Belgianja

Poezi nga Bajram Mjeku

Babë, nuk më krisi belgianja* sot
se si u ngatërruan fishekët në gojëz
këmbëza nuk shkrepi që nuk shkrepi dot.

Qysh se ndërroi jetë Kryezoti tha
në grykë më ka zënë keq ndryshku
as krismat nga unë s’dalin kurrë më.

Nga veriu vjen armiku më thoshje
nishani nuk është gjithë pasioni yt
kur merr shenjë, ndalo frymën
veç burrat e ligj i zë gjaku në pritë.

Një mëngjes nisi lufta e ti nuk jetoje
erdhën cubat belgianen me marrë
ti e di, qysh kur Zoti krijoi botën
nderi i armës nxirret veç me armë.

Ndoshta është mirë që nuk je gjallë
Qyqavica ka mbetë qyqe vetëm
as korbat e zinj s’fluturojnë atje më.

Babë, sonte nata shtriu mbretërinë e saj
Një fishek me flakë, natën ditë e bëri
i belgianes është, dritësoi shpirtin tënd.

*Armë e gjatë belge.
Im at ishte mjeshtëri hollë i tyre dhe e ruante si suvenir.

/ KultPlus.com

Treni i fundit

Poezi nga Bajram Mjeku

Ata ikën natën me trenin e fundit
pastaj grishën kujtime plot dashuri
trastat e zeza nuk ua zunë të gjitha
ëndrrat e fëmijnisë groposën në gji.

Treni preftoi vonë kah shtëpia e saj
dhembja notonte rëndë mbi binarë
Dardan G. klithi pikëllueshëm si Orfeu
as vdekja nga ty, nuk më ndanë kurrë.

Ishin shumë Zoti ynë, shumë ishin
udhëtonin si gjyshërit Urës së Qabesë
nuk ishin si ata me xhurdi krahprera
xhaketa kishin veshur dhe Blue Jeans.

N’qepalla të bukura u flinte pikëllimi
trishtimi i akullt kish zënë vend aty
s’kishin faj që iknin buzëqeshjevrarë
shefat e shtetit ishin zhytur në tirani.

N’dritare nxorën kryet e hoqën mall
me atdheun e bukur mbuluar me vesë
tulatur lanë lulëkuqet kur ikën natën
krizantema të ftohta gjetën në mëngjes.

Kur nata ters shtriu mbretërinë e saj
Dardan G. klithi si aedët në Babiloni
shkërdhatë je atdhe, na vrave së gjalli
treni çante terrin, gjëmonte për në veri. / KultPlus.com

Shtëpia midis pyllit

Poezi nga Bajram Mjeku

Ajo erdhi bashkë me Valsin Pranveror
dhe partiturat i mbante nën sqetull
dikur moti në shtëpinë midis pyllit
kishte mbushulluar pikëllimi i vjetër.

Pastaj mbi piano hoqi pëlhurën
mbuluar me pluhur si bora mbi aurë
jam Ana Livia… Ana më thërrasin
e gishtat e saj luajtën mbi tastaturë.

Këtu jeton ti?, më pyeti dikur vonë
këtu i thashë!, mes vetmisë e drojës
shtëpisë midis pyllit ajo i dha shpirt
pasion i dha me nokturnot e natës.

Ajo flinte gjumë tek këmbët e pianos
vesa e mëngjesit rrëzëllente plot magji
zogjtë e ikur moti u kthyen sërish
këngët pa fund s’ndaleshin mbi çati.

Shiu binte prajshëm netëve të gjata
fytyra i shëndriste si pikturë në vaj
shiu s’prante që s’prante duke rënë
shpëlante magjishëm bukurinë e saj.

Ajo iku papritur një mëngjes të hirtë
bashkë me shiun përzier me mjegull
nën sqetull i mori kujtimet e mia
mori partiturat dhe Marshin Funebër. / KultPlus.com

Fisnikëria

Poezi nga Bajram Mjeku

Ajo hyri vetëm në sallën koncertale
si uji nga fjordet kur në qetësi rrjedh
sytë e auditorit për një çast ngrinë
kur takat e saj trokitën mbi mermer.

Kish veshur fustan të bukur bezhë
qafa e saj e kolme pa asnjë bizhu
secili e shikonte me ndjesi të vagullt
veç shikimi i saj nuk ishte kuturu.

Sytë e saj blu nuk kërkonin lozhën
e thjeshtë, e fisme siç ajo ishte vet
midis sallës fine, në ulëse t’kadifejta
ndjehej rehat në radhën e dhjetë.

Jashtë binte borë. Dirigjenti u rrëqeth
mbi pult ndërroi partiturat si me magji
midis sallës kur pa madhështinë e saj
nisi të dirigjonte Madama Butterfly.

Ra perdja e kuqe… Prapë trokitën takat
shikimi drejt saj padashur të kthen
fisnikëria s’blihet në dyqan të plaçkave
e shenjtë ndër breza, e ngjizur në gen*.

*Inspiruar në Pallatin e Operas dhe Baletit në Oslo. /KultPlus.com

Akuarel

Poezi nga Bajram Mjeku

Bashkë me mallin pikonte shiu
prajshëm, gjithë ditën s’u ndal kurrë
sytë e saj më grishën kujtesën
si ngjyrat në akuarel përzier me ujë.

Në cep të dritares të prita gjatë
derisa vetmia u gdhend mbi qemer
papritur pashë se më dolën thinjat
papritur sheshi u mbështoll në terr.

Vetmia e frikshme në netët e gjata
është fantazmë e ngjizur në ferr
si ëndërr e keqe shfaqet në mesnatë
rëndë vret gjumin e dot nuk të merr.

Shiu dhe malli kur bëhen bashkë
janë si bora mbështjellë me suferinë
janë si rrëzëllim xhevahiri, janë si
lulenarcisi që n’plasë të gurit mbinë.

Prapë të prita, ti as sot nuk erdhe
pamja jote prapë u shkri në akuarel
u tretën gërshetat, pastaj buzët ranë
vetëm sytë tu mbetën në portret.

Jeta është pritje, dëgjova një zë
ktheva sytë e mbrapa s’dukej kush
nga shiu i vagullt dhe heshtja e trishtë
zemra më mbet varur mbi gëmushë.

Prishtinë, maj ’20

“Kot asht m’u krenue me emnin tim, derisa jeni ba pikë e pesë si zogjt e qyqes”


Nga Bajram Mjeku

Gjergj Kastrioti
monolog

Kam me dalë nga gzhoja e bronztë
nji natë të ftoht’ kur as hana nxenë
zap kam me i ba djemtë e Arbnit
katër vilajetet me i shti nën stemë.

N’Fushë t’Kosovës me ju rreshtue
në eskadrone të luftës, në vijë t’parë
Garda e Arbnit ka veç nji shpirt, ka veç
nji kryekomandant, tjerët ushtarë.

Kot asht m’u krenue me emnin tim
derisa n’toka të Arbnit luhet bixhoz
jeni ba pikë e pesë si zogjt e qyqes
në t’gjitha vilajetet jeni mbyllë n’kafaz.

Pa le dielli hingëllima e hamshorit
Gjumin e randë beft’ ka me ua nxjerrë
Pesëqind vjet ishin dimna të gjatë
N’terr të Topkapisë truni ynë ka fjetë.

Në Kosovë, n’djepin e shqiptarisë
vojvodët e heshtun ende janë n’pritë
nën sjetull me kryet e Car Lazarit
natën pa hanë me vrap kanë me ikë.

Kur jeni ngushtë m’thirrni Gjergj
Kur lëvdoheni m’thirrni Skënderbe
Me dy ftyra toka e Arbnit s’mbrohet
Jetohet dhe vdiset për Atme e Fé. / KultPlus.com

Bajram Mjeku