Mustafa Arapi iku nga kjo botë për t’u përjetësuar në art

Nga Ilir Muharremi

Mustafa Arapi ishte artist i cili davarinte mjegullën që shpërfaqte krijimin dhe i jepte kuptim efekteve të dritës me ngjyra që përplaseshin në krejt arkitekturën e në objekte lokale tjera.

Ky ishte njëri prej efektve që përpilonte ballafaqimin e ngjyrave dhe përfitimin e thellë shpirtëror. Hija e ngjyrës që shpërfaqej nga qielli veçanërisht rretë ishin gri dhe nuk shqetësohej fare a kapte atë realitetin objektiv siç ishte, por më tepër ashtu siç e ndjente në një formë subjektive. Zëri i tij i brendshëm refelktonte në krejt pikturën dhe rrezet e diellit binin në çdo pjesë të saj dhe hija që krijohej merrte ngjyrën gri, okër dhe blu. Peizazhet e Arapit ishin të veçanta dhe krejt ajo ngjyrë dukej si meteor dhe rreze drite e ti sapo kuadron dhe soditë njërin nga peizazhet e tij ndjen shumë emocion, dëlirë, ekstazë, metafizikë, të rritet ritmi i zemrës dhe nga pulsimi i madh përjeton atë ekstazën e dehjes greke. Sapo vështron lëvizjet e brushës që jep atë lëvizjen dhe luhatjen ose përplasjen qoftë të lehtë qoftë të ngadaltë, gjithmonë endesh matanë kodrave drejt horizontint pafund dhe ndjehesh shumë mirë, i relaksuar dhe i qetë e krejt kjo qetësi dhe mrekulli ndodhej në shpirtin e artistit.

Peneli i tij ishte simfoni dhe këto tinguj shkundnin gjethet nga pemët duke krijuar melodi dhe ritëm nëpër fusha të pikturuara ose peizazhe afër qyteteve që binte një arkitekturë e shtrirë në një kompozicionon sa horizontal aq edhe vertikal. Brusha e tij ishte filozofi e brendshme e shpirtit me plot tregime. Janë tregime të ngjeshura me ngjyrë u bën pjalm, ndjesi dhe pikturë e në këtë pikturë që pak kush ka vënë re forma çudake nga infiniti, mistike, lojë nga agnostikja drejt një labirinthi të realiteteve nga ëndrrat e në esencë eshtrat dhe tuli i tyre dukej real. Këto forma janë tej konkretes, reales, aspak të rëndomta, poetike që i bashkon surealja.

Mustafa Arapi dje iku nga kjo botë për t’u përjetësuara krijimtaria e tij. I lehtë të qoftë dheu!

Mustafa Arapi ka lindur më 23 korrik 1950 në Tiranë. Ai u diplomua në Akademinë e Arteve në vitin 1979 për pikturë. Pas studimeve ai filloi të punonte si restaurues i veprave të artit bizantin në Institutin e Monumenteve të Kulturës në Tiranë.

Ka punuar si profesor në Akademinë e Arteve nga viti 1985 deri më 1991. Pastaj, gjatë viteve 1993-2006 ishte shef i Departamentit të Punëve të Artit në Institutin e Monumenteve të Kulturës. / KultPlus.com

James Bluntit i vjedhin gjithçka, ai u ofron para për t’ia kthyer bajonetën që e mbante nga koha kur shërbente si ushtar në Kosovë

Shtëpia që këngëtari anglez James Blunt dhe familja e tij kanë në Ibiza, afër Santa Gertrudis në Spanjë, ka qenë cak i hajnave gjatë orëve të para të së enjtes së kaluar. Hajdutët morën të gjitha veshmbathje të artistit, një orë nga gjyshi i tij dhe një bajonetë nga koha kur Blunt shërbente si ushtar në Kosovë, raporton Dario de Mallorca.

Këngëtari ofron një shpërblim financiar nëse hajnat ia kthejnë disa prej gjërave që ia vodhën, pasi ato Blunt i konsideron “të pazëvendësueshme” për shkak të vlerës së tyre të madhe sentimentale.

Policia dyshon se tre burra hynë në shtëpinë, pasi familja e këngëtarit gjeti tri gjurmë gishtash të panjohur në shtëpi, njoftoi gruaja e Blunt, Sofia Wellesley. Shtëpia ishte rinovuar kohët e fundit dhe ishin punësuar disa punëtorë të jashtëm.

