Teuta Krasniqi e Sead Vuniqi në Graz Tanz Festival të Austrisë

Dy balerinët e Baletit Kombëtar të Kosovës, Teuta Krasniqi dhe Sead Vuniqi do të prezantohen në 30-të vjetorin  e Graz Tanz Festival të Austrisë, shkruan KultPlus.

Bëhet e ditur se paraqitja e balerinëve kosovarë do të bëhet më 18 korrik, dhe do të prezantohen nën koreografinë e Eno Peçit.

“Ne jemi plotësisht të ngazëllyer dhe mezi po presim që të performojmë me të gjithë të ftuarit nga e gjithë Evropa”, kanë bërë të ditur balerinët kosovarë, të cilët do të prezantohen para një audidence të madhe ndërkombëtare./ KultPlus.com

RTK i jep tenderin 216 mijë eurosh aktores Teuta Krasniqi


Radio Televizioni i Kosovës është treguar prapë zemërgjerë me aktoren Teuta Krasniqi.

Aktores në fjalë, RTK i ka besuar 216 mijë euro për të realizuar serialin ‘iStar’ – i cili po transmetohet në këtë televizion.

Krasniqi ka fituar tenderin për ta realizuar serialin, me procedurë ​të negociuar pa publikim të njoftimit të kontratës​.​

Kompania që e ka fituar tenderin e ka emrin ‘Teuta Production Company’ dhe kuptohet që logoja e saj del e para përgjatë transmetimit të serialit.

Në serial luan edhe vetë aktorja Krasniqi.

Në rrjete sociale ka pasur ankesa për faktin se si një serial i tillë dhe një produksion i tillë merr këtë tender dhe këtë shumë të hollash, duke u keqpërdorur kësisoj taksa e qytetarit të Kosovës në projekte të tilla të kushtueshme televizive. / KultPlus.com

Televizioni i famshëm gjerman me dokumentar për Baletin Kombëtar të Kosovës

Televizioni i famshëm gjermano-francez “ARTE” i ka bërë një dokumentar interesant Baletit Kombëtar të Kosovës.

Televizioni filloi rrëfimin duke treguar se balerinët përmes artit të tyre duan të inkurajojnë bashkatdhetarët e tyre që të qëndrojnë në Kosovës, vend ky që në dokumentar përshkruhet si vend i varfër, transmeton gazetametro.net.

Në dokumentarin shihet balerina Teuta Krasniqi, i cili rrëfen se si kolegu i saj Sinan Kajtazi, poashtu balerin në Baletin Kombëtar të Kosovës, ka bërë kompozimin dhe koreografinë e një shfaqje.

Tutje në dokumentar tregon se si Teuta dhe artistët e tjerë ushtrojnë në bodrumin e teatrit në kryeqytetin e Prishtinës, në një dhomë që është shumë e vogël për 20 kërcimtarë – dhe për ëndrrat e tyre të mëdha.

“28-vjeçarja Teuta konsiderohet balerina më e mirë në Kosovë, por ajo nuk e di se sa kohë do të jetojë atje. Edhe pse ajo është një balerinë e parë në Baletin Kombëtar, ajo nuk mund të përballojë banesën e saj dhe ende jeton me prindërit e saj. Luljeta Ademir, e cila ka qënë në ansambël për 17 vjet, u jep mësime baletit fëmijëve që të arrijnë fundin. Sinan Kajtazi dëshiron të tërheqë vëmendjen për gjendjen e valltarëve të Baletit Kombëtar me punën e tij të fundit. Megjithë kushtet e vështira, paga të dobëta dhe perspektiva mezi të disponueshme, artistët e konsiderojnë atë një nder të veçantë për të qenë pjesë e Baletit Kombëtar. Përmes artit të tyre, ata gjithashtu dëshirojnë të përhapin besim dhe t’i bëjnë bashkatdhetarët e tyre të ndjehen të vlefshëm për të qëndruar në vendin e tyre të varfër dhe për të qenë krijues”./ KultPlus.com

Al Jazeera me shkrim të detajuar për balerinën e Baletit Kombëtar të Kosovës

Televizioni Al Jazeera i ka kushtuar një artikull udhëheqëses së Baletit Kombëtar të Kosovës, Teuta Krasniqi. Në të përshkruhet lufta e Kosovës, problemet që qytetarët e Kosovës kanë me lëvizjen e lirë në botë, për vrasjet politike, për dëmtimin e imazhit që partitë politike po i bëjnë vendit, si dhe rrugëtimin e balerinës Krasniqi deri tek arritja e saj për ta udhëhequr baletin e vendit.

“Brake the Walls” është shfaqja e baletit në të cilën Krasniqi thotë se e ka pasqyruar vdekjen e kosovarëve në lumin Tisa. Krasniqi thotë se si popull, ne shpesh ndihemi të izoluar dhe të varrosur, po ashtu ajo beson se çdo komb që do të ishte në rrethana të tilla do të ndihej njësoj.

Artikulli i Al Jazeera’s flet për jetën e Teuta Krasniqit, vështirësitë që ajo ka pasur si dhe me portretizimin e Kosovës, në të cilin qytetarët janë të izoluar nga pjesa tjetër e Evropës.

“E lindur në Prishtinë, që më vonë ishte pjesë e Jugosllavisë, në vitin 1989, Krasniqi kaloi tre muaj në Kanada me familjen e saj si refugjate, ndërsa NATO-ja nisi sulme ajrore për të hequr ushtrinë e Sllobodan Millosheviqit jashtë Kosovës, përcjell Gazeta Express.

