

Vendi qenka sofr’ e qorrit, vlen për goj’ e për lëfytë,
bëni sikur veni vetull’, shoku-shokut kreni sytë…
Dhe për një kërkoni pesë, po më mir’ njëzet e pesë.
Le të rrojë batakçiu dhe i miri le të vdesë!

Po një dit’ që nis e vrëret do mbaroj’ me bubullimë,
ky i sotmi zër’ i errët, bëhet vetëtimë
dhe i bije rrufeja pasuris’ dhe, kësi lloj,
nuk ju mbetet gjë në dorë, vetëm një kafshit’ për goj’!

A e dini që fitimi brenda katër vjet mizor’
nuk ësht’ yti, nuk ësht’ imi, është i kombit arbror,
ësht’ i syrit në lot mëkuar, ësht’ i vendit djegur, pjekur,
Ju do thoni si të doni… po e drejta dërmon hekur!/KultPlus.com

Kam mësuar se njerëzit që me të vërtetë interesohen për ne, e tregojnë këtë përditë!

Në vend që të kërkojmë praninë e një personi, ne duhet të kujdesemi për veten, të përpiqemi të jemi të lumtur dhe ne vazhdojmë pjesën tonë, vetëm me ata që me të vërtetë kujdesen për ne.

Të gjithë duam të ndërtojmë lidhje të shëndosha me njerëzit në jetën tonë.

Nuk ka asgjë më të mirë se të dish se mund të mbështeteni te dikush, dhe se personi tjetër është i gatshëm të bëjë për gjithçka. Megjithatë, sado e lumtur që është një marrëdhënie, nuk është gjithmonë e destinuar të zgjasë. Jo të gjithë njerëzit që vijnë në jetën tonë do të jenë aty përgjithmonë.

Ndoshta e keni përjetuar një situatë të ngjashme.

Keni qenë të magjepsur nga një person, qoftë anëtar i familjes, një mik apo një partner romantik, dhe ju keni kushtuar gjithë kohën dhe energjinë tuaj, për të qenë me atë person, duke e bërë atë të lumtur. Por personi në fjalë kurrë nuk ka bërë të njëjtat gjëra për ju. Ka qenë shumë i zënë me jetën e vet dhe gjithmonë ju ka lënë mënjanë, gjë që ju ka pikëlluar, sepse gjithçka që dëshironit ishte të tregonit dashurinë tuaj.

Situata të tilla na bëjnë të mendojmë se sa e vështirë është të përpiqemi të jemi pjesë e jetës së dikujt, të përpiqemi të na pëlqejë dhe të na pranojë.

Nuk kemi nevojë, jeta është shumë e shkurtër për të luftuar për dikë që nuk dëshiron të jetë me ne. Në vend që të lutemi për praninë e një personi, ne duhet të kujdesemi për veten, të përpiqemi të jemi të lumtur dhe të mbajmë në anën tonë, vetëm ata që me të vërtetë kujdesen për ne.

Sado që e dëshirojmë, jo të gjithë duhet të jenë në jetën tonë. Disa njerëz janë të destinuar të kalojnë kohë me ne vetëm për të na dhënë leksione që do t’i lehtësojnë udhëtimet tona. Ata na mësojnë të vendosim kufij, të duam së pari veten, të kujdesemi për mendjen dhe trupin tonë, dhe jo për të investuar gjithçka në marrëdhënie toksike.

Po mësoj se njerëzit që me të vërtetë interesohen për ne, e tregojnë këtë përditë, nëpërmjet qëndrimeve të tyre, një telefonate pas një dite të vështirë, një mesazhi ngushëllimi, një përqafimi të fortë që qetëson zemrën.

Sidoqoftë, duhet ta kuptojmë edhe kur njerëzit duhet të shkojnë. Ata nuk largohen gjithmonë sepse nuk na pëlqen apo sepse nuk duan të jenë në anën tonë. Është thjesht jeta që duhet të shkojë ashtu.

Duhet të hapim sytë për ata që janë në anën tonë dhe të shijojmë jetën në maksimum me ta, duke gjetur kuptim në gjithçka që ekziston rreth nesh.

Jeta merr vlerë kur jeton si duhet çdo moment./lexo.al/KultPlus.com