Al Pacino, gjiganti që erdhi nga rruga

Alfred James Pacino lindi më 25 prill 1940 në New York.

Al Pacino është një aktor dhe regjisor, biri i Salvatore dhe Rose Pacino, me origjinë italiane nga Korleone e Siçilisë. Kalon një fëmijëri të varfër, në shkollë është i dalluar si përsëritës, me përjashtim të literaturës angleze. Nga fundi i viteve 60-të studion teatër me Lee Strasberg i cili dallon në të prirje të jashtëzakonshme për recitim dhe dëshirë të flaktë për tu larguar nga jeta e varfër e fëmijërisë. Me filmin Me Natalie shënon fillimin e karrierës së tij, ndjek pas dy vitesh The Panic in Needle Park në të cilin merret parasysh edhe nga regjisori Francis Ford Coppola. Ky i fundit shënon thelbin e famës së tij në vitin 1972 me filmin The Godfather në të cilin interpreton rolin e Michael Corleone.

Në vitin 1993 shpërblehet me Oscar si aktori më i mirë protagonist me filmin Scent of a Woman, në të cilin interpreton një kolonel të verbër.

Aktori i famshëm Al Pacino, i cili feston sot 82-vjetorin e lindjes, ka një jetë interesante personale dhe profesionale.

Më poshtë janë disa kuriozitete që kanë shënjuar jetën e tij:

Alfredo James Pacino nuk është martuar kurrë, por ka pasur marrëdhënie romantike me 11 aktore.

Me dy prej tyre, Jan Tuarant dhe Beverly D’Angelo ka tre fëmijë, një vajzë dhe dy binjakë për të cilët u kujdes më vonë.

Marrëdhëniet e tjera janë me Jill Clayburgh, Tuesday Weld, Marthe Keller, Carol Cane, Diane Keaton, Penelope Ann-Miller, Madonna, Lucila Solà dhe Meital Dohan, izraelitja me të cilën jetoi deri shkurtin e kaluar.

Në karrierën e tij, që ka pothuajse çmim në çdo paraqitje në ekran, lista e filmave të  refuzuar fillon nga ”Taxi Driver” deri te ”Star Wars”, nga ”Apocalypse Now” te ”Kramer vs Kramer”, nga ”Once Upon a Time in America” te ”Pretty Woman”.

Al Pacino është djali i dy emigrantëve sicilianë (babai u largua nga familja kur Al ishte ende me rroba banjo).

U lind në Harlem më 25 prill 1940.

Kaloi fëmini të vështirë në Bronx dhe përjetoi ligjet e ashpra të rrugës: duhanpirës dhe konsumator i drogave të lehta që nga mosha 10 vjeç.

17 vjeç la shkollën.

20 vjeç troket më kot në dyert e ”Studio Actors”.

Lee Strasberg njohu te ai cilësi të pazakonta aktoriale.

Fillon karierën kur Jerry Shatzberg i ofron atij rolin e protagonistit, tregtarit të ri të drogës Bobby, në ”Panic in Needle Park”.

Francis Coppola vëren se ai është aktori i duhur për rolin e Michael në ”The Godfather”.

U nominua për Oscar për rolin më të mirë mbështetës në këtë film, por Al Pacino sfidon jurinë duke thënë se roli i tij nuk është inferior ndaj atij të Marlon Brando, që e fitoi çmimin Oscar. Rezultati? Të dy nuk morën pjesë në ceremoninë e ndarjes së çmimeve.

Që atëherë Al Pacino u bë aktori i preferuar i kineastëve amerikan. /KultPlus.com

Pas shfaqjes në kinematë e Spanjës, ‘Zgjoi’ merr vëmendjen e mediave spanjolle

Filmi ‘Zgjoi’ me regji dhe skenar nga Blerta Basholli bëri që emri i Kosovës të përmendet në vende të ndryshme të botës vitin e kaluar dhe një gjë e tillë po e përcjell edhe këtë vit, shkruan KultPlus.

Aktualisht, ‘Zgjoi’ është duke u shfaqur nëpër kinematë e Spanjës, derisa atje ka marrë vëmendjen e shumë mediave spanjolle.

Këtu mund të gjeni shkrimet e disa prej tyre:

“Një grua kundër patriarkatit në Kosovë. Regjisorja kosovare, Blerta Basholli na shfaq luftën në vendin e saj nga këndvështrimi i grave, duke marrë si referencë një histori të vërtetë, atë të një të veje që ka hapur një biznes në kundërshtim me përditshmëritë e shoqërisë” – El Periodico

“Blerta Basholli: ‘Komuniteti i grave është ashtu siç duhet’. Regjisorja kosovare, Blerta Basholli debuton në metrazh të gjatë me një film të bazuar në realitet, një histori frymëzuese që u jep të drejtë grave dhe denoncon shoqërinë patriarkale” – La Gran Ilusion

“’Zgjoi’ i bazuar në një histori të vërtetë, tregon vështirësitë e një gruaje që kërkon të punojë në një mjedis patriarkat” – La Vanguardia

“Blerta Basholli, regjisorja e ‘Zgjoit’: Politikanët serbë shfrytëzojnë inatet e vjetra për të fituar vota. I shpërblyer në Festivalet e Filmit në Sundance dhe atë në Valladolid, kineastja kosovare është frymëzuar nga një historie e vërtetë e një gruaje e cila hapi një biznes bashkë me gra të tjera në një shoqëri rrënjësisht patriarkale” – El Espanol

“Blerta Basholli, regjisorja e ‘Zgjoit’: “Shpresoj që kjo histori të jetë frymëzues për gratë” – Abc.es

“Blerta Basholli: Është një brez i tërë që nuk e di se çfarë ka ndodhur në Kosovë” – Larazon

“’Zgjoi’: Gruaja që sfidoi shoqërinë patriarkale, duke mësuar që të vozisë veturë, në Kosovën e pas luftës. Filmi i Blerta Bashollit, kandidati i Kosovës për ‘Oscars’ shpalos rrëfimin e grave që bashkohen në kohë lufte” – El Diario

“Filmi i parë i gjatë i regjisores kosovare, Blerta Basholli, tregon historinë frymëzuese të një grup grash dhe luftën, këmbënguljen e zgjuarsinë e tyre” – Cineuropa

“Zgjoi” konsiderohet si filmi më i suksesshëm i shtetit të Kosovës, ku është shpërblyer me shumë çmime ndërkombetare dhe gjithashtu arriti të nominohej në listën e ngushtë për çmimiet Oscars. /KultPlus.com

Filmi në rolin e ambasadorit, regjisori Zgjim Terziqi: Viteve të fundit të gjithë kanë dëgjuar për Kosovën dhe kinematografinë e saj

Uranik Emini

Edhe pse i ri në moshë, sukseset e shënuara nga regjisori kosovar, Zgjim Terziqi, flasin shumë për karrierën e tij. Duke debutuar fillimsht me filma të metrazhit të shkurtër, Terziqi ishte gati profesionalisht sa për të realizuar edhe një film të metrazhit të gjatë siç është ai “2000: A post-war Odyssey”, shkruan KultPlus.