Një javë përpara se Kosova të shënonte 10-vjetorin e Pavarësisë në shkurt të vitit 2018, Baleti Kombëtar i Kosovës shfaqi një shfaqje bashkëkohore të vallëzimit të quajtur “No Walls”.

Skena nuk kishte shumë reklama. Një ansambël prej 20 valltarësh shkoi ngadalë në muzikën elektronike, duke gërshetuar brenda dhe jashtë njëri-tjetrit, duke mposhtur ndonjëherë muret por nuk ishin në gjendje të lëviznin përtej tyre.

Një burrë i veshur me të zeza, “padrejtësia”, prish rrjedhën e kërcimtarëve, ndërsa një grua që përfaqëson të gjithë kosovarët në një veshje të lehtë ngjyrë bezhë del në skenë.
Ajo përpiqet të flasë me audiencën, por fjalët nuk vijnë. Ajo bashkohet me valltarët e tjerë për të goditur murin, por padrejtësia kthehet për t’i ndaluar ato”, shkruan Al Jazeera.

Në këtë artikull, Kosova përshkruhet si një vend i izoluar nga pjesa tjetër e Evropës.

“Në Kosovë, vendi më i ri i Evropës, qytetarët janë të izoluar nga pjesa tjetër e Evropës. Ata janë i vetmi Ballkan Perëndimor i cili nuk mund të udhëtojë lirisht në 26 vendet evropiane në zonën Shengen pa vizë”, shkruan Al Jazeera.

Krasniqi thotë se kosovarët shpesh ndihen të izoluar dhe të varrosur nga hija që e mbulon kombin shqiptar. Ajo gjithashtu thotë se çdo popull që do të ndodhej në rrethana të tilla, do të ndihej njëjtë.

“Nga kjo hije që mbulon kombin tonë, ne shpesh ndihemi të izoluar dhe të varrosur, sikur dikush po hedh papastërti mbi ne, të gjitha këto ndjehen sikur dikush na varros, besoj se çdo komb që do të ishte në të njëjtën rrethanë do të ndihej njëjtë si ne”, tha Krasniqi nga studioja e saj e baletit, në bodrumin e Teatrit Kombëtar të Kosovës në Prishtinë.

Portretizimi i saj i errët por i ndjeshëm i izolimit të Kosovës është vendosur në sfondin e zemërimit dhe mungesës së shpresës në mesin e kosovarëve të prerë nga pjesa tjetër e botës, pavarësisht nga premtimet e bëra nga politikanët dhe zyrtarët e Bashkimit Europian (BE) gjatë dekadës së fundit se ata së shpejti do të udhëtojnë pa viza.

Por, Kosova nuk është anëtare e bllokut.

“Ndërkohë, kosovarët detyrohen të presin në linja të gjata jashtë ambasadave në kryeqytet për të caktuar një intervistë për një vizë udhëtimi ose biznesi dhe të paguajnë qindra euro për mundësinë për të vizituar Europën”, shkruan Al Jazeera.

Krasniqi gjeti mundësi për të udhëtuar jashtë vendit pasi ajo kërkon frymëzim nga shfaqje të tjera, por Ambasada franceze në Prishtinë ka hedhur poshtë dy nga kërkesat e saj për vizë.

Bashkësia ndërkombëtare duhet ta “thyejë këtë mur”, tha ajo, kështu që njerëzit sot nuk do të duhet të largohen nga Kosova në kërkim të mundësive më të mira ekonomike në Europën Perëndimore.

Ajo kujton shikimin e raporteve të lajmeve për shqiptarët e vuajtur të Kosovës që pësuan në lumin Tisa, që pushtonte kufirin serbo-hungarez në vitin 2009. 15 vetë u mbytën ndërsa po përpiqeshin të lundrojnë në lumin e ftohtë.

Përmes lotëve, Krasniqi përshkruan incidentin e mbytjes të përshkruar në një nga skenat e “No Walls”

“Unë u përpoqa të imagjinoj se sa i ftohtë ishte uji dhe çfarë gratë dhe fëmijët e vegjël duhej të durojnë. Çfarë ndjenin ata?”

Deri në fund të skenës, padrejtësia i kërkon ndjesë Kosovës.

Valltarët bashkohen dhe ecin ngadalë drejt një dritë të zbehtë në pjesën e prapme të skenës, duke mos u kthyer kurrë.

Për Krasniqin, drita simbolizon shpresën për Kosovën.

Pavarësisht nga e kaluara e baletit, Krasniqi është e vendosur të sjellë trupën e saj të baletit në faza të ndryshme botërore.

“Sa herë që dalim nga vendi, ne përfaqësojmë Kosovën. Mënyra më e mirë për të përfaqësuar vendin tuaj është me kulturën”, tha ajo për Al Jazeera News./ KultPlus.com

Artikulli për Al Jazeera është shkruar nga gazetarja Valerie Plesch

Muri i prapambetjeve

Muri i prapambetjeve mendore del ta ketë mbërthyer thellë në kokë imagjinatën e mendësisë vendore. Muri ideofabluar i Teutës (i) lire, do të rezonojsi njëvegël e instrumentalizuar brenda një dhome dhe njënjë fiksimi banal, që nuk lejon dot të kapërcej malin e paragjykimitshoqërinë vendore, pa izën e të zotit të studios komanduese.