Hajdutët morën këmisha të Blunt, syze dielli dhe sende të shumta tjera nga këngëtari, përveç manshetave prej ari, një ore xhepi që i përkiste gjyshit të tij dhe një bajonetë nga koha kur Blunt shërbeu si ushtar në luftën e Kosovës. 

Artisti, në një deklaratë për Diario de Ibiza, ka thënë se e kupton që “këto janë periudha të vështira në ishull për shkak të krizës së madhe të shkaktuar nga Covidi” dhe ka kërkuar vetëm kthimin e gjësendeve që ai i cilëson të pazëvendësueshme.

Blunt, me disponim të mirë përkundër asaj që ndodhi, ka thënë: “Hajdutët morën rreth 100 artikuj, përfshirë një qilim të bardhë dhe një tjetër të lëkurës së lopës që gruas sime nuk i pëlqente, kështu që unë dyshoj se ajo mund të jetë përfshirë. Ata gjithashtu morën të gjitha bluzat e mia, kështu që ato nuk duhet të kenë shije shumë të mirë të estetikës, pasi unë nuk jam i njohur për stilin tim. Por seriozisht, unë e kuptoj se është një kohë e vështirë për shumë njerëz në ishull dhe trishtimi im i vetëm i vërtetë është se ata morën disa mansheta dhe një orë xhepi të vjetër që i përkisnin gjyshit tim dhe një bajonetë nga koha ime si ushtar në luftën e Kosovës më 1999. Unë me kënaqësi do të paguaja një shpërblim për kthimin e tyre dhe ata mund të kontaktojnë me mua në emailin [email protected]”.

Ai dhe gruaja e tij kanë bërë një njoftim përmes rrjeteve sociale dhe kanë treguar se ofrojnë shpërblim financiar për ata që mund t’i informojnë mbi vendndodhjen e sendeve të tyre të vjedhura. Policia dhe Garda Civile vazhdojnë hetimet.

Blunt shërbeu si ushtar i NATO-s gjatë luftës në Kosovë më 1999. Pas largimit nga ushtria, ai u bë i famshëm në vitin 2004 me publikimin e albumit të tij debutues Back to Bedlam, duke arritur famë në të gjithë botën me “You’re Beautiful” dhe “Goodbye My Lover”. /Express/ KultPlus.com

62 vjet nga vdekja e Artistit të Popullit, Zef Jubani

62 më parë u nda nga jeta Artisti i Popullit, Zef Jubani.

Më poshtë po ju sjellim kujtimet e regjisorit të viteve 50-ta në Teatrin “Migjeni”, mikut të tij , Artistit të Popullit Lec Shllaku: Ja si ishin ditët dhe orët e fundit të jetës së aktorit Zef Jubani.

Ato dit kisha përkthye nji komedi të re të Goldonit, ” Dy binjokët venecianë” e cila i kishte pëlqye shum Zefit.

Në mbledhjen e këshillit artistik, kur të gjitha aktivitetet ishin pezullue për t’i lshue vend operës ” Mrika” Zefi propozoi që të merreshim me komedinë e Goldonit, jasht planit të shfaqjeve vjetore.

Unë kisha bisedue me Zefin qysh ma përpara dhe i kisha propozue që dy përsonazhet binjokë, Toninon e Zaneton, t’i luante nji aktor i vetëm, vetë Zefi, që të krijonte nji model tjetër, të ri, interpretimi, me të cilin do të lente nam të ri, për të mos u harrue kurr, si atë të 52- shit me ” Koprracin”.

Në kohën që e pat lexue komedinë, u pat entuziasmue prej ofertës sime e u tregue i gatshëm për të marrë përsipër rolet e dy binjokëve së bashku. Rashë në marrveshtje me te me ujdisë mundsi e mbushjes s’ intervaleve, herë me muzikantë, herë me spostim të ndonjë epizodi të mavonshëm, sigurisht pa e luejtë tekstin e autorit, megjithse vetë teksti i premtonte të gjitha mundsitë për t’i hapë shtek të lirë aktorit me i pērballue të dy aktorët binjokë. Në trutë e mija shfaqja sillej si në film, orë e ças e kisha vizion të kjartë për të. Kshtu kishte kohë të mjaftueshme për të ndrrue rrobat e për të krijue alibitë e nevojshme, por atë ditë, në kolektiv, u step. As njenin prej varianteve nuk e pranoi. Me shum keqardhje u tërhoq e kërkoi me shkue në Tiranë, për t’u kontrollue për stomakun, që s’po i jepte nji ças qetësi e që, në të verteten, ai nuk e dinte se ajo në stomak, por në zemër e kishte të keqen e madhe, që mbas pesë ditësh, do t’i sillte deken.

Përveç atij, askujt tjetër, nuk mund mund t’i besoja nji detyrë kaq të vështirë skenike. Zef Jubani dinte me qënë i gzueshëm e brilant, si te ” Agimi”, por edhe i randë, naiv e serioz, si te Vuksan Gjoni. Po kto ishin edhe karakteret e Toninos e Zanetos. Ai përmblidhte dy të kundêrta, që së bashku me mjeshtrinë e maskimit e të pajtimit, do të kishin pasë nji pritje të papame në teatër.

U caktue të fillohej puna ditën e hanë, me 1 dhjetor ’58, me dy aktorë të tjerë në rolet e binjokëve.

Po ç’ e papritun e idhët !

Zef Jubani diq në skenen e teatrit, në duert tona, e atë mbramje do të jepej aty premiera e operës së parë shqiptare.

Nji gjurulldi si atë nuk e kisha pa asnjiherë mbi tokë. Nji konfuzion, ku dhimba e shqetësimi përzieshin bashkë e krijonin nji gjendje shpirtnore të padurueshme. Gjithata njerz prej katër anëve të vendit, gjithato makina në sheshin përpara teatrit e gjithata qytetarë, disa të topitun prej humbjes s’artistit të madh, tjerë të prekupuem për të gjetë ndonji biljetë për shfaqjen e saj mbramje, nji shko e eja njerzish, tufa lulesh, që vinin prej serash, qysh heret, për artistët e ” Mrikës”, kunora, që hynin e delnin prej skenografisë për t’u vu banderola të kuqe prej kumashi, ku do të shkruhej: ” Zefit të dashtun… artistit…Në kujtim të mbramë….”, organizimet, për dy shfaqje të ndryeshme, që s’ kishin asgja të përbashkët me njana tjetren, na e lnurnin shpirtin e zemren tonë si me gërhanë.

Në nji qoshe të kabinës së tij, ku kishte korespondencen personale, revista, fotografi e objekte të vogla të roleve të tija, punuem nekrologun, që u botue të nesërmën në gazeten qendrore bashkë me fotografinë e tij. U morem, pa humbë kohë, me funeralin e Zefit.

Në paraditën e ditës tjetër, kur jehona e duertrokitjeve të stuhishme të suksesit t’operës së parë shqiptare, nuk ishte largue ende prej atmosferës së teatrit të ri e kur ende pastrueset nuk e kishin fshi pluhnin e kambëve të tyre prej dyshemeve të vizatueme me figura gjeometrike, trupi i artistit të madh u ekspozue në hollin kryesor të teatrit.

Të panumërt përsonat e të gjitha moshave e kategorive i dhanë lamtumirën e fundit e banë rojen e nderit para kufomës së tij, ata që për aq kohë i kishte gzue e pasunue shpirtent e tyne me rolet e shumta, që kishte luejtë në skenë.

Nji funeral i papamë ma në qytet qysh prej atij të mikut të tij, Dr. Frederik Shirokës, e përcolli trupin e artistit në Vorrezën e Rrmajut, ku i takoi me u prehë në nji vorr afër Idromenos.

Ditën e merkurrë, në studion e aktorëve, në praninë e familjarëve të tij e të nji protokolli njerzish të veçantë, autoritetet e njerêz të letrave, të skenës e t’arteve, u zhvillue ceremonia rrënqethëse e apelit, që i godiste thellë zemrat tona.

Me vendim prej nalt, në këtë ceremoni u shpall edhe emni i ri, qe i jepej studios s’aktorëve të Teatrit ” Migjeni”, ai i Zef Jubanit. / KultPlus.com

Publikohen disa vizatime që Adem Mikullovci i realizonte gjatë seancave në Kuvend

Artistë në kuptimin e plotë të fjalës. Adem Mikullovci përveç skenën e ekranin, e zotëronte mirë edhe vizatimin, shkruan KultPlus.

Mikullovci i cili vdiq ditën e djeshme në moshën 82 vjeçare, ka lënë një zbrazëti të madhe tek të gjithë ata që e njohën. Ndarja me këtë ikonë të artit kosovar po del të jetë shumë e vështirë.

Deputeti nga radhët e Lëvizjes Vetëvendosje, Salih Zyba, ka ndarë disa vizatime të ish-deputetit dhe aktorit të njohur kosovar, Adem Mikullovcit.

Sipas Zybas, këto vizatime artisti i ka realizuar gjatë seancave në Kuvendin e Kosovës.

“Përmes disa fotografive nga vizatimet e çastit të shokut të bankës Adem Mikullovci, në Legjislaturën e VI në Kuvend, kujtojmë dhe nderojmë kontributin e tij jetësorë”, ka shkruar ai. / KultPlus.com

“I Am I” proteston para qeverisë, e quan Kosovën Republikë të bananeve

Artisti kosovar, i cili shumë shpesh i vetëm proteston për zhvillime të ndryshme në Kosovë, së fundmi ka protestuar për marrëveshjen që pritet të nënshkruhet sot mes Kosovës dhe Serbisë, shkruan KultPlus.

Për KultPlus, i riu i njohur me emrin artistik “I Am I” ka thënë se performanca e ditë së sotme trajton temën e katër shtatorit dhe marrëveshjes që pritet të ndodhë.

“Kjo është performanca protestuese artistike e radhës, në kuadër të konceptit ‘the art of protest’, që trajton temën e sotshme të 4 Shtatorit, të marrëveshjes së mundshme mes Kosovës dhe Serbisë në Washington DC”, ka thënë ai në një prononcim për KultPlus.

 “I Am I” gjatë ditës së sotme ka publikuar disa foto përballë ndërtesës së qeverisë së Kosovës.

‘Banana Republic. Ki kujdes, ki kujdes nga bananja! Cool and Dullë Bananas”, ka shkruar ai.

Në fotografitë e postuara ai gjithashtu ka të mbyllur gojën me një banane kurse në hartën e bërë me banane, për pjesën veriore të vendit ka përdorur banane të dëmtuara./ KultPlus.com

Artisti nga Ohio që krijon mini piktura në kuti teneqeje

Frymëzimi mund të vie kudo e kurdo prandaj dhe një artist asnjëherë nuk e di se nga do ti vie ideja për krijimin e tij të ardhshëm.

Remington Robinson nga Chagrin Falls, Ohio, nuk e ka menduar asnjëherë si ide krijimin e një arti të tillë pas transferimit në Boulder, Colorado. Si një artist me një pasion për pikturimin e maleve, Robinson pëlqen të kalojë kohë në natyrë dhe në një nga këto ekspedita frymëzuese, ai erdhi me një qasje të re brilante ndaj artit. Ai filloi të krijojë mini piktura marramendëse, të cilat zinin vendin në një kuti prej teneqeje “Altoids”.

“Kam parë dikë tjetër duke bërë diçka të ngjashme, dhe gradualisht edhe vetë fillova që të pikturoj gjëra më të vogla dhe më të vogla, derisa një ditë thash ‘pse jo?’. Prandaj fillova të bëja piktura të tilla. Kjo ka filluar rreth tre vite më parë”, ka thënë artisti për mediat e huaja, përcjellë KultPlus.

Nëse mendoni se pikturat mund të humbnin hijeshinë dhe vlerën e tyre kur futen në një kuti të vogël, duhet të shikoni veprat e artit të Robinsonit. Artisti arriti të kapte bukurinë e peizazheve pa e cenuar, pavarësisht nga madhësia e kufizuar e kanavacës së tij.

Artisti ka shpjeguar se frymëzimin për punën e tij e gjenë nga vetë natyra.
“Frymëzimi më i madh për punën time është vetë natyra. Unë konsideroj se çdo pikturë e vetme që prodhoj është një studim i ligjeve krijuese-natyrore që rregullojnë gjithë natyrën, të cilën unë e mësoj pjesërisht përmes përvojës sime, dhe pjesërisht nga një njohës dhe mësues imi shumë i veçantë, autori im më i preferuar zviceran ‘Billy’ Eduard Albert Meier. Meier ka shkruar mbi 60 libra që merren me natyrën e realitetit, shkakun dhe efektin. Gjersa unë jam duke pikturuar ndjej një soditje të thellë për gjërat të cilat ky autor i ka shkruar. Por edhe puna e Claude Monet dhe piktorëve të tjerë më jep motivim që unë të vazhdoj me artin tim dhe të përmirësohem çdo ditë e më shumë.”

Robinson për mediat e huaja ka thënë se realizimi i një pikture të tillë i merr 1 deri në 3 orë, megjithatë ka pasur raste kur i janë dashur edhe 6 orë për të përfunduar një pikturë të vogël. Ai gjithashtu ka shtuar se në të ardhmen dëshiron që të hulumtoj Evropën dhe të bëjë piktura edhe atje, ngase peizazhet e gjelbërta e kanë mahnitur çdoherë. / KultPlus.com