Vështirësitë që janë paraqitur dhe që pritet të paraqiten në inçizimet e këtij filmi, regjisori Terziqi i ndanë në një intervistë ekskluzive për KultPlus, duke shpalosur detaje të ndryshme nga jeta e tij profesionale.

KultPlus: Realisht dy vitet e fundit kanë qenë të suksesshme, jo vetëm për kinematografinë e Kosovës, por sidomos për juve. Sa është e vështirë puna e një regjisori në Kosovë?

Zgjim Terziqi: Për fushën e filmbërjes unë jam shumë i ri dhe çfarëdo suksesi që mund të kem pasur që nga 2017 ka vetëm hapësirë për rritje. Gjithçka është e vështirë kur mundësia për ta kryer atë proces është shumë e limituar. Në sport duhet të ushtrosh çdo ditë për të krijuar aftësitë për sukses, njëjtë vlen edhe për filmin, duhet të krijoni sa më shumë për të rafinuar aftësitë e juaja. Mirëpo, duke pasur parasysh se filmbërja është proces që kërkon buxhet dhe ekip, bëhet e ndërlikuar në Kosovë për t’u bërë rregullisht,

KultPlus: Filmi juaj “2000: A post-war Odyssey” ka arritur që të marr çmime akoma pa u publikuar, pa u realizuar plotësisht? A mund ta shpjegoni shkurtimisht?

Zgjim Terziqi:“2000: A post-war Odyssey” është subvencionuar vitin e kaluar nga Qendra Kinematografike e Kosovës për prodhimpor për momentin jemi duke kompletuar buxhetin me co-produksione në shtetet bashkëprodhuese që i kemi: Francën dhe Turqinë. Çmimet që i kemi marrë kanë qenë për skenarin, projektin dhe prezantimin në tërësi të projektit.

KultPlus: Cila po mendon se do të jetë sfida kryesore në realizimin e këtij filmi?

Zgjim Terziqi: Rrëfimi zhvillohet në vitin 2000, pak muaj pas luftës dhe është një “road movie”, pra, nuk do të jetë e lehtë që të ndryshojmë gjithçka përreth që të duket si fillim i mileniumit në Kosovë, mirëpo kur e kompletojmë buxhetin dhe ekipin, beosj se do minimizohet edhe kjo sfidë.

KultPlus: Në Kosovë, ka aktorë të jashtëzakonshëm, por sa është e vështirë zgjedhja e një “cast-u” të suksesshëm?

Nuk është e vështirë. Lehtësimi i procesit të punës me aktorë behet gjatë përzgjedhjes. Kur e bëni një “castin” të përshtatshëm, gjithçka është më e lehtë në set.

KultPlus Keni qenë pjesëmarrës në festivale të ndryshme këtë vit, si është kjo eksperiencë. A mund të llogaritet filmi edhe si një lloj “ambasadori” i shtetit të Kosovës?

Zgjim Terziqi: Këtë vit kemi marrë pjesë në disa festivale fizikisht, ndërsa në disa edhe online me filma të shkurtër. Kisha mall të udhëtoja në një festival, pasi kishte gati 2 vjet që nuk merrja pjesë në Berlinale. Vitet e fundit, në çdo festival filmi që shkon, kupton se të gjithë së paku kanë dëgjuar për Kosovën dhe kinematografinë e saj.

KultPlus: Dua të ndani me gjithë publikun se ku frymëzohesh më shumë? Si e gjen frymëzimin një regjisor? Gjithashtu, cili/a është regjisori/ja juaj e preferuar?

Zgjim Terziqi: Në pjesën e parë të pyetjes nuk kam përgjigje. Nëse kisha pas përgjigje, kish me qenë e lehtë me u frymëzu, do të shkoja gjithmonë aty për të marrë frymëzim, mirëpo kreativiteti është shumë më kompleks sesa një vend, send, apo edhe koncept metafizik.

Regjisor të preferuar kam shumë, por ndoshta do t’i veçoja disa influencë ndër vite, si: R.W Fassbinder, John Cassavetes, Robert Bresson, Fritz Lang dhe Jean-Pierre Melville.

KultPlus: Cila ka qenë eksperienca më e mirë që e keni përjetuar në punën tuaj?

Zgjim Terziqi: Eksperienca më e mirë është kur je në kinema dhe dallon që publiku qesh, qan, frikësohet ose shpreh çfarëdo emocione që ti ke pas në qëllim që ata ta ndjenjë përmes filmit. Fatkeqësisht këtë e shoh shumë pak për arsye që pas premierës nuk qëndroj më në sallë kur shfaqet filmi im. Nuk mund t’i përballoj emocionalisht reprizat e filmit tim.

KultPlus: Si pyetje të fundit po konsideroj pjesën ndoshta klishe, por patjetër më duhet si informacion. Cila është ëndrra juaj më e madhe në pjesën profesionale të punës?

Zgjim Terziqi: Ëndrrat le të mbesin ëndrra, ashtu si të paarritshme janë më interesant, më magjike është ndjekja e tyre. / KultPlus.com

Berlinale Talents Project - 2000: A post-war odyssey | Berlinale Talents
2000: A post-war Odyssey' nga Zgjim Terziqi, pjesë e Festivalit  Ndërkombëtar të Filmit në Selanik

Regjisori Arlind Islami vjen me filmin e shkurtër ‘Devils breath’

Regjisori kosovar, Arlind Islami, ka ardhur me një film të ri, të metrazhit të shkurtër.

Ai në kanalin Youtube hodhi këtë projekt, që e titulloi ‘Devil’s breath’, apo ‘Fryma e djallit’, shkruan Syri Kosova.

Pos regjisë, në film Arlindi bëri edhe skenarin.

Në ‘Devil’s breath’ aktrojnë Arben Bajgora, Donika Ahmeti, Durim Neziri, Arbesa Hysenaj, Valdet Idrizi dhe Erion Makolli.

Tematika e këtij filmi ka të bëj me Azizin, personazhi që përjeton hakmarrjen e frikshme të të ish të dashurës së tij. /KultPlus.com

55 vjetori i lindjes së Bekim Lumit, njëri ndër regjisorët më të vlerësuar në fushën e teatrit në Kosovë

Bekim Lumi ka lindur më 17 dhjetor të vitit 1966 në Suharekë, i cili konsiderohet si njëri ndër regjisorët më të vlerësuar në fushën e teatrit në Kosovë, shkruan KultPlus.

Gjatë viteve 1987 – 1991 Lumi ka studiuar Gjuhë dhe Letërsi Shqipe në Fakultetin Filologjik të Univerzitetit të Prishtinës, kurse gjat viteve 1992 – 1996 ka mbaruar studimet për Regji Teatri, në Akademinë e Arteve të Bukura në Tiranë, në klasën e profesor Agim Qirjaqit.

Në të njëjtin universitet, më 2010 ka mbaruar edhe studimet e magjistraturës. Nga viti 2002 deri në vitin 2008 ka punuar si gazetar i fushës së kulturës në radion “Evropa e Lirë”.

Përgjatë këtyre viteve, ai ka punuar si regjisor i pavarur, në Teatrin Kombëtar të Kosovës, në Teatrin “Dodona” si dhe ka realizuar projekte teatrore me kompaninë e tij teatrore “Loja”.