Naser Shatrolli
Foto: Bardha Neziri
Qytetari i kësaj ngrehine të murtë ka ngelur në mes të udhëssë ballkanit perëndimor,si një pelegrin pa derë e adresë, pa mundësi qëtëbartnë shpinë lirshëm valixhen e ëndrrave jetësore, për fajin e përgjegjësisë së pa ndërgjegjësisë historike, që është duke e përkufizuar mendimin e lirë në përgjithësi,njëherësh rrjetin e damarëve kulturor të një hapësire gjeografike,e cilanuk është e izoluar nga jashtë/ nga të tjerët, përkundrazi, ajo u çlirua në vitin 1999 nga ndërhyrjet e hyjnive qiellore dhe nga mendësia e kulturës së Vatikanit për të marrë formë konkrete karta e njeriut të botës së lirë,ku do ti shkruante, ju keni marr statusin e qytetarit liberal dhe keni të drejtë të targetoni pa barrikada e thasë zalli brenda familjes tokësore dhe ajërore evropiane.Me kalimin e kohës, zingjirët e ndryshkur mendor të një pjese nga po kjo shoqëri e uritur për dritë, e djegur për të kapur në dorë flamurin e hapërimit qytetar, e keqpërdorën fjalën së bashku me lirinë, e murosën mendimin filozofik dhe botëkuptimin qenësor qytetar gjersa gjembat edhe më tej qëndrojnë në kufinjët e qerpikëve të pritjes. Është kjo mendësi që e shikojmë për ditë në televizor, që premton shumë dhe vepron në të kundërtën e të shumtës, mendësipa rezonator shprehës, pa kulturë intelektuale, alfabet gjuhësor, pallavrojnë retorika të fryra, mbushin kosheret me fruta mali të ish stilit komunist, orator provincial, pa imixh e grim qytetar. Këta janë ata qënuk e lënë të frymoj lirshëm nurin ebirës së fundit tëkavallit, qëështë duke sendërtuar dyllin e shpresës së art. Pra, duke i falenderuar ”përzemërsisht” segment të caktuar të këtij patrotizimi të rrjeshëm, ja ku jemi sot në vitin 2018, të hermetizuar, të dryrosur në këmbën e gjelit, të hipnotizuar,e dehur si të ishim nuse e përdal meduvaktë lëkurës së lopës, të cilën elodruan, e shterpëzuan gjirin e kësaj lope popullore, dhe në fund, ebënë oazë shkretërire larg Zotit dhe pa Zot shtëpie…!

Duhet goditur me çekanin e mendjes në kokat popullore për të vetëdijësuar e ngritur në qiell harkun e pakënaqësisë së tyre, për të depërtuar dielli në ballkonin e shpirtit të bluzit rinor. Ky ishte mesazhi i shfaqje «PA MURE».

Baleti Kombëtar i Kosovës, trupa artistike e saj, me shfaqjen autoriale të emërtuar: «Pa mure» të koreografes vendore të primabalerinës – Teuta Krasniqi,kanë artikuluar gjetje rrjedhimisht të qarta,në frymën e një teatri simbolik me nuanca dhe kombinime teatrore mes dramës dhe syzheut të kërcimit, duke shprehur kujdesshëm dhe hapur logjikën terapeutiketë ngujimit psikik, ndërsa,për mjete shprehëse kundër këtij aparati dhe kësaj aparature filmike, do të përdorin gjymtyrët trupore si mjeti më demokratik përkatësisht si kërkesë e pa rreshturmospajtese,duke manovruar gjithë peshën e artit të tyre brenda një standardi estetik universal,qoftë në formë simbolike, qoftë në fronte praktike të shtrirë për toke, të strukur brenda barkut të tyre duke luftuar për ajër të pastër, për të destiluar mëlqinë e mekanizmit shpirtëror dhe për të zgjidhur sot e për mot fillin e lëmshit të murit primitivdhe vegzën e gabimeve historike. Kjo shamie zezë që dita ditës po merr formë te perçes së zezë gjersa do të shndërrohejnë aforizmë«qorrsokaqesh», e cila shkaktonbezdi, mërzi, frikë,pa siguri,turbulenca,gjersa, ebënë të pa vlerëjetën,duke u sjellë rreth simbolikës së «hurmës arabe» me idenë, që të gjendet shtegu iarenës së vërtetë, ku do të patinazhoninmbi akullin shprehësbota ynë rinore përkarshi botës së moderuar ndërsa audienca e shumëllojshme do ti duartrokiste secilit balerin për bukuritë e shumta që ka të strukura në xhepin e thembrës së tij, në muret estetike të trupit të tij, në figurën shprehëse përkatësisht në domenin e muskulaturës fizike e psikike të imagjinatës së tyre.

Muret e hirta të komunizmit do të na kujtoninepshet e kancelarisë së gjuhës agresore, të njëjtat do ti shfrytëzonin dhe segment të caktuar ndërkombëtar, ndërsa mendësia vendore mbolli edhe më thellë se kaq këtë logjikë shprehëse, këtë notë servilizimi përderisa u bë dekor i gjallë i këjtës, u bë skenografi e imazheve të këqija këtu e në botë, u bë rrënojë e përflakur, u bë muranë grafitesh, karneval ikjesh, pasthirrmë, ekografi poetike, u bëmë mure të pa dukshme për vetveten brenda fiksionit mendordhe për vetveten,po u bëmë hor bote jashtë këtij fiksioni dhe kësja logjike ecilapo shpërfaqet në horizont me pa siguri emancipuese ndërsa adresën e këtij ngujimi qytetar, do të mund ta gjenim nësë ka vullnetar kohe në xhepat e kostumeve të shtrenjta politike dhe në pullate zeza të uniformës ushtarake, që kanë marr formë të sakëzitsi (pa) mundësi e vetme për të zgjatur qafën dhe për shikuar dritëne kaltër në flamurin evropian, i rrethuar me yje të arta.

«Pa mure» trajton njeriun, trajton pamundësitë e tij, nevojën për të jetuar drejtë në padrejtësi, arsyen për të frymuar në këmbë, pa pengesa teknike e diplomatike, e biblike, në dyqanin universal, ku do të mbushte korpën një çift shqipëfolës me artikuj integral për një jetëmëtë shëndetshme. Ky ishte modeli më bashkëkohor i kësaj trupe të cilët interpretuan nëmeslëvizjevemoderne dhe frymës meditative, të mbështetur në percepcionin e teatrit intrigues – teatrin e rrugës, duke i shtrirë gjetjet e tyrebrenda një konteksti alegorik – tendencë e një teatri plastik, që sillet rreth një objekti në harkune stilit pantomimik, për të servuar në pjatën e pritjeve të mëdha metodën e saj shprehëse, dukee brumosuar tharmin ideor brenda një stili krejtësisht të pranueshëm dhe të veçantë.

Pra, kemi të bëjmë me një argjendari artistike kombëtare, e cila në gjuhën popullore quhet punim dore, e rrumbullakësuarnga artistët vendor, qoftë nga intuita koreografike që mban firmën e Teuta Krasniqit, qoftë nga notat muzikore apo nga dollapi kostumografik që do të arrintekuotën e një shfaqjeje unike.
Pjekuria etyre, përkatësisht guximi artistik i shndërruar në veprim konkret, e bënë këtë skenë dhe këtë skenar artistik të kësaj trupe, të suksesshme dhe të pranueshme për vëmendjen publike.

Tretmani ideor është i qartë, i shtruar mirë, i arsyeshëm, i motivuar, i pastër, i qëndrueshëm estetikisht, i interpretuar me elegancë, me një diciplinë të jashtëzakonshme skenike, në harmoni të plotë ekipore, në mardhënje të qëndrueshmedhe nëstandarde të një gjuhe universale, në frymën e një teatri simbolik, ku do të dominonte emocioni i sinqert dhe përjetimi i skajshëm. Ekipi ishte në nivel të shfaqjeve pararendëse,secili shpreh platformën e tij fizike e psiqike në mënyrën e vet, qoftë individualisht qoftë njëri për tjetrin dhe anasjelltas në kor!

Koreografia: Teuta Krasniqi
Balerinët:
Aulonë Nuhiu, Sead Vuniqi, Vjollca Llugiqi, Luljeta Ademi, Fatmir Smani, Fisnik Smani, Jeta Musolli, Kreshnik Musolli, Muhamet Bikliqi, Sinan Kajtazi, Abetare Hyseni, Leonora Rexhepi, Behie Murtezi, Mimoza Bytyqi, Donmir Bilalli, Drilon Podrimçaku, Mërgime Morina, Vlora Prizreni, Liridon Mziu, Ilir Krasniqi
Skenografia: Teuta Krasniqi dhe Aziz Maloku
Kostumet: Shemsi Avdiu
Drejtor: Ahmet Brahimaj
Dizajni i dritave: Sherif Sahiti dhe Mursel Bekteshi
Organizator: Beqir Beqiri
Zdrukthëtar:Ekrem Xhaka./KultPlus.com

“Njeriu që mungonte” solli kthimin e dëshmorit në Kosovën e pasluftës

“Njeriu që mungonte”, me regji të Isa Qosës e me tekst të Zymber Kelmendit, mbrëmë erdhi premierë në Teatrin Kombëtar të Kosovës, shkruan KultPlus.

Gili Hoxhaj

“Njeriu që mungonte”, me regji të Isa Qosës e me tekst të Zymber Kelmendit, mbrëmë erdhi premierë në Teatrin Kombëtar të Kosovës, shkruan KultPlus.

Kjo shfaqje brenda skenës solli fatin e personazhit të Agronit, i cili për disa vite ka qenë i zhdukur i luftës. Por në jetën e njerëzve të tij, e të vendit ai figuron si dëshmor lufte, ndërsa emri i tij qëndron i gdhendur mbi varrin ku prehen eshtrat e dikujt tjetër. I kthyer në familjen e tij pas katër viteve të luftës, kupton rrjedhën e jetës që çdonjëri kishte krijuar pa praninë e tij, por mbi emrin e tij. Kthimi i Agronit në shtëpi, e bën atë dëshmitar të projekteve e shtatores me emrin e tij. Shkolla që ka marr po ashtu emrin e këtij dëshmori, që dikur ishte arsimtar, duket se më nuk ka vend për kthimin e tij si individ. Bisedat për varrimin e tij, e për realitetin e tanishëm, në këtë shfaqje vijnë në dritën e qiriut. Shtëpia e tij, tashmë do të bëhet ankth i izolimit edhe pas disa vitesh qëndrimi në burg. Trokitjet në derë janë një ankth i ri, që shtohet çdo ditë e më shumë. Kjo gjendje po bëhet çdo moment e më e padurueshme për Agronin sa që në fund të shfaqjes, ai vendos që përsëri t’i zhduk gjurmët e hapave të tij nga vendi ku më nuk po mund ta shihte dritën nga jashtë.

Zymber Kelmendi e ka përcjellur tërë procesin e provave, për ta parë se si tingëllon teksti në letër dhe në skenë, ndërsa tha për KultPlus se ndihet shumë i kënaqur me gjithë procesin e kësaj shfaqje.
“Arti nuk ka mundësinë që t’i ndryshoj gjërat por që të prek ndërgjegjen e secilit. Duhet të kishim një kujdes më shumë karshi kësaj, duket se ne çdo gjë po e ndërtojmë mbi të kaluarën tonë, pa pasur një koncept për të ardhmen”, u shpreh dramaturgu Kelmendi.

Për KultPlus, tha se përmes këtij teksti tenton të ngrij disa pyetje se kush jemi ne në raport me të kaluarën tonë, në raport me njerëzit që kanë dhënë shumë për këtë vend.
Ngjarjen e kësaj shfaqje në skenë e jetësuar aktorët: Teuta Krasniqi, Basri Shala, Agron Shala, Doresa Rexha dhe Gani Rrahmani.

Basri Shala, në këtë shfaqje pati mbi supet e tij rolin kryesor të shfaqjes, atë të dëshmorit të kthyer, Agronit. Ai tha për KultPlus se procesi më i mirë i gjithë shfaqjes, kanë qenë provat të cilat kanë zgjatur për rreth një muaji e gjysmë. Lidhur me rolin, ai tha se ka qenë një rol i rendë për ta luajtur, kjo bazuar edhe në natyrës e tij energjike të punës.

“Realisht, ky ka qenë rol ka qenë një rol i rëndë, sepse për dallim prej kolegëve që kanë pasur mundësi me u shpreh, ky shumicën e lojës e ka pasur të brendshme, arsyeja është e qartë, sepse është një rob lufte që pas katër viteve kthehet në shtëpi të vet dhe burgu e ka një të mirë që të rehaton”, u shpreh Shala për KultPlus.

Teuta Krasniqi, me anë të këtij roli po kthehej pas një viti e gjysmë në skenën e Teatrit. Ajo në këtë shfaqje solli gruan e dëshmorit dhe përballjen e saj të përditshme me rrethanat e jetës që të krijohen nga ky fat. Teuta për KultPlus tha se ndihet e nderuar nga puna e parë me regjisorin Qosja, ndërsa shtoi se e veçanta e kësaj shfaqje qëndron pikërisht tek teksti.

“Me regjisorin ka qenë një bashkëpunim i jashtëzakonshëm. Edhe sot në takimin e fundit para premierës e thash se nuk ka rendësi destinacioni sa ka rendësi rrugëtimi. E veçanta e krejt shfaqjes është teksti, sepse teksti është shumë i veçantë, është shumë i fuqishëm, është jashtëzakonisht i shkruar me finesë”, u shpreh aktorja Teuta Krasniqi, e cila tha se interpretimi i këtij teksti në të njëjtën kohë ka qenë përgjegjësi por edhe jo e vështirë.

Skenografe e kësaj shfaqje ishte Shqipe Kamberi, kostumografe Samka Ferri, skulptor Agron Blakçori dhe kompozitor Korab Shaqiri. Reprizat e para të kësaj shfaqje vijnë më 17 dhe 19 shkurt duke filluar nga ora 20:00./KultPlus.com

Trupa e Baletit të Kosovës gati për të thyer ‘Muret’

Alberina Haxhijaj

Trupa e Baletit të Kosovës tashmë ka bërë çdo gjë gati për të dhënë premierën e shfaqjes së tyre “Pa mure”. Shfaqja koreografinë e të cilës e ka realizuar Teuta Krasniqi do të jepet nesër mbrëma, në Teatrin Kombëtar të Kosovës duke filluar nga ora 20:00, shkruan KultPlus.

Balerina Teuta Krasniqi, e cila ka rreth dyzet premiera deri tani, kësaj radhe i ka caktuar vetës një detyrë më të vështirë. Ajo së bashku me Trupën e Baletit të Kosovës pjesë e të cilëve është edhe koreografja janë bashkuar për të sjellë në skenë shfaqjen “Pa mure”, shfaqje e cila ka ardhur si një retrospektive e përjetimeve të Kosovës të cilat kanë lënë gjurmë te Krasniqi. Kështu ajo gjithë emocionet e saj i ka kthyer në lëvizje për të sjellë kështu premierën e parë të baletit për këtë vit.

“Inspirimin e kam marrë nga gjërat të cilat i kam kaluar edhe vet. Siç dihet ne gjithmonë si popull kemi pasur vështirësi që kur e mbaj mend unë. Gjithë këto sfida të cilat i kemi kaluar unë i kam quajtur mure. Ka ardhur një kohë kur ne e kemi fituar pavarësinë mirëpo prapë se prapë kemi ngecur brenda disa mureve të cilat nuk po na lejojnë që të lëvizim lirshëm, dhe këtë e shoh unë si problem”, shpjegoi ajo duke theksuar se muret kanë kuptim më të gjerë dhe i sheh si pengim edhe i zhvillimit artistik dhe kulturorë.

“Kam menduar gjatë para se të marrë një vendim të tillë mirëpo këtë ide gjithmonë e kam pasur në kokë dhe kam dashur që ta shpreh edhe në bazë të lëvizjeve. Kjo është edhe mënyra më e mirë sesi unë mund të shprehem”, vazhdoi tutje ajo duke i falënderuar të gjithë që i kanë ndihmuar në realizim e këtij projekti dhe duke e çmuar lartë besim që kanë shfaqur balerinët e tjerë ndaj saj.

Drejtori i Baletit të Kosovës, Ahmet Brahimaj theksoi se kjo shfaqje është shumë e rëndësishme pikërisht për faktin se Teuta Krasniqi është edhe koreografja e parë grua e cila ka bërë një koreografi të plotë në Kosovë.

“Gjithë shfaqja është një realizmi i joni dhe kjo ka rëndësi shumë për baletin. Teuta ka filluar e para dhe ajo edhe e meriton një gjë të tillë. Që nga ky vit kemi filluar që të u japim mundësin edhe njerëzve tonë pasi që ata e kanë edhe eksperiencën e duhur dhe kanë edhe imagjinatë që është e rëndësishme. Kurse në fund të viti e kemi një premierë tjetër ku koreografinë ja kemi besuar balerinit Sinan Kajtazi”, u shpreh ai duke theksuar se Trupa e Baletit ka mjaftë punë këtë vit edhe për shkak të shfaqjeve të shumta që do të ketë edhe jashtë vendit. Ai gjithashtu theksoi se pikërisht kjo shfaqje e meriton që të shfaqet edhe jashtë vendit për shkak të temës dhe realizimit.

Balerini, Kreshnik Musolli i cili edhe ka qenë edhe asistentë në këtë shfaqje u shpreh se vlera më e madhe e saj është se ajo mund të konsiderohet një realizim i plotë i Baletit të Kosovës.

“Ka qenë një përvojë mjaftë interesantë me asistua në një punë e cila ka ndikuar që ne të pavarsohemi si një trupë prej ndikimit të koreografëve të tjerë duke filluar që të krijojmë vetë shfaqje. Diçka që do e quaja prej Shtëpisë sonë”, u shpreh Musolli.

Pikërisht ky fakt ka ndikuar që të gjithë balerinë të japin maksimumin e tyre në realizmin e shfaqjes ka theksuar Aulonë Nuhiu. “Ka qenë një kënaqësi shumë e madhe për të punuar me Teutën. Ne e kemi kolege dhe tashmë njihemi dhe jemi munduar që të gjithë të japim maksimumin tonë dhe t’i ndihmojë edhe asaj për gjithçka. Mendoj se kemi arrit të bëjë një punë të mirë dhe gjithçka ka shkuar shume mirë”, u shpreh ajo duke shtuar se tashmë i mbetet publikut që të jap vlerësimin mbi punën e bërë.

Në shfaqjen “Pa mure” premiera e të cilës është më 8 shkurt do të paraqitën balerinët: Aulonë Nuhiu, Sead Vuniqi, Vjollca Llugiqi, Luljeta Ademi, Fatmir Smani, Fisnik Smani, Jeta Musolli, Kreshnik Musolli, Muhamet Bikliqi, Sinan Kajtazi, Abetare Hyseni, Leonora Rexhepi, Behie Murtezi, Mimoza Bytyqi, Donmir Bilalli, Drilon Podrimçaku, Mërgime Morina, Vlora Prizreni, Liridon Mziu dhe Ilir Krasniqi./ KultPlus.com

Ishte ngjitur në skenë për të zëvendësuar kolegen e lënduar, sot Teuta Krasniqi edhe koreografe

Teuta Krasniqi është ngjitur në skenën e Teatrit Kombëtar të Kosovës në rreth dyzetë premiera të shfaqjeve të baletit. Jo rrallë herë i janë besuar edhe rolet kryesore. Ajo numëron rreth dybëdhjetë vite të rrugëtimit të saj me trupën e Baletit Kombëtar të Kosovës, e kjo përvojë së bashku me balerinët e kësaj trupe, e bashkëpunim me koreografë vendas e të huaj, e kanë lehtësuar rolin në të cilin ajo po sfidohet këtë vit për të parën herë.

Gili Hoxhaj

“Pa mure”, quhet shfaqja me kereografi të Teuta Krasniqit, shfaqje me të cilën trupa e Baletit Kombëtar të Kosovës do ta hap këtë vit.

‘’Pa mure’’, do të sjellë në skenë njëzetë balerinët e trupës së baletit. Në këtë shfaqje moderne, tashmë kereografja e re, Teuta Krasniqi përmes mureve lëvizese ka simbolizuar problemet me të cilat përballet Kosova, e përmes lëvizjeve ajo shpërfaq përpjekjet e vazhdueshme për të zhdukur ato pengesa. Mes këtyre mureve, krejt në fund vjen një dritë shprese për t’i rrëzuar këto mure, ashtu sic janë tejkaluar edhe shumë barriera në të kaluarën.

Trajtimi i një temë të tillë ka nisur shumë herët, e është zhvilluar vazhdimisht brenda imagjinatës së balerinës Teuta Krasniqi. Ideja e saj është e bazuar kryesisht në një problematikë, e cila e ka preukopuar atë që kur ajo arrin të dëshmoj dicka, duke u bazuar në kujtimet e saj të hershme. Kjo lidhet me kohën e luftës, e të pasluftës, në një pikë prek gëzimin e Teutës në momentin e kthimit në Kosovën e pasluftës. Fjala liri kishte qenë gëzimi kryesor që ka karakterizuar fëmijërinë e saj, andaj si e re kishte guxuar që verberisht të besoj në një liri vërtetë ideale. Me kalimin e kohës, ajo përballet gjithnjë e më shumë me realitetin e një vendi të izoluar, ku shpresat shuhen shumë lehtë. Madje këtë reflektim artistik të saj, e kishte nxitur edhe më shumë fakti që edhe pas dhjetë viteve pavarësi, vendi i saj mbetet pa liri të lëvizjes. Të rinjt ndodhen me pak hapësirë për t’i shprehur aftësitë e energjinë e tyre këtu, e synimet e tyre për t’i prezantuar ato jashtë vendit rëndom mbesin të parealizuara.

‘’Ideja ka lindur nga krejt ky gëzim, dhe kjo bindje si e re dhe naive që këtu nuk do të ketë më probleme. Por tani edhe pas kaq shumë vitesh ‘’liri’’, prapë se prapë ne si vend jemi të izoluar, përvec kësaj, tani edhe dhjetë vite më pas, si një shtet i pavarur ne ende nuk mund të lëvizim diku lirshëm ose duhet të përballemi me shumë përpjekje deri në marrjen e një vize, e shpesh me shumë dëshprim e tejkalojmë momentin kur viza na refuzohet’’, u shpreh balerina Krasniqi për KultPlus.
Ajo thotë së faktorët për këtë ceshtje mund të varen nga ne, apo edhe jashtë nesh, por synimi i saj dhe konceptit të shfaqjes nuk është ti drejtohet gishti drejt gjetjes së fajtorit, por duke i shpërfaqur këto probleme synon të reflektoj dicka tejet pozitive, se nuk duhet ta humbasim shpresën për një të ardhme pa mure.

Rolet e saj, e përkushtimi në punë, e kanë dëshmuar shpesh kapacitetin e saj artistik. Megjithatë, ajo nuk ishte rritur duke e ushqyer ëndrrën për balerinë.Teuta është rritur në një familje mjekësh, e ky kishte qenë edhe synimi i saj profesional. Pasi që ajo nuk pranohet në këtë drejtim, shkon e bëhet pjesë e drejtimit teorik të shkollës së muzikës ‘’Prenk Jakova’’. Gjatë gjysëmvjetorit të parë sa ishte pjesë e këtij drejtimi, ajo ka shfrytëzuar shpesh pauzat e orëve mësimore për të ndjekur provat e gjeneratës së parë të Trupës së Baletit Kombëtar të Kosovës. Profesori i atëhershëm, tani edhe një përkrahës i madh i balerinës, Ahmet Brahimaj, i kishte bërë asaj ftesën që t’u bashkohet nxenësve të tjerë në prova, të cilat kishin shërbyer si nxitje që Teuta t’i bashkohet nxenësve të tjerë të këtij drejtimi.

‘’Fillimisht vetëm i imitoja të tjerët se si i mbanin duart, profesori ndonjëherë i përmirësonte duart por më shumë jam mësuar duke e parë për së afërmi punën e të tjerve’’, ka treguar Teuta lidhur me eksperiencën e parë drejt rrugës së baletit.

Lëndimi i njërës nga koleget e saj e kishte nxjerrë për herë të parë Teuten në skenë, para diplomimit dhe para se t’i bashkohej Trupës së BKK-së. Sot, shumë vite më pas ajo thotë se e ka gjetur vetën në shfaqjet moderne, ku edhe i janë besuar në shumicën e rasteve rolet kryesore. Me mjaft stres e përgjegjësi, ajo po e bart mbi supe rolin e kereografës, mirëpo thotë se punën e kësaj shfaqje po e bën më të lehtë pëkrahja e madhe e kolegëve me të cilët ajo e ndan tash e një dekadë pervojë. Teuta thotë se përkundër peshës së këtij roli, guximi i saj është i bazuar më shumë tek pervoja që ndanë tash e sa vite me kereorgafët vendas e të huaj, dhe thotë se kjo eksperiencë i ka shërbyer më shumë se sa që ndoshta do të mund t’i sherbente studimi i kereografisë. Me intensitet të njejtë, Teuta së bashku me trupën e BKK-së tash kanë edhe një javë drejt finalizimit të premierës për publikun.
Të gjithë ata që duan të shohin premierën e parë të Trupës së Baletit Kombëtar të Kosovës, shfaqja ‘’Pa mure’’ do të prezentohet më 8 shkurt, duke filluar nga ora 20:00 në Teatrin Kombëtar të Kosovës. /KultPlus.com

Isa Qosja me “Njeriu që mungonte” sjellë fatin e dëshmorit të izoluar në TKK

Publiku i Teatrit Kombëtar të Kosovës, në muajin shkurt do të shijoj premierën e shfaqjes “Njeriu që mungonte”, me regji të Isa Qosës e me tekst të Zymber Kelmendit, shkruan KultPlus.
Të gjithë ata që e kanë parë filmin “Home sweet home”, tashmë ngjarjen e këtij filmi do ta shohin të adaptuar në një medium krejtësisht tjetër, pra në skenën e Teatrit Kombëtar të Kosovës. Personazhet e kësaj drame në TKK, do të jetësohen përmes lojës së aktorëve: Bastri Shala, Doresa Rexha, Teuta Krasniqi, Gani Rrahmani, e Agron Shala.

Gili Hoxhaj

Kjo shfaqje trajton fatin e një njeriu i cili ka qenë luftëtar, për një kohë të gjatë konsiderohet si i zhdukur, e dëshmor derisa papritmas kthehet në shtëpinë e tij. Ky personazh shfaqet i traumatizuar derisa sheh se si familjarët e miqt kishin krijuar jetën e tyre në emër të tij. Për të mos ndërhyrë mbi rrjedhën jetës së tyre, ai për një kohë të gjatë duhet të izolohet brenda dyerve të shtëpisë. Regjisori i kësaj shfaqje Isa Qosja në një intervistë të shkurtër për KultPlus tregoi se ka shfrytëzuar të gjitha mundësitë që i ka ofruar teksti i dramaturgut Kelmendi, ndërsa tha se në këtë shfaqje fokusi bie mbi traumatizmin e personazhit kryesor, ndërsa shtoi se është përpjekur që edhe personazhet e tjera të transformohen gjatë gjithë zhvillimit të ngjarjes.

“Teksti i shkruar nga Zymberi jep shumë mundësi dhe unë kam shfrytëzuar atë mundësinë që më përgjigjet më së miri, dhe unë kam luajtur pak me karakterin kryesor në një mënyrë krejtësisht tjetër. Ky personazh shpërfaq një njeri i cili ka luftuar dhe pastaj ka qenë i burgosur, pa dyshim që duhet të kthehet i traumatizuar, shembuj të tillë ka mjaft në botë. Në këtë shfaqje jemi fokusuar më shumë tek traumatizmi i atij personazhi. Natyrisht që pos kësaj, jemi përpjekur që edhe karakteret e tjera ti quaj kushtimisht, të mos jenë vetëm bardhë e zi po të transformohen gjatë zhvillimit të ngjarjes”, është shprehur regjisori Qosja për KultPlus.

Skenografia e kësaj shfaqje vjen nga Shqipe Kamberi, kurse muzika nga Korab Shaqiri. Lidhur me skenografinë e muzikën, regjisori Qosja tha se kanë arritur të krijojnë një koncept mjaft interesant, pasi që e paraqet edhe personazhin e izoluar në shtëpi, ndërsa është krijuar një koncept që shtëpia të duket si burg.

Dramaturgu Zymber Kelmendi thotë së përmes tekstit të tij si në film, ashtu dhe në shfaqje ka dashur të përçoj mesazhin lidhur me qasjen që ne si popull kemi ndaj të kaluarës tonë, ndërsa shtoi se në fokus të këtij teksti është manipulimi me titujt e dëshmorëve. “Një thënie thotë se nëse ne e harrojmë të kaluarën, kthehemi te pika zero dhe siç duket kjo neve pak po na përsëritet shumë. Ky tekst në një mënyrë trajton manipulimin me titujt e dëshmorëve, pra të njerëzve, të cilët kanë bërë shumë për neve, dhe kur neve na duhen ata, ne thirremi në ta, kur nuk na duhen aq dimë edhe t’i vëmë në harresë të kohës”, tregoi Kelmendi për KultPlus.

Ai tutje shtoi se ndihet i kënaqur me qasjen regjisoriale dhe përkushtimin e aktorëve të cilët po e japin maksimumin për të sjellë këtë shfaqje tek publiku. Kelmendi tha se përkundër suksesit që ka pasur ky tekst në film, qasja autoriale e regjisorit Qosja mundëson që ky tekst të sjellë jo ndryshime në përmbajtje, por të shpërfaqet në një dimension tjetër për publikun dhe të ketë edhe një lexueshmeri më ndryshe.

“Unë jam i kënaqur që unë jam autor i tekstit dhe se këto personazhe janë në duart e një autoriteti siç është Isa Qosja. Ne kemi bashkëpunuar me regjisorin Isa Qosja edhe në fazat e mëhershme të këtij teksti, jemi munduar ta përafrojmë qasjen regjisoriale me atë çfarë përmban teksti, duke qenë se është një zhvendosje prej filmit dhe pasi që mediumi i filmit disa gjëra i toleron më ndryshe, e disa teatri ndryshe”, tregoi Kelmendi. Ai po ashtu thotë se ndihet i kënaqur pasi që jo çdo vepër e huazon vetën në një medium tjetër, ndërsa kjo arrin me një lehtësi më të madhe edhe për shkak të specifikës së filmit që kufizohet në një ambient të mbyllur. Publiku do të ketë mundësi ta shijoj premierën e kësaj shfaqje rreth datës 17 shkurt të këtij viti në Teatrin Kombëtar të Kosovës. /KultPlus.com

Viti 2017-të për Teuta Krasniqin, viti i festivaleve të ndryshme (VideoSelfie)

Balerina Teuta Krasniqi njihet si një nga balerinat më të dalluara në Teatrin Kombëtar të Kosovës.

Ajo këtë fundvit të 2017-ës, ka ndarë një VideoSelfie për lexuesit e KultPlus, në të cilën ka treguar për bashkëpunimin me Festivalin e Graz-it dhe me balerinët e vendeve të ndryshme të botës.

Nga salla e Teatrit Kombëtar, ajo sjellë në një video të shkurtër, me anë të se cilës ka treguar se në këtë vit kanë sjellë një numër rekord premierash. Teuta Krasniqi, nuk ka lenë pa e përmendur edhe 45 vjetorin e Baletit Kombëtar të Kosovës.

Për të kuptuar më shumë rreth kësaj, ju ftojmë ta ndiqni i videon e balerinës të realizuar ekskluzivisht për KultPlus. / KultPlus.com

“Një ditë” nga Trupa e Baletit të Kosovës sonte në Gjakovë

Shfaqja “Një ditë”, nga Trupa e Baletit të Kosovës, nën koreografinë e Christie Coleman do të shfaqet sonte për publikun e Gjakovës, shkruan KultPlus.

Kjo shfaqje e cila është bashkëpunim i UN Women dhe Trupës së Baletit Kombëtar të Kosovës mahniti publikun e Prishtinës gjatë prezantimit të premierës më 25 nëntor, në Ditën Ndërkombëtare të Dhunës ndaj Gruas.

“Një ditë”, në skenë jetësohet përmes lojës së tetë balerinëve, në përbërje të katër çifteve ku bëjnë pjesë balerinët: Teuta Krasniqi, Sead Vuniqi, Leonora Rexhepi, Fisnik Smani, Fatmir Smani, Vjollca Llugiqi, Jeta Musolli dhe Donmir Biblali.

Kjo shfaqje është e frymëzuar nga rreth 30 tregime të vërteta të grave të Kosovës, duke vënë në pah disa çështje gjinore. Shfaqja e titulluar “Një ditë” do të sjellë në skenë një ditë të familjes tradicionale, ku përmes personazheve do të preken disa nga çështjet kryesore me të cilat përballen gratë gjatë gjithë jetës së tyre. Kjo shfaqje vjen sonte në Teatrin e Qytetit “Hadi Shehu” në Gjakovë, duke filluar nga ora 20:00./KultPlus.com