Disa nga shfaqjet e tija kryesore janë: “Mesimi”, “Galani”, “Arushani & Fejesa”, “Shtëpia e Bernarda Albës”, “Çifti Martin”, “Këmisha e gjakut”, “Dillerat”, “John Cage’s Hamlet”, “Nana dhe fëmija” dhe e fundit “Arturo Ui”. Me shfaqjet e tija, ai ka qenë pjesmarrës në dhjetra festivale të rëndësishme kombëtare e ndërkombëtare, në Zvicër, Gjermani, Itali, Greqi, Rumani, Bosnjë e Hercegovinë e në vende të tjera.

Bekim Lumi, me punën e tij si regjisor është shpërblyer me shumë cmime kombëtare e ndërkombëtare, ndër të cilat edhe: në vitin 2006, me shfaqjen “Mësimi”, në Festivalin Ndërkombëtar të Teatrit në Lugano të Zvicrës ka fituar cmimin kryesor për shfaqjen më të mirë; Në vitin 2016 ka fituar “Cmimin Vjetor për Shfaqjen më të mirë”, të cilën e ndanë Ministria e Kulturës e Kosovës. Lumi ka qenë botues dhe kryeredaktor i revistës së mirënjohur për teatër “Loja” e cila është botuar në Kosovë nga viti 2006 deri në vitin 2010. B

Lumi është autor i dhjetra shkrimeve, analizave, studimeve e eseve për teatrin dhe përgjithësisht për skenën kulturore në Kosovë dhe më gjerë. Nga viti 2013 ka punuar si profesor në Fakultetin e Arteve, dega e regjisë së Teatrit.

Ndërkaq, ai vdiq në vitin 2018 pas një sëmundje të rëndë. /KultPlus.com

Regjisori Marin Scorsese feston 79 vjetorin, njëri ndër figurat kryesore të Hollywood

Njëra ndër figurat kryesore të epokës së re të Hollywood, padyshim që është Martin Charles Scorsese, i cili sot feston ditëlindjen e 79-të, shkruan KultPlus.

Scorsese është një regjisor, producent, skenarist dhe aktor amerikan, i cili ka prodhuar disa prej filmave më të shikuar ndonjëherë ndërkombëtarisht.

Goodfellas, Taxi Driver, Raging Bull, The King of Comedy, Mean Streets janë vetëm disa filma prej krijimtarisë së jashtëzakonshme të cilën e posedon tanimë 79 vjeçari.

Filmat e tij ndihen të gjallë, tërheqës – edhe kur personazhet e tij janë mafiozë ose përbindësha. Ato janë vepër e një besimtari të vërtetë.

Shumë njerëz nuk bien dakord se cili është filmi më i miri i tij, por padyshim që Goodfellas i dha një emër të madh regjisorit në fjalë./KultPlus.com

‘Stirkoff’ shpërfaqi dy rezistenca, fuqia e së cilave tejkalon kufijtë e miqësisë

Suada Qorraj

Historia e ballafaqimit të dy shokëve të fëmijërisë, që ndryshonin shumë nga njëri tjetri, natën e mbrëmshme kishte marrë jetë në skenën e madhe të Teatrit Kombëtar të Kosovës. Stirkoff, një idealist që përfaqësonte rezistencën intelektuale, përballë mikut të tij, një detektivi që përfaqësonte rezistencën fizike, shkruan KultPlus.

Gjithçka dukej se filloi si lojë, me hyrjen më të pazakontë, ku dhe vetë regjisori i shfaqjes, Shpëtim Selmani, ishte prezent në skenë gjatë sekondave të parë kur dhe kishte filluar loja e aktorëve. Gjuha e drejtpërdrejtë, përkonte pikërisht mbi bazën në të cilën ishte ngritur shfaqja ‘Stirkoff’ që përmbante artikujt e Charles Bukowski, njëri ndër shkrimtarët më me influencë në letërsinë underground kudo në botë, të cilat në kohën e atëhershme ai i kishte botuar në gazetën Open City.

Me një publik të madh në numër, reagimet e së cilit ishin po aq të paparashikuara, njëlloj si vetë shfaqja, por në fund me një duartrokitje disa minutëshe, si një shpërfaqje për kënaqësinë dhe emocionet e përjetuara për sa kohë ‘Stirkoff’ i mbante sa të qeshur, po aq dhe nën ethe.

Në një prononcim për KultPlus regjisori i kësaj shfaqje Shpëtim Selmani tha se kishte zgjedhur pikërisht artikujt e Bukowksit si bazë të shfaqjes së tij pikërisht për faktin se ai dallohet për një gjuhë të drejtpërdrejtë, të ashpër e direkte.

“Mendoj që Bukowski dallohet për veçoritë e tij të drejtpërdrejta, për një gjuhë më të ashpër pak më direkte dhe e konsideroj që në Kosovë duhet të kemi njëfarë njohurie mbi rezistencën dhe të përballemi me pushtetin pa ndërruar formë”, pohoi ai.

Për aktorin Blend Sadiku i cili në shfaqje luante rolin e detektivit, nuk ka qenë dhe aq e vështirë të përshtatet me rolin, sepse për të ishte mjaft e lehtë të shfaqte forcën fizike dhe një detektiv, ardhja në pushtet e së cilit kishte ndodhur më gllabërime të ndryshme.

Ndërkaq për aktorin Gentrit Shala, bashkëpunimi me regjisorin ka qenë mjaft i lehtë për faktin se ai ka qenë aty gjithë kohës për të ju ndihmuar dhe për t’ju shpjeguar në detaje se si duhet të silleshin.

Tutje ai ka shtuar se është çdo herë një ndjenjë e papërshkrueshme të shfaqësh premierën përballë një publiku të madh në numër, ngase të bënë që të japësh maksimumin nga vetja.

“Kur vie koha e premierës dhe ti sheh një sallë të mbushur me njerëz, atëherë ti bënë të pamundurën për të dhënë maksimumin, me qëllimin e vetëm që publiku të arrijë kënaqësinë më të madhe”, ka pohuar ai.

‘Stirkoff’, ndonëse filloi në një formë komike që bëri publikun të shpërthej në gaz që në sekondat e parë, pati një përfundim tragjik, të pritshëm, por dhe të habitshëm njëkohësisht, sepse shtangu publiku për disa sekonda, para duartrokitjes së madhe. / KultPlus.com

Reshat Arbana për vdekjen e Muharrem Fejzos: U shkëput një gjerdan i kinemasë

Aktori dhe interpretuesi i njohur, Reshat Arbana vdekjen e mikut dhe kolegut të tij në moshën 87 vjeçare, Muharrem Fejzos e ka cilësuar si një humbje të madhe për artin, shkruan KultPlus.

Përveç që i ka bashkuar rrugëtimi kinematografik, ata ishin edhe miq të mirë, duke ndarë edhe një skenë të përbashkët. Madje, Arbana regjisorin Fejzo e cilësoi si “gjerdan të kinemasë shqiptare”.

KultPlus ua sjell të plotë reagimin e Reshat Arbanës:

“Humbja e tij, lajm i trishtë për artin. U shkëput një gjerdan i kinemasë shqiptare. Me Muharremin, kam luajtur te ‘Fijet që priten’. Ngushëllime familjes dhe të gjithë miqve të tij. Fejzo ishte një prej regjisoreve më të mirë shqiptarë. Ka qenë një prej miqve të mi më të mirë”, tha aktori Arbana./ KultPlus.com

“Furgoni” i Enerik Beqirit merr vlerësime nga revista prestigjioze

Revista prestigjioze ndërkombëtare e artit dhe kinematografisë, mxdwn.com e vlerëson filmin “Furgoni” (The Van) të Enerik Beqirit si një rrëfim autentik dhe mbërthyes që lundron mes familjes dhe lirisë me koston e të dyjave.

Kujtojmë se “Furgoni” ka qenë përzgjedhur në Festivalin e Kanës mes filmave që u përcollën për publikun ndërkombëtar.

Ja çfarë shkruan mxdwn.com:

Sa larg do të shkonit për familjen? Skenaristi dhe regjisori shqiptar Erenik Beqiri eksploron këtë pyetje dhe më shumë se kaq në filmin e tij të shkurtër por tronditës “Furgoni”, (The Van), i cili u dha premierë në 2019 në festivalin e Filmit në Kanë. Flet për një luftë brezash midis babait dhe birit në një dramë të shkurtër familjare, ndërsa dy burra kokëfortë shqiptarë të ndarë nga brezi dhe idealet përpiqen të kërkojnë një të ardhme të mirë. Ben (Phenix Brossard) nuk do të ndalet nga asgjë për të larguar veten e tij dhe të atin nga Shqipëria ndërsa përpiqet në rrugën e tij për një biletë për në Angli.

Kjo përfshin pjesëmarrjen në ndeshje të paligjshme të boksit në një furgon në lëvizje, ku vetëm një fitues mund të mbetet gjallë. Ndërkohë babai i tij (Arben Bajraktaraj) një punëtor ndërtimi i mbetur i ve, nuk pranon të lërë ëndrrat e tij për të pasur një biznes të ndërtimit.

Beqiri përdor një dialog të mprehtë, të përmbledhur dhe pamje intime. Ai godet aq fort me pamjet sa duket se Ben nuk do të shpëtojë kurrë. Trauma psikologjike e Benit nuk kërkon dialog në përshkrimin e saj, pasi e shohim atë në fytyrën e tij. Ndjekim çdo plagë e lëndim dhe ndjejmë çdo goditje.

Në fund, “Furgoni” (The Van) është një film i shkurtër mahnitës që hulumton thellësitë komplekse të dashurisë mes një babai dhe një djali dhe sa larg janë të dy të gatshëm të shkojnë për njëri-tjetrin. Beqiri krijon një rrëfim autentik dhe mbërthyes që lundron mes familjes dhe lirisë me koston e të dyjave./ Diaspora shqiptare/ KultPlus.com

15 vite pa regjisorin Besim Sahatçiu, kujtohet nga djali Besniku

Sot janë bërë 15 vite pa regjisorin e njohur Besim Sahatçiun. Gjyshi i Rita Orës ishte një personalitet me influencë në shoqërinë shqiptare, shkruan KultPlus.

Besim Sahatçiu, ishte drejtor i teatrit, filmit dhe televizionit. U lind më 2 tetor 1935, në Pejë. Shkollën fillore dhe të mesmen, Besim Sahatçiu i kreu në qytetin ku u lind. Më tej ndoqi dy vjet letërsi botërore në Universitetin e Beogradit. Pas ndërprerjes së studimeve, për shkak të shërbimit ushtarak të detyrueshëm, punoi katër vjet si përkthyes në “Rilindje”. Më pas u regjistrua në degën e regjisurës pranë Akademisë së Teatrit e të Filmit në Zagreb, të cilën e përfundoi më 1972. Besim Sahatçiu ka qenë regjisor i dhjetëra filmave, regjisor i teatrit, regjisor i dhjetëra e dhjetëra emisioneve televizive dhe laureat i dhjetëra çmimeve kombëtare dhe ndërkombëtare.

Si drejtor skenik, ai punoi në Teatrin Kombëtar të Kosovës. Ishte një regjisor e skenarist i njohur i filmave “Përroi vërshues”, “Nabujala reka”, “Trimi”, “Pasqyra”, “Lulepjeshkat e dashurisë” dhe projekteve tjera filmike ndër vite.

“Era dhe lisi” ishte njëri nga super-filmat shqiptar i prodhuar nga Kosovafilmi në vitin 1979 me regji të Besim Sahatçiut. Ndërsa në rolet kryesore ishin dy nga aktorët e mirënjohur, Faruk Begolli dhe Abdurrahman Shala.

Filmi i tij “117” morri çmimin kryesor në Festivalin e Dokumentarit në Beograd në vitin 1978.

Sot, në këtë 15 vjetor e kujton edhe djali i tij Besnik Sahatçiu Ora, i cili teksa ka ndarë disa fotografi të babit që mbërthejnë jetën e tij prej artisti dhe familjari, ai gjithashtu është shprehur se e kujtojnë përherë me mall e dashuri .

“15 vite pa ty. Disa foto të Besimit gjatë punës, me kolegë, me bashkëshorten dhe djemtë, me nipat dhe nipeshat. Të kujtojmë me mall dhe dashuri, Familja jote”, ka shkruar Besniku.

Ndërsa Rita Ora kësisoj ka ndjekur rrugën artistike të gjyshit të saj dhe në disa intervista edhe e ka përmendur atë si një person prej të cilit ajo ka marrë forcë dhe është inspiruar.

Regjisori, Besim Sahatçiu, ndërroi jetë në vitin 2005. / KultPlus.com

Dy vite nga vdekja e regjisorit Bekim Lumi

Regjisor i shfaqjeve më të mira në teatrin kosovar në dy dekadat e fundit. Ky është një prej konstatimeve që ishte bërë për Bekim Lumin në ditën kur ai vdiq. Por gjatë jetës së tij prej artisti, Lumi nuk është njohur vetëm si regjisor. Midis të tjerash ai ishte edhe studiues.

Regjisori i njohur i teatrit shqiptarë dhe njëkohësisht profesor i nderuar që përcolli shumë gjenerata sot dy vite u nda nga jeta. Ai ishte ndër njerëzit që e donin më së shumti teatrin. Këtë e dëshmoi edhe vepra e tij e fundit që e jetësoi në skenë pak para se vdekja ta marrë, shkruan KultPlus.

Ndonëse ishte në ditët e tij të fundit, ai si rrallë ndonjë njeri tjetër, mblodhi të gjitha forcat për të realizuar ëndrrën e tij të fundit, jetësimin e veprës “Arturo Ui” në skenën e Teatrit Kombëtar të Kosovës.

Por, këtë ëndërr nuk pati fatin ta shoh bashkë me publikun në premierën e saj, pasi që gjendja ju përkeqësua dhe shëndeti i tij i lig ja pamundësoi një gjë të tillë, por ai po frymonte lirshëm që kishte arritur që atë shfaqje ta sjellë para publikut.

Lumi ishte një ndër regjisorët më të vlerësuar në fushën e teatrit në Kosovë, profesor në Fakultetin e Arteve në Universitetin e Prishtinës. Ndër veprat që ai ka vënë në skenë mund të përmendim Teatri Laborator “Loja”, Prishtinë 2010 – William Shakespeare, “Këmisha e gjakut” (bazuar në tragjeditë “Makbethi”, “Rikardi III” dhe “Hamleti” të W. Shakespeare-it, si dhe në disa tekste të Kanunit të Lekë Dukagjinit), Teatri Laborator “Loja”, Prishtinë 2008 – Eugene Ionesco, “Çifti Martin”, Teatri Kombëtar i Kosovës, Prishtinë 2006 – Federico Garcia Lorca, “Shtëpia e Bernarda Albës”, Teatri Kombëtar i Kosovës, Prishtinë 2005 – A. P. Çehov, “Arushani” & “Fejesa” (dy komedi), Teatri Kombëtar i Kosovës, Prishtinë 2003 – Slavomir Mrozhek, “Galani”, Teatri “Dodona”, Prishtinë 2002 – Eugene Ionesco, “Mësimi”, Teatri “Dodona”, Prishtinë 2000 – “Kësulëkuqja në botën e minave” (shfaqje me kukulla), Teatri “Loja”, Mynih (Gjermani) 1999 – A. P. Çehov, “Për gruan dhe tokën e jap edhe kokën” (komedi e adaptuar mbi disa tekste të Çehov-it dhe mbi disa fragmente të Kanunit të Lekë Dukagjinit), Teatri “Loja”, Mynih (Gjermani) 1998 – Gjergj Fishta, “Zogu i shqiptarit dhe zogu i gomarit” (tragjikomedi mbi veprat epike dhe satirike “Lahuta e Malcis’ ”, “Gomari i Babatasit”, “Anzat e Parnasit”), Teatri “Loja” & Theater Truebuene, Mynih (Gjermani), etj. Lumi ka qenë kryeredaktor i revistës teatrale “Loja”.

Ai është vlerësuar me Mirënjohje Speciale “Sound of MESS” me shfaqjen “Këmisha e gjakut”, Festivali Ndërkombëtar i Teatrit MESS, Sarajevë (Bosnje e Hercegovinë). Në vitin 2011 ka marrë çmimin “Shfaqja më e mirë muzikore” për shfaqjen “Çifti Martin”, Festivali Ndërkombëtar i Teatrit Kamertal – Vratza (Bullgari). Çmimi “Shfaqja më e mirë” – Shfaqja “Mësimi”, Festival International del Teatro – Lugano (Zvicër).

U nda nga jeta më 30 korrik 2018 pas një sëmundje të rëndë. /KultPlus.com

Vdes Joel Schumacher, regjisori i mirënjohur i dy filmave “Batman”

Joel Schumacher, regjisori i dy filmave “Batman” dhe i filmit “Gjenerata e Humbur”, vdiq nga kanceri në moshën 80-vjeçare, njoftuan personat përgjegjës për komunikimin.

Schumacher, që e nisi karrierën e tij si kostumograf, para se të bëhej një emër i madh në Hollywood, vdiq paqësisht në Nju Jork, pas një viti luftë kundër kancerit”, thanë ata në një deklaratë.

“Zjarri i Shën Elmos” (1985) ishte suksesi i parë i Schumacher-it si regjisor.

Atë e ndoqën “Gjenerata e Humbur” (1987) dhe “Përvoja e Ndaluar” (1990), përpara se të niste seritë “Batman” për Warner Bros, “Batman Forever” (1995) dhe “Batman and Robin” (1997)./atsh / KultPlus.com

Regjisori Fisnik Maxhuni, pjesë e “Talenteve të Berlinales”

Ky aktivitet që zhvillohet në kuadrin e festivalit të madh të filmit në Berlin  bashkon  255 profesionistë të filmit nga 86 vende.

Me flokë që ia merr era, syze heksagonale dielli, me pallto të gjatë e të zezë dhe me valixhen e madhe ngjyrë argjendi: Fisniku, thjesht, ka stil. Ne e takojmë, kur ai sapo ka zbritur në kryeqytetin gjerman. Kështu e përshkruan gazeta zvicerane në gjuhën frënge “20 Mimutes” të riun shqiptar me qëndrim në Zvicër.

Regjisori 30-vjeçar nga Zvicra është përzgjedhur për të marrë pjesë në “Talentet e  Berlinales”. Ky aktivitet që zhvillohet në kuadrin e festivalit të madh të filmit në Berlin  bashkon  255 profesionistë të filmit nga 86 vende, transmeton albinfo.ch. Pjesëmarrësve në këtë ngjarje u mundësohet të shkëmbejnë mendime dhe të vendosin kontakte të dobishme për profesionin e tyre.

Fisnik Maxhuni është i lindur në Kosovë ndërsa në Zvicër ka ardhur si fëmijë. Është rritur në Neuchâtel dhe pas një Masteri të kryer në Londër, ai ka marrë edhe një Master të dytë të kinemasë midis ECAL dhe HEAD, përcjell albinfo.ch.

Kush dëshiron të dijë më shumë përse Fisniku kishte filluar të bënte filma, çfarë bën ai në Berlinale, cilin projekt është duke e preokupuar aktualisht etj., mund të mësojë duke e shikuar videon në linkun më poshtë (në gjuhën frënge). / KultPlus.com

https://www.20min.ch/ro/sortir/cinema/story/Un-realisateur-suisse-selectionne-a-Berlin-15915452

“Kinemaja është mënyra më e mirë për të hyrë në garë me Zotin”

Thënie nga Federico Fellini

Federico Fellini ka qenë një skenarist italian i njohur ndërkombtarisht.

Fellini konsiderohet gjerësisht si një prej kineastëve më të shquar dhe më me ndikim në historinë e kinemasë.

Fitues i katër Academy Awards për filmin më të mirë të huaj për punën e tij si regjisor, ai në vitin 1993 u nderua me çmimin Oskar për arritjet gjatë jetës.

Fitues dy herë i Festivalit Ndërkombëtar të Filmit në Moskë ([1963 dhe 1987). Felini ka marrë edhe Palmën e Artë në Festivalin e Filmit në Kanë në vitin 1960 dhe Luanin e Artë për arritjet gjatë jetës në Festivalin e Filmit të Venecias në vitin 1985 .

Fellini la vepra të paharrueshme por edhe plot satirë mbuluar me një melankoli delikate, një stil që karakterizohet nga ëndrrat dhe vizionet e autorit.

Më poshtë disa nga thëniet e njohura të regjisorit italian:

“Kinemaja është mënyra më e mirë për të hyrë në garë me Zotin.”
“Asgjë nuk dihet, gjithçka imagjinohet.”
“Një formë e ndryshme shprehjeje përbën një vizion të ndryshëm të jetës.”
“Nuk ka mbarim, nuk ka fillim. Ka vetëm një pasion të pafundmë për jetën.”
“Biznesi i kinemasë është makabër, grotesk: një përzierje midis ndeshjes së futbollit dhe bordellit.” /KultPlus.com

Edhe një regjisor kosovar nisë rrugëtimin e tij në politikë

Nismës Socialdemokrate nga sot i është bashkuar edhe regjisori i njohur, Ben Apolloni. Në mjediset e selisë qendrore, mirëseardhje z. Apolloni i kanë uruar kryetari Limaj, sekretari Sherifi dhe kryetari i degës sonë në Kaçanik, Agim Çaka. 


Kryetari Limaj falënderoi regjisorin e njohur që ka zgjedhur Nismën Socialdemokrate për ta dhënë kontributin e tij profesional. Ai tha se Nisma i ka dyert të hapura për të gjithë ata që vlerësojnë se mund ta japin kontributin e tyre në shërbim të vendit. 

“Te Nisma Socialdemokrate ju do ta keni gjithë hapësirën dhe mbështetjen e nevojshme. Nisma është parti e cila u rri afër njerëzve. Ne po tregojmë shembull se si qeveriset, si në nivel qendror, ashtu edhe në atë lokal”, tha Limaj.

Ndërsa regjisori Ben Apolloni, u shpreh për KultPlus se nuk është i kënaqur me vendin dhe se individët e zgjedhur në pozita nuk kanë shumë njohuri për vlerën e artit, andaj me synimin se do të ndryshoj për të mirë dhe do të ngrit vetëdijen qytetare dhe qeveritare për kulturë ka marrë vendimin përkatës së vetëm përmes politikës idetë e tij mund të shndërrohen veprime me rezultate të domosdoshme.

“Po, pas një kohe të gjatë që kam analizuar situatën në Kosovë, kam ardhur në përfundim që nuk mund të qëndrojmë  anash.  Ne të gjithë merremi me politikë (jemi qenie politike ka thënë Aristoteli), por këtu tek ne vetëm duke u angazhuar nëpër parti politike mund edhe t’i imponosh idetë tua. Unë nuk jam i kënaqur me gjendjen e vendit tim dhe dua ta ndryshoj. Këtë nuk kam mundur ta bëj përmes artit sepse njerëzit nëpër pozita nuk e dinë rëndësinë e artit, të kulturës dhe kam ardhur në përfundim që shtetin tonë të krijuar me shumë mund, ta marrim në dorë vetë, ne njerëzit që lexojmë, që shohim filma, që dëgjojmë muzikë… Shkurt e shqip ky vend ka nevojë për njerëz që mendojnë dhe veprojnë mirë dhe unë ketë gjë e bëj tërë kohën”.

Ben Apolloni ka mbaruar studimet për regji teatri dhe master për regji filmi në Universitetin e Prishtinës. Ka qenë për dy vjet anëtar i bordit të Qendrës Kinematografike të Kosovës (mars 2011 – shtator 2013) dhe nga janari deri në qershor 2016, zv/kryeredaktor e më pas kryeredaktor i revistës “Plisi” në Cyrih të Zvicrës, deri në shtator 2016. Ka realizuar disa filma të shkurtër si regjisor e skenarist, të shpërblyer me çmime të ndryshme kombëtare e ndërkombëtare si dhe disa shfaqje nëpër teatro të ndryshme në Kosovë e Maqedoni./KultPlus.com

Në kujtim të Bekim Lumit, rrebelin që e përzunë nga provinca

Diku kah mbramja e 20 qershorit në një dhomë në fund të korridorit në të majtë kur futeshe në katin e dytë të Spitalit Amerikan në Prishtinë, shkova ta vizitojë një shok timin që kishte operuar krahun. Llaf pas llafi mora vesh se në dhomën përballë, luftonte Bekim Lumi me sëmundjen e keqe.

Shkruan: Uran Haxha

Dola n’korridor prej dhomës ku ishte shoku dhe thash të provoj me e pa mas një kohe relativisht të gjatë, që vetëm kisha komuniku virtualisht. Në korridor e takova motrën e tij të vogël. Dihej që ishte motra e tij, ngaqë kokërdhokët e syrit që i kishte dallues në fytyrën e tij Bekimi, ishin pothuajse të njëjtë te motra e tij. Fola me të pasi u prezantova. Mora vesh se çdo zhurmë në korridor i pengonte dhe e dëgjonte.

Më pas u afrova ngadalë tek dritarja e derës në dhomën e tij. Dhoma ishte e errët, pakëz dritat e aparaturave mjekësore e zbulonin profilin e tij. S’munda me hy me e pa, edhe me e mbajt atë pamje mend si pamjen e fundit të kontaktit me të. Motra e tij më tha se me zor po i shtyn ditët, e motrat medicinale më thanë se “ditët e fundit po i jeton”.

Fort u mërzita, amo bash fort u mërzita! E tash kur e mora vesh që ka ndërruar jetë, disi për 20 sekonda m’u sollën të gjitha kujtimet ndërmend.

Me Bekimin sa herë jemi pa n’Prishtinë gjithnjë i kemi nda disa minuta, kemi pi kafe vend e pa vend, kohë e pa kohë. Folshim në fillim pak për Suharekën, e tani herë për teatrin, herë për gazetarinë e çka jo tjetër. Ishim pasë njoftu në rrjete sociale, edhepse unë kisha shumë njohuri për punën që bën ai. Pasi kisha fillu me punu në disa media nacionale, Bekimit i kishin ra n’sy do shkrime të mijat, edhe një ditë më shkroi do fjalë të mira. Fort m’u ba qejfi. Nuk shkuan shumë ditë e u pamë bash para shtatores së Zahir Pajazitit. Ndejtëm ndoshta 3 orë në një kafe pranë duke mos u ndalë tu fol për Suharekën.

Më kujtohet që më pat thanë një përafërsisht kështu: “Suhareka është vendi i kujtimeve të mia të mira, por është provincë. Provinca të han, nuk t’len me shku nalt. Je kap mirë në Prishtinë e mos u kthe në provincë. Dije që është shumë me rëndësi me kalu provincialitetin. Unë kisha hjek shumë, por kam ardh’ herët. Uran ngom mu, mos u kthe pa naj zor”. Aty edhe m’u pat mbush mendja bukur shumë që mos me e pa të ardhmen time profesionale në Suharekë. Kohë më vonë u pata skuq kur më patë tregu për një drejtor kulture në Suharekë që i kishte thënë Bekimit: “mfal kush jeni ju?”, pasi që Beka i kishte thënë: “Unë jam i gatshëm me ju ndihmu nëse keni diçka”.

E Bekimi ka pasë një jetë plot aktive në Suharekë. Ai ka qenë djali i një mësuesi që kishte ardh nga Bllaca në Suharekë dhe kishin jetuar pranë Shtëpisë së sotme të Shëndetit. Bekimi si i ri kishte spikat në recitime e imitime. Një fqinje e imja tregonte se kur shkonte në shtëpinë e tyre për të ndejtë, si fëmijë i vogël njëherë ulej tek dera e dhomës “inqizonte” e tani i imitonte të gjithë aty ndërsy.

Ai në Shtëpinë e Kulturës recitonte dhe të gjithë e donin, siç dëshmohet në këtë fotografi që publikohet për herë të parë. E respektonte pa masë profesorin Ramadan Shala. Më 1979 edhe gazetat i kishin bërë profil si nxënës i dalluar në recitim e këngë. Dikur duke u rritë brenda tij ishte zgjuar fuqishëm dashuria për atdheun kombëtar – Shqipërinë.

Vjersha, këngë, veshje kuq e zi, parulla e gjëra të tilla bënte Bekimi. Mendja kreative i punonte mirë. Më trengonte se si disa e quanin “nacionalist”, “irredentist”, e besa-besë edhe “terrorist”. Për kuriozitet, disa prej atyre njerëzve ende normal rrugëve të Suharekës edhe sot.

Si tregonte vet ai, dikur me disa shokë iu mbushë mendja me dalë ilegalisht në Shqipëri. Kishin qenë një grup që u nisën ngadalë, e diku tek rruga që kthehet për Dragash në drejtim të Vërmicës, i kishte ndalë një plak. Këta e kishin pyetur më detajisht për kufirin dhe njëfarë forme ishin dekonspiruar. Por, siç thoshte vet Bekimi, “ishim të rinj me ditë që banorët e zonave kufitare punojnë gjithmonë për shtet”. Kishin organizu gënjeshtër dhe kishin përdorë pretekst se po shkonin për ta vizituar liqenin, që të shpëtonin nga policia.

Më vonë do ta përjashtonin prej Gjimnazit “Jeta e Re” në Suharekë, duke ia hedh dokumentat fytyrës, kështu thoshte Bekimi bukfalisht, dhe ai do të shkonte në Prishtinë. Kështu pavullnetshëm i iki Suharekës.

Vitet kishin kalu dhe Bekimi në kohën kur rrinim ishte profesor në Fakultetin e Arteve, teksa në teatër shkëlqente. Në
shfaqje i kam shku pothuajse gjithmonë dhe gjithmonë më kërkonte mendim për shfaqjen, që sinqerisht më bënte të ndjehesha shumë shumë mirë.

Unë nuk kam mbajt mësim me të, sepse nuk kam qenë student i atij fakulteti, por thonin se ka qenë shumë serioz në punë. Për lëshime gjithashtu thonin se nuk ka bërë. Këtë ma patë dëshmu, “Uran po vijnë kandidatë për studime në drejtim të regjisë e aktrimit prej Suharekës. Unë nuk mundem me intervenu, nuk vjen në shprehje. Unë ju kam ofru me i mbajt orë përforcuese me mua, po i bajnë disa e po lodhen. Intervenimi s’ka shanca te une”.

S’po zgjatem më shumë, po i mbaj disa kujtime për ndonjëherë tjetër.

P.S. Sot kërkova në telefon nëse e kisha numrin e tij ende, për kuriozitet. Aty e pata dhe do ta kem. S’di, s’mundem me e fshi. Bekimi ka qenë i veçantë dhe një shpirt rrebel!

Prehu në paqe Beko zemlaki (kështu u thirrshim me hajgare mes vete)!

Vdes Claude Lanzmann, regjisori i “Holokaustit”

Kineasti dhe shkrimtari francez, Claude Lanzmann, regjisor i dokumentarit të famshëm “Holokausti”, vdiq sot në moshën 92-vjeçare, bëri të ditur shtëpia e tij botuese.

“Claude Lanzmann vdiq sot në mëngjes në shtëpinë e tij. Ai ishte në gjendje të rënduar që prej disa ditësh”, theksoi një zëdhënës i ”Gallimard”.

Regjisori i “Holokaustit”, dokumentar i konsideruar i jashtëzakonshëm kushtuar shfarosjes së hebrenjve të Europës, Claude Lanzmann ka qenë gjithashtu gazetar, drejtor i revistës “Temps Modernes” dhe shkrimtar.

Mik i filozofit Jean-Paul Sartre, shok i Simone de Beauvoir, ai ishte një mbështetës i kauzës së Izraelit./ /ec/ a.jor. / KultPlus.com

Filmi ‘Recollection’ vjen të premten në Kinemanë ‘Jusuf Gërvalla’

Filmi ‘Recollection’ me regji të Art Haxhijakupi vjen në Kinema “Jusuf Gervalla” në Pejë, përcjellë KultPlus.

Filmi ‘Recollection’ është film eksperimental i prodhuar në vitin 2017 i cili vë në pah jetën e kosovarëve gjatë viteve 90-të krahas regjimit të Milosheviqit dhe superioritetit të atëhershëm të komunitetit serb në Kosovë.

Autori i filmit, Art Haxhijakupi, përdorë materiale nga arkiva familjare e viteve 90-të në Pejë duke ndërtuar një tregim të ndërlikuar përmes së cilit elemente nga historia e diskursit politik, pop kultura, nacionalizmi dhe ideali kombëtar ofrojnë një qasje të re ndaj interpretimit të së kaluarës dhe kujtesës kolektive. Temat e ndërlidhura të këtij filmi u themeluan dhe shtjelluan paraprakisht në kuadër të një projekti akademik gjatë viteve 2015-16, ndërsa në fillim të vitit 2017 u adaptuan në format filmik.

Ky film është shfaqur fillimisht në festivalin e filmit Dokufest në Kosovë, kurse së fundi u prezantua në Londër në kuadër të programit për studime shqiptare “Alexander Nash” në universitetin me renome botërore University College London.

‘Recollection’ vjen më datë 13 tetor prej orës 19:00 në Kinemanë “Jusuf Gervalla” në Pejë. /KultPlus.com

Karriera e regjisorit Steven Spielberg vjen në një dokumentar (VIDEO)

Steven Spielberg ka qenë një prej producentëve më të njohur e më të suksesshëm të Hollywoodit që nga fillimi i viteve ’70, tani, ai do të dalë para kamerave për të folur për karrierën e tij, në një dokumentar të ri të “HBO”-së, të titulluar “Spielberg”.

“Është një eksperiencë shumë interesante të jesh subjekt i një filmi, kur ke kaluar të gjithë karrierën duke kërkuar subjekte filmash. E papritur, je ti subjekti”, tha Steven Spielberg, regjisor.

Producenti ikonë, që qëndron pas sukseseve si “E.T. Jashtëtokësori”, “Shpëtoni ushtarin Ryan”, etj., rrëfen eksperiencën e tij në prodhimin e filmave dhe tregon sesi jeta e tij personale ndikonte në zgjedhjet kinematografike.

Ai shpjegon edhe sesi funksionon puna e tij. Spielberg mori pjesë në një premierë ekskluzive për yjet në studiot e kompanisë “Paramount”, i shoqëruar nga producentja e dokumentarit, Susan Lacy. “Nuk kishim folur për të më parë. Shkëlqimi i një artisti është të kuptosh artistin tjetër. Ai asnjëherë nuk më bëri asnjë pyetje. Nuk më pyeti se çfarë filmi po bëja. E ky është një nivel besimi që të lë pa fjalë”, thotë Susan Lacy, producente e dokumentarit.

Vlerësimet për regjisorin dhe producentin e madh të “Hollywood”-it vijnë edhe nga bashkëpunëtorët e tij. “Ai më ndryshoi jetën. Ky është ‘Hollywood’-i. Ai është njeriu që më punësoi mua. I pari! Ai krijoi një rol në ‘Shpëtoni ushtarin Ryan’, për mua”, tha Vin Diesel, aktor. / KultPlus.com

“The Pride” nga Edi Mehana, drama që shtjellon luftën, fenë dhe komunitetin LGBT

Aktori kosovar Edi Mehana, pas roleve të shumta në seriale dhe filma amerikanë, vendosi të sfidohet edhe prej një këndi tjetër, atij të regjisorit, shkruan KultPlus.

“The Pride”, është filmi i metrazhit të shkurtër i cili xhirimet i ka përfunduar në muajin gusht, por regjisori Mehana ka shpalosur për herë të parë për KultPlus sinopsisin e filmit.

Ky film i cili për skenaristë, ka Virtyt Kelmendin e Edi Mehana, është një dramë që shtjellon tematiken e luftës, fesë dhe LGBT.

Sipas Edit në këtë film bëhet fjalë për një familje e cila në krye të saj ka Gjeneralin Truman, babai i tre fëmijëve memec, invalid lufte që qëndron në karrocë, ai asesi nuk mund të pajtohet me fatin e djalit të tij Christian i cili që 5 vite është zhdukur në luftë në Middle East. Edhe pas telegramit nga ushtria që djali i tij është i vdekur ai ende beson se Christian është gjallë, sa që fillon të shkruaj letra në emër të djalit të tij dhe i shtyn miqtë e tij t’i lexojnë letrat për t’i bindur se Christian është gjallë. Ray, djali i dytë i Gjeneralit, është një homoseksual i dashuruar në dashnorin e motrës së tij Xhesikës. Ray fillon një konflikt me Priftin, kumbarën e tij, kur ai rrëfen tek prifti temën e homoseksualizmit dhe gjithçka kalon në konflikt fizik në mes Ray dhe priftit. Ray fillon lidhjen e tij të fshehtë me Kevinin dashnorin e motrës së tij. Xhesika ende pa u shëruar mirë nga depresioni prej vdekjes së nënës dhe zhdukjes së vëllait në lufte ajo hynë në depresion të thellë kur e kupton se Kevin e ka tradhtuar me vëllain e saj Ray. Kthimi i Christian-it i gjallë në shtëpi i cili 5 vite i ka kaluar nëpër kampe si rob lufte është momenti më i lumtur i familjes Truman. Por traumat e luftës e ndjekin tërë kohen Christian. Christian kthehet si njeri tjetër, me një bindje tjetër fetare. Ai vjen me një besim të një feje tjetër dhe kohe pas kohe fillon ti pëshpërit dovat në gjuhën Arabe. Shpesh në kokën e tij i shfaqen pamjet duke u falur si rob lufte në qelin e burgut. Ai beson se dovat arabe e kanë shpëtuar nga lufta. Christian asesi nuk mund të pajtohet kur e kupton se vëllai i tij Ray është homoseksual dhe është në lidhje me dashnorin e motrës Kevin. Homoseksualizmi për të është mëkat i pa falshëm që Zoti nuk ia fal njeriut. Ai tërë kohen sillet me një snajper del në gjueti duke gjuajtur thi të egër. Traumat e luftës nuk e lënë të qetë për asnjë çast. Ai shpesh i shikon me dylbi të snajperit Ray dhe Kevinin duke ecur dorë për dore nëpër livadh duke vrapuar e duke puthur njëri tjetrin, dhe pyet veten “përse luftuam për të drejtat e LGBT, për flamur të ylberit, gjersa në anën tjetër me dylbi të snajperit shikon motrën e tij Xhesikën të shkatërruar në depresion të thellë. Traumat e luftës nuk ndalen ç’do zhurmë që dëgjohet Christianin e kthen në kohën e luftës. Ai qëndron në gjueti duke pritur thinjtë e egër. Ai gjithmonë e mban në shënjestër të dylbisë Ray-in duke ia shikuar tatuan me flamur të ylberit në qafë. Modeli i një aeroplani të vogël që e kontrollon Kevin me dirigjues Christianin e kthen në kohë të luftës. Chrsitian humbe i tëri. Atij fillojnë ti shfaqen skenat e tmerrshme të luftës, zërat e fëmijëve duke klithur, grat duke vrapuar me fëmijë, zhurma e avionëve të luftës e traumatizojnë keq sa që ai e drejton snajperin nga aeroplani i Kevinit, sytë fillojnë ti errësohen ai lëviz me snajper për një çast i shfaqet flamuri LGBT, gjuan dhe e qëllon Ray-in. Ray bie në tokë dhe e lëshon prej dorës Xhiten me flamur të LGBT e cila fluturon lart në qiell.

Në këtë film me rolet e tyre luajnë aktorët: Charles Tiedje, Dominic Capone, Doug Mcdade, Chris Maher, Gabija Guzauskaite, James Fuller, Kenny Lone Eagle, Harold Dennis, Luis Centeno e Edi Mehana. / KultPlus.com

“Me dasht’, Me dasht’, Me dasht’” shfaqet në kryeqytet

Tre personazhe të ndryshme që sjellin përmes 90 minutave “Me dasht’, Me dasht’, Me dasht’” apo “To Want, To Need, To Love”, filmin dokumentar të regjisorit të ri Ilir Hasanaj, shkruan KultPlus.

Ky film i cili mori çmimin e audiencës në edicionin e sivjetmë të DokuFest, më 29 shtator vjen në Prishtinë.

Arbër Salihu, Edona Vatoci dhe Genc Hasanaj janë personazhet që shpalosin jetën e tyre private në këtë film. Filmi më 29 shtator me fillim nga ora 20:00 do të shfaqet në Termokiss në kryeqytet./ KultPlus.com

Ben Apolloni me shfaqjen ‘Natë misterioze’ në teatrin ‘Aleksandër Moisiu’

Teatri “Aleksandër Moisiu” në Durrës kësaj radhe do të mirëpres një shfaqje të re dhe shumë të veçantë, provat për të cilën tashmë veç kanë filluar, shkruan KultPlus.

Bëhet fjalë për shfaqjen “Natë misterioze” të autorit Ferdinand Hysi, e të cilën në skenë do ta sjellë regjisor nga Kosova Ben Apolloni.

Drama, rrëfen për një takim misterioz të katër personazheve që nuk e dinë se kush janë dhe janë në kërkim të identitetit. E kjo i bën që të shkojnë në një vend misterioz, në një shtëpi misterioze dhe të takohen me personazhe tjerë, që janë shumë misterioz. Se a do të zgjidhen gjithë këto mistere të një nate, mbetet të shihet në premierë.

Shtatë personazhet e kësaj drame do t’i sjellin në skenë aktorët: Suela Bako, Mimoza Marjanaku, Xhejni Fama, Amos Muji Zaharia, Gjergj Doçi, Marvin Tafaj dhe Ervin Doko.

Për datën e premierës ende nuk është vendosur, por KultPlus do të ju njoftoj me kohë. / KultPlus